دکتر شهریار سلیمانی آزاد در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به رخدادهای لرزه‌ای اخیر در بومهن، گفت: ثبت زمینلرزه‌های کوچک در گستره بومهن و پردیس طی چند سال اخیر، با توجه به گسترش شبکه‌های لرزه‌نگاری، امری طبیعی است و ثبت نشدن چنین لرزش‌هایی در گذشته نمی‌تواند به معنای لرزه‌خیز نبودن این منطقه باشد.
وی اظهار کرد: شواهد لرزه‌زمین‌ساختی نشان می‌دهد دست‌کم دو پهنه گسلی فعال و بزرگ با راستای خاوری ـ باختری، در گستره بین "تهران" تا "شهر پردیس" و "دماوند" و به موازات گسل بنیادین "مشا" وجود دارد؛ پهنه نخست، "گسل آراکوه" در شمال و پهنه دوم، "گسل کاجان" در جنوب شهر جدید پردیس که با فاصله حدودا ۵ کیلومتری از هم قرار گرفته‌اند.
وی افزود: این دو پهنه گسلی با توجه به طول بیش از ۵۰ کیلومتری خود، از گردنه "قوچک" تا پیرامون شهرستان دماوند امتداد دارند و از این رو توان ایجاد زمینلرزه‌هایی با بزرگای ۶ تا ۷ را دارند.
سلیمانی آزاد تاکید کرد: این بررسی‌ها و نتایج مهم، سه سال پیش در نشریات تخصصی معتبر بین‌المللی نیز منتشر شده‌اند.
پژوهشگر لرزه‌زمین‌ساخت و دیرینه لرزه‌شناسی سازمان زمین‌شناسی و اکتشافات معدنی کشور با اشاره به گسترش مراکز جمعیتی و صنعتی در این محدوده، اظهار کرد: جانمایی، طراحی، ساخت و توسعه چنین مراکز مهمی در گستره‌ای با ریسک لرزه‌ای بالا، هرچند به‌اشتباه انجام شده است، اما در شرایط کنونی اهمیت نظارت فنی دو چندان می‌شود تا سازه‌ها به درستی و با دقت، بر اساس آیین‌نامه ۲۸۰۰ طراحی و اجرا شوند.
وی ادامه داد: جالب اینجاست که معنای نام «بومهن» در این منطقه را «زمینلرزه» دانسته‌اند که شاید به‌اندازه کافی نشان دهنده اهمیت پیشینه تاریخی این محدوده باشد.
سلیمانی آزاد با تأکید بر ضرورت توجه به خطرهای لرزه‌ای مناطق مختلف خاطرنشان کرد: در یک سرزمین لرزه‌خیز، دوری جستن از یک پهنه خطرناک، اگرچه برای تأمین ایمنی اقدامی منطقی و کارآمد است، اما باید این نکته را نیز در نظر داشت که چنین تصمیمی ممکن است به نزدیک شدن به پهنه خطرناک دیگری منجر شود.
وی یادآور شد: مهمترین اقدام بشر امروز، طراحی و ساخت سازه‌هایی با ایمنی کافی و هزینه متناسب است؛ سازه‌هایی که نه بیش از حد و نه کمتر از حد لازم ایمن باشند. تعیین میزان خطرناکی یک گستره از نظر لرزه‌خیزی نیز جز با انجام بررسی‌های تخصصی لرزه‌زمین‌ساختی امکان‌پذیر نیست.
انتهای پیام
