او در گفت‌وگویی با ایسنا، با تأکید بر اهمیت پژوهش، انتخاب رویکرد فکری و استفاده انتقادی از قابلیت‌های رسانه‌های هنری جدید، این جشنواره را دانشگاهی کوچک می‌داند که می‌تواند زمینه آشنایی هنرمندان جوان با تجربه‌های تازه در عرصه هنر معاصر را فراهم کند.
رسانه‌های هنری جدید فراتر از نقاشی و مجسمه‌سازی هستند
بهنام کامرانی درباره مفهوم رسانه‌های هنری جدید توضیح می‌دهد: «رسانه‌های هنری جدید به رسانه‌هایی اطلاق می‌شوند که دست‌کم در تاریخ سنتی هنر، تا پیش از دوره مدرن، به شکل مستقل طبقه‌بندی نشده بودند. در واقع، به‌جز مجسمه‌سازی، نقاشی و طراحی، رسانه‌های دیگری نیز وجود دارند که در این حوزه قرار می‌گیرند؛ از جمله رسانه‌های دیجیتال، پرفورمنس آرت یا هنر اجرا، چیدمان، ویدئو آرت و سایر رسانه‌هایی که ممکن است با هنرهای دستی نیز ارتباط داشته باشند.»
او در ادامه به رویکرد آموزشی خود در این حوزه اشاره می‌کند و می‌گوید: «رسانه‌های هنری جدید گستره وسیعی دارند و هنرمندان می‌توانند با توجه به ایده و رویکرد خود، از قابلیت‌های مختلف این رسانه‌ها استفاده کنند. نکته مهم این است که هنرمند بتواند رسانه مناسب با موضوع و نگاه خود را انتخاب کند و از امکانات آن به شکلی آگاهانه بهره ببرد.»
پژوهش و انتخاب رویکرد فکری، محور آموزش در کارگاه
این هنرمند درباره محتوای آموزشی کارگاه رسانه‌های هنری جدید می‌گوید: «اینکه هنرجویان در این کارگاه چه کاری انجام دهند، به بافت کلاس و شرایط شرکت‌کنندگان بستگی دارد. با این حال، چون معمولاً با هنرمندان جوان روبه‌رو هستیم، یکی از موضوعات اصلی این است که چگونه برای کارشان پژوهش کنند و رویکرد مناسبی را برای اثر خود انتخاب کنند.»
کامرانی ادامه می‌دهد: «همچنین آموزش می‌دهیم که چگونه می‌توان از قابلیت‌های یک رسانه به شکلی انتقادی و تحلیل‌محور استفاده کرد. در کنار این موارد، درباره نحوه ارائه آثار و اینکه هنرمندان چگونه می‌توانند متناسب با ویژگی‌های رسانه انتخابی خود کار کنند نیز صحبت می‌کنیم. به نظرم، صرف آشنایی با یک رسانه کافی نیست؛ هنرمند باید بتواند ظرفیت‌های آن را بشناسد و با شناخت و تحلیل بیشتری از آن استفاده کند.»
جشنواره می‌تواند دانشگاهی کوچک برای هنرمندان جوان باشد
کامرانی درباره تأثیر وجه کارگاهی جشنواره بر روند آموزش هنرمندان جوان نیز معتقد است که نباید در این زمینه اغراق کرد، اما همین فرصت کوتاه نیز می‌تواند تأثیرگذار باشد.
او در این باره می‌گوید: «نمی‌توان خیلی روی تأثیر آموزشی کارگاه‌های جشنواره مانور داد؛ چراکه این جشنواره در نهایت فرصتی برای آشنایی اولیه است و ادامه مسیر به شور و اشتیاق و پژوهش خود هنرمندان بستگی دارد. با این حال، من داوری این جشنواره را دقیقاً به همین دلیل پذیرفتم که ما به‌ویژه در شهرستان‌ها هنرمندان مستعدی داریم که به دلیل ارتباط نداشتن با پایتخت و گاهی دور بودن از گالری‌های سطح بالا و جریان‌های اصلی هنر، ممکن است از این فضاها کنار بمانند.»
او ادامه می‌دهد: «اینکه جشنواره چنین هنرمندانی را در یک مکان گردهم می‌آورد و فرصتی برای آموزش نسبی در کنار هنرمندان و داورانی که سال‌ها تجربه فعالیت و برگزاری نمایشگاه دارند، فراهم می‌کند، اتفاق خوبی است. این تعامل می‌تواند به جدی‌تر شدن مسیر هنری شرکت‌کنندگان کمک کند.»
این هنرمند با اشاره به تجربه خود از همکاری با یکی از برگزیدگان دوره‌های پیشین جشنواره می‌گوید: «من در حال حاضر دانشجویی دارم که پایان‌نامه کارشناسی ارشدش را با من می‌گذراند. او از تقدیرشدگان و برگزیدگان همین رشته در جشنواره بوده و از شهرستان آمده است. حالا به‌صورت جدی تحصیلاتش را در دانشگاه ادامه داده و در آستانه فارغ‌التحصیلی است.»
کامرانی در ادامه تأکید می‌کند: «چنین تجربه‌هایی نشان می‌دهد که خود جشنواره، متناسب با زمان و امکاناتی که در اختیار دارد، می‌تواند به یک دانشگاه کوچک تبدیل شود؛ فضایی که در آن هنرمندان جوان با تجربه‌های تازه آشنا می‌شوند و امکان پیدا کردن مسیر حرفه‌ای خود را پیدا می‌کنند.»
در داوری، ایده و پروپوزال هنرمند اهمیت دارد
کامرانی با اشاره به ظرفیت جشنواره برای استعدادیابی، درباره شیوه ارزیابی آثار در بخش رسانه‌های هنری جدید توضیح می‌دهد: «قطعاً در این جشنواره امکان استعدادیابی وجود دارد، اما من چندان دوست ندارم از واژه داوری برای این فرایند استفاده کنم؛ چون به هر حال، آثاری انتخاب می‌شوند که در مقایسه با آثار دیگر، ویژگی‌های مورد نظر را بهتر دارند.»
او ادامه می‌دهد: «به‌ویژه در رشته رسانه‌های هنری جدید، موضوع فقط به سلیقه محدود نمی‌شود. پروپوزالی که هنرمند برای اثر خود ارائه می‌کند و جهت‌گیری فکری او اهمیت زیادی دارد. اینکه هنرمند تا چه اندازه درباره جنبه‌های مختلف کارش فکر کرده و ایده خود را پرورانده است، در ارزیابی اثر تأثیرگذار خواهد بود.»
این مدرس هنر با اشاره به جایگاه کارگاه‌های آموزشی در جشنواره می‌گوید: «یکی از اهداف برگزاری این کارگاه‌ها، ارائه آموزش‌های تخصصی است. همان‌طور که می‌دانید، این رشته به شکل مستقل در دانشگاه‌های ما تدریس نمی‌شود و تنها یک واحد با عنوان هنرهای رسانه‌های معاصر وجود دارد. بنابراین، چنین کارگاه‌هایی می‌توانند فرصتی برای آشنایی ذهنی هنرمندان با این حوزه فراهم کنند.»
او در ادامه به امکان دسترسی هنرمندان به منابع آموزشی اشاره می‌کند و می‌گوید: «امروز امکانات زیادی در اختیار هنرمندان قرار دارد. اینترنت، فضای مجازی و حتی هوش مصنوعی می‌توانند به کسانی که علاقه‌مند به یادگیری هستند کمک کنند تا این مباحث را دنبال کنند. اگر هنرمند با علاقه و جدیت به سراغ این منابع برود، می‌تواند دانش خود را گسترش دهد و به کارش پختگی و قوام بیشتری ببخشد.»
حمایت از هنر جوانان و شهرستان‌ها، ضرورتی فرهنگی است
کامرانی در پایان با تأکید بر اهمیت حمایت از رویدادهای هنری می‌گوید: «به نظرم، هر جشنواره‌ای، چه به شکل خصوصی و چه در ابعاد گسترده‌تر، که از هنر شهرستان‌ها و هنر جوانان حمایت کند و زمینه ارتقای سطح فرهنگی و هنری کشور را فراهم آورد، شایسته حمایت است.»
او ادامه می‌دهد: «من از چنین جشنواره‌هایی حمایت می‌کنم و بسیار خوشحالم که فرصت آشنایی با هنرمندان جوان و تجربه‌های آن‌ها را پیدا می‌کنم. به نظرم، فراهم کردن چنین فرصت‌هایی می‌تواند به رشد هنر کشور کمک کند و زمینه حضور جدی‌تر استعدادهای جوان را در فضای هنری فراهم آورد.»
سی و سومین جشنواره هنرهای تجسمی جوانان ایران از ۲۳ آبان در کرمانشاه آغاز به کار می‌کند. پس از پایان مهلت فراخوان در روز دوم آبان ماه، جلسات انتخاب هنرجویان بر اساس آثار ارسالی آن‌ها شروع می‌شود.
انتهای پیام
