این گزارش با استفاده از داده‌های رتبه‌بندی کشورهای پذیرای گردشگران در سال ۲۰۲۶ (Welcoming Countries Rank) از وب‌سایت «پاسپورت ایندکس» (Passport Index)، تعداد ملیت‌هایی را مقایسه می‌کند که می‌توانند بدون دریافت ویزای سنتی پیش از سفر، وارد کشورهای مختلف شوند.
کدام کشورها بازترین مرزها را دارند؟
در این رتبه‌بندی، کشورها براساس تعداد ملیت‌هایی دسته‌بندی شده‌اند که اجازه دارند بدون ویزا، با دریافت ویزا هنگام ورود یا از طریق مجوز الکترونیکی سفر (eTA) وارد آن‌ها شوند.
جزایر سیشل، ساموآ، تووالو، میکرونزی، تیمور شرقی، بولیوی، کنیا، ویتنام، اوگاندا، توگو، ساحل عاج، گینه، کومور، جیبوتی، گینه بیسائو، بوروندی، نیجریه، جمهوری دموکراتیک کنگو و سودان جنوبی، همگی با امکان پذیرش اتباع ۱۹۸ ملیت در رتبه نخست این فهرست قرار دارند. مالدیو نیز با پذیرش اتباع ۱۹۷ ملیت در رتبه دوم قرار گرفته است. در سوی دیگر این رتبه‌بندی، بوتان تنها به اتباع سه ملیت اجازه ورود با استفاده از روش‌های ساده شده ورود را می‌دهد.
این ارقام صرفا شرایط ورود به کشورها را نشان می‌دهند و بیانگر این نیستند که مسافران عملا می‌توانند با امنیت یا سهولت به آن کشورها سفر کنند. همچنین، امتیاز پایین به معنای ممنوعیت ورود اتباع خارجی نیست.
چرا کشورهای آفریقایی در میان پذیراترین کشورها قرار دارند؟
تسهیل شرایط ورود می‌تواند به رونق گردشگری و تجارت منطقه‌ای کمک کند و موانع اداری را کاهش دهد. بانک توسعه آفریقا (African Development Bank) نیز به پیامدهای اقتصادی محدودیت‌های صدور ویزا، به‌ویژه در زمینه همگرایی منطقه‌ای، اشاره کرده است.
با این حال، سیاست‌های پذیرش مهاجران و مسافران با ملاحظاتی همراه است. نتایج نظرسنجی سال ۲۰۲۶ موسسه «آفروب‌بارومتر» (Afrobarometer) نشان داد که ۴۳ درصد از مردم سیشل، تاثیر اقتصادی مهاجرت را منفی ارزیابی می‌کنند. این موضوع نشان‌دهنده نگرانی‌های داخلی در این کشور، با وجود سیاست‌های تسهیل‌کننده ورود گردشگران است.
چرا کشورهای ثروتمندتر محدودیت‌های بیشتری اعمال می‌کنند؟
برخی از محبوب‌ترین مقاصد گردشگری جهان، برخلاف انتظار، در زمینه تسهیل ورود مسافران رتبه پایینی دارند. آمریکا و استرالیا هر کدام تنها به اتباع ۴۶ ملیت، اجازه ورود با روش‌های یاد شده را می‌دهند. این رقم برای کانادا ۵۴ ملیت و برای بریتانیا ۸۴ ملیت است.
دولت‌ها درآمدهای حاصل از گردشگری را در کنار ضرورت اجرای قوانین مهاجرتی و بررسی‌های امنیتی، از جمله نگرانی درباره اقامت غیرمجاز، در نظر می‌گیرند. کشورهای اروپایی نیز از قوانین مشترک ورود به منطقه شنگن پیروی می‌کنند که یکی از دلایل شباهت امتیاز آن‌ها در این رتبه‌بندی است.
کشورهای ثروتمندتر ممکن است با فشار بیشتری برای تفکیک گردشگران کوتاه‌مدت از افرادی مواجه باشند که قصد مهاجرت دارند، به‌ویژه زمانی که اختلاف سطح اقتصادی میان کشورها، انگیزه اقامت بیش از مدت مجاز ویزا را افزایش می‌دهد.
در نتیجه، این کشورها اغلب از مسافران برخی کشورها می‌خواهند توانایی مالی کافی، پیوندهای محکم با کشور محل اقامت یا هدف مشخصی برای سفر خود را اثبات کنند. با این وجود، تسهیل شرایط ورود می‌تواند رقابت‌پذیری یک کشور را به‌عنوان مقصد گردشگری برتر افزایش دهد.
چه عواملی عبور از برخی مرزها را دشوارتر می‌کند؟
درگیری‌های نظامی، انزوای دیپلماتیک و نظام‌های مهاجرتی با کنترل‌های شدید، از جمله عواملی هستند که پایین‌ترین رتبه‌های این فهرست را توضیح می‌دهند.
افغانستان، کره شمالی و ترکمنستان هیچ ملیتی را در دسته‌بندی‌های ورود تسهیل‌شده این شاخص نمی‌پذیرند. این موضوع به معنای غیرممکن بودن ورود به این کشورها نیست، اما مسافران معمولا با فرایندهای دشوارتر دریافت ویزا روبه‌رو می‌شوند.
برای مثال، کره شمالی در گذشته از گردشگران خارجی می‌خواست از طریق برنامه‌های سفر تحت نظارت شدید دولت و با تایید مقامات این کشور سفر کنند.
ترکمنستان معمولا به مجوز قبلی و ارائه مدارک پشتیبان نیاز دارد. در افغانستان نیز نگرانی‌های امنیتی و محدودیت خدمات دیپلماتیک، موانع بیشتری برای ورود گردشگران ایجاد می‌کند.
وب‌سایت ویژوال کپیتالیست، در مجموع، این رتبه‌بندی تفاوت مهمی را نشان می‌دهد، کشورهایی که بیشترین گردشگر را جذب می‌کنند، همان کشورهایی نیستند که ساده‌ترین شرایط ورود را دارند.
انتهای پیام
