گوهریسنا انزانی، روانشناس در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به این‌که برخی زنان سال‌ها پس از فداکاری برای خانواده، در میانسالی ناگهان احساس پوچی و بیهودگی می‌کنند، بیان کرد: داستان حس پوچی و بیهودگی یکی از مهمترین اضطراب‌های وجودی و یکی از عمیق‌ترین تجربه‌های روان‌شناختی است، چرا که این افراد خیلی سال برای همسر، فرزند، والدین و حتی حفظ خانواده‌شان زندگی کرده و بعد با یک سوال دردناک روبرو می‌شوند که «خودم کجای این زندگی هستم؟». این احساس پوچی لزوما به‌معنای افسردگی یا پشیمانی نیست، بلکه نشان‌دهنده به تعویق انداختن خود فرد است.

وی افزود: در مسیر زندگی، هویت برخی از زنان در نقش‌هایشان خلاصه می‌شود؛ نقش‌هایی مثل مادر خوب، همسر خوب، دختر مسئولیت‌پذیر، مراقب دیگران و حلّال مشکلات. در این مسیر خیلی وقت‌ها علاقه‌ها، خواسته‌ها، رویاها و آرزوهای خود فرد به حاشیه می‌رود و ممکن است حتی ندانند نقش واقعی خودشان چیست. یکی از مهمترین قسمت‌ها، پدیده «آشیانه خالی» و بحران نقش است.

این روانشناس خاطرنشان کرد: وقتی فرزند ازدواج می‌کند، مستقل می‌شود و از خانه می‌رود بخشی از مسئولیت‌هایی که سال‌ها به زندگی معنی می‌داده، کاهش می‌یابد. در این مسیر ممکن است فرد یا آن زن، همسر خود را نیز از دست بدهد و این موضوع آسیب‌های زیادی ایجاد کند. مساله در اینجا مواجهه با هویتی است که فرصت رشد مستقل، بدون همسر و فرزند را پیدا نکرده است. در این مرحله فرد که سال‌ها محبت کرده، گذشت نموده و از خواسته‌هایش گذشته، در عمق وجودش انتظار داشته که روزی این فداکاری‌ها دیده یا جبران شود.

انزانی اضافه کرد: اما اکنون حس می‌کند هیچ‌کس او را نمی‌بیند، هیچ‌کس به نیازهایش توجه نمی‌کند، همه به بودنش عادت کرده‌اند، او برای همه ضروری بوده اما برای خودش زندگی نکرده است. به همین دلیل، این خشم گاهی نسبت به اطرافیان و در بسیاری از موارد نسبت به خود فرد شدت می‌گیرد و احساس غم، بی‌حوصلگی، بی‌انگیزگی و حتی سردی‌های عاطفی دیده می‌شود.

وی ادامه داد: خیلی اوقات می‌بینیم که این افراد ممکن است دائم غر بزنند، نق بزنند و از فرزندانشان انتظار حمایت داشته باشند یا حتی با بیماری‌های جسمانی بخواهند توجه مورد نیاز خود را جلب کنند.

این روانشناس در پایان اظهار کرد: شناخت ریشه‌های این احساس پوچی گام نخست برای گذار سلامت‌محور از بحران میانسالی است. بازتعریف نقش‌های زنانه و پذیرش این واقعیت که مراقبت از خود منافاتی با مسئولیت‌های خانوادگی ندارد، می‌تواند احساس ارزش ذاتی را به زنان بازگرداند.

انتهای پیام