الهام محمد رشنوزاده، روانشناس، در گفت‌وگو با ایسنا، درباره اینکه بچه‌دارشدن نمی‌تواند مشکلات یک رابطه سرد را حل کند، گفت: چنین باوری یک اشتباه بزرگ است که بار ناتوانی والدین را روی دوش کودک می‌گذارد. صمیمیت بین زن و شوهر ریشه خانواده است و بچه شاخه‌ای تازه است که خودش به مراقبت نیاز دارد، نه ستونی برای نگهداری سقفی که در حال خراب‌شدن است.
وی افزود: وقتی در میان سردی عاطفی فرزندی به‌دنیا می‌آید، والدین ناخودآگاه از او به‌عنوان وسیله‌ای برای پر کردن تنهایی یا سپری برای فرار از مشکلات استفاده می‌کنند. در نتیجه، مشکلات بیشتر می‌شود و آن کودک بی‌گناه قربانی این سردی خانوادگی خواهد شد.
نشانه‌های آمادگی زوج‌ها برای ورود به نقش پدر و مادر شدن
به گفته محمدرشنوزاده، آمادگی برای پذیرش فرزندی تازه، بر پایه شایستگی‌های عمیق روانی و ارتباطی سنجیده می‌شود، نخست «استحکام و هماهنگی هسته مرکزی رابطه» و دوم، «بلوغ و استقلال مرزها» برای گرفتن تصمیم‌های مهم بدون دخالت اطرافیان است. سومین مورد «مهارت تاب‌آوری و ترمیم زخم‌ها» یعنی توانایی عذرخواهی و بازسازی صمیمیت است و چهارم اینکه «وسعت روحی برای بخشش عاشقانه» و پذیرش تغییر در تمرکز توجهات بدون حسادت یا احساس قربانی‌شدن است.
وی با اشاره به اختلاف میان زوجین بر سر فرزندآوری، بیان کرد: این نقطه نیازمند گذر از موضع‌گیری به کشف معنای پنهان است؛ هر طرف باید با احترام از دیگری بپرسد آمدن یا نیامدن فرزند پاسداری از چه ارزشی است. شناخت ریشه این خواسته‌ها دیوار مقاومت را نرم می‌کند و این گفت‌وگو نباید در بستر خستگی یا دعواهای روزمره انجام شود، بلکه نیازمند فضایی خلوت و دور از قضاوت اطرافیان است.
نقش مشاوره روان‌شناسی در کمک به تصمیم‌گیری زوج‌ها برای فرزندآوری
این روانشناس درباره نقش مشاوره اظهار کرد: مشاور متخصص ابتدا به «ترمیم و محکم‌کردن مرزهای آسیب‌دیده» برای کاهش فشار اطرافیان می‌پردازد. سپس «الگوهای پنهان و رفتارهای تکراری» را نمایان می‌کند تا مشخص شود آیا فرزندآوری ابزاری برای فرار از مسائل اصلی است یا خیر. مشاور با بررسی ترس‌ها و زخم‌های قدیمی فضایی امن فراهم می‌کند تا طرفین بدون نقاب به تصمیمی واقع‌بینانه برسند.
رشنوزاده با اشاره به اینکه عدم توافق زوج‌ها نشانه دشمنی نیست، بیان کرد: این گره فکری نشانه‌ای از رسیدن به پیچی مهم در مسیر رشد است که اگر در فضایی آرام جریان یابد، ظرفیت بالای رابطه را نشان می‌دهد.
وی ادامه داد: بهترین چاره در این موقعیت، فرصت تنفس و بازیابی توان ذهنی به یکدیگر است؛ یعنی توافق برای تعویق موقت بحث فرزندآوری و تمرکز بر سرمایه‌گذاری عاطفی و شناخت عمیق‌تر یکدیگر، اما اگر گفت‌وگوها به چرخه‌های فرسایشی تبدیل شود، مراجعه به یک زوج و خانواده‌درمانگر گامی کلیدی است تا همسران با کمک متخصص، زخم‌ها را التیام بخشند و راهکاری پایدار برای سامان‌دادن به این تصمیم بزرگ بیابند.
وی در پایان گفت: فرزندآوری هرگز راه‌حلی برای التیام زخم‌ها یا نجات یک رابطه رو به افول نیست، بلکه تصمیمی است که به بلوغ روانی، استقلال مرزها، تاب‌آوری و توافق عمیق زوجین نیاز دارد. اگر همسران در این زمینه دچار اختلاف‌نظر شوند، به جای شتاب‌زدگی یا استفاده از فرزند به عنوان ابزار فشار، باید با گفت‌وگوی اصولی، تنفس ذهنی و در صورت لزوم با بهره‌گیری از مشاوره تخصصی، به تقویت بنیان رابطه خود بپردازند تا تصمیمی آگاهانه و پایدار اتخاذ کنند.
انتهای پیام
