فاطمه محمدی در گفت‌وگو با ایسنا، به مناسبت هفته اطلاع‌رسانی هپاتیت، اظهار کرد: هپاتیت به معنای التهاب کبد است که می‌تواند بر اثر عوامل مختلف، از جمله عفونت‌های ویروسی ایجاد شود. هپاتیت‌های ویروسی B و C از انواع مهم این بیماری هستند که در صورت مزمن شدن و نبود مراقبت و درمان مناسب، ممکن است به آسیب‌های جدی کبدی منجر شوند.
وی با بیان اینکه بسیاری از مبتلایان به هپاتیت ممکن است برای مدت طولانی علائم مشخصی نداشته باشند، افزود: نداشتن علائم به معنای نبود بیماری نیست. بنابراین شناخت عوامل خطر و مراجعه برای مشاوره و انجام آزمایش در افراد واجد شرایط اهمیت زیادی دارد.
رئیس مرکز بهداشت ابهر با اشاره به راه‌های انتقال هپاتیت B و C، تصریح کرد: این دو ویروس عمدتاً از طریق تماس با خون آلوده منتقل می‌شوند. هپاتیت B همچنین می‌تواند هنگام تولد از مادر مبتلا به نوزاد و از طریق تماس جنسی منتقل شود. استفاده مشترک از سرنگ، تیغ اصلاح و سایر وسایلی که احتمال آلودگی آن‌ها به خون وجود دارد، خطر انتقال این عفونت‌ها را افزایش می‌دهد.
محمدی تأکید کرد: هپاتیت B و C از طریق تماس‌های معمول روزمره مانند دست دادن، در آغوش گرفتن یا استفاده معمول از ظروف مشترک منتقل نمی‌شوند.
او واکسیناسیون علیه هپاتیت B مطابق برنامه‌های بهداشتی، استفاده از وسایل استریل و یک‌بارمصرف در تزریقات، خال‌کوبی و اقدامات تهاجمی، خودداری از استفاده مشترک از وسایل شخصی آلوده به خون و رعایت اصول ایمنی در انتقال خون و فرآورده‌های خونی را از مهم‌ترین راهکارهای پیشگیری برشمرد.
رئیس مرکز بهداشت ابهر همچنین بر ضرورت مراجعه افرادی که سابقه مواجهه با عوامل خطر دارند، برای دریافت مشاوره و بررسی نیاز به آزمایش تأکید کرد.
محمدی با اشاره به اینکه تشخیص هپاتیت صرفاً بر اساس علائم بالینی امکان‌پذیر نیست، گفت: تشخیص این بیماری معمولاً به آزمایش‌های اختصاصی خون نیاز دارد. برای بررسی هپاتیت B از نشانگرهای ویروسی مانند HBsAg و برای غربالگری هپاتیت C ابتدا از آزمایش آنتی‌بادی ضد ویروس استفاده می‌شود. در صورت مثبت بودن نتیجه، آزمایش مولکولی HCV RNA برای بررسی وجود عفونت فعال انجام می‌گیرد.
وی ادامه داد: تفسیر نتایج آزمایش باید با توجه به سابقه فرد و نظر پزشک صورت گیرد، چراکه تشخیص زودهنگام، امکان پیگیری و درمان به‌موقع و پیشگیری از پیشرفت آسیب‌های کبدی را فراهم می‌کند.
محمدی خاطرنشان کرد: هپاتیت B با واکسیناسیون قابل پیشگیری است و برای هپاتیت C نیز درمان‌های ضدویروسی مؤثری وجود دارد که در بسیاری از موارد به درمان کامل عفونت منجر می‌شوند. در هپاتیت B مزمن نیز امکان کنترل بیماری با درمان مناسب وجود دارد، هرچند همه بیماران به دارو نیاز ندارند و تصمیم‌گیری درباره درمان باید بر اساس ارزیابی پزشکی انجام شود.
او از شهروندان خواست در صورت داشتن سابقه مواجهه با عوامل خطر یا نگرانی درباره وضعیت سلامت خود، برای دریافت مشاوره و بررسی ضرورت انجام آزمایش به پزشک یا مراکز خدمات جامع سلامت مراجعه کنند.
انتهای پیام
