به گزارش ایسنا، اطلاعات آنلاین به نقل از نیچر نوشت، مطالعهای که توسط پژوهشگران استرالیایی دانشگاه ولونگونگ (UOW) انجام شده است، نشان میدهد که صعود و سقوط آهسته قارهها به ایجاد ناهماهنگی بزرگ، شکاف بزرگی در رکورد زمینشناسی زمین کمک کرده است. تحقیق انجام شده، این تاریخ گمشده را به جریانهای سنگ داغ در گوشته پیوند میدهد که قارهها را به صورت عمودی طی صدها میلیون سال حرکت میدادند.
به طور معمول، لایههای سنگ مجموعهای از رویدادها را حفظ میکنند و رسوبات جوانتر در بالای لایههای قدیمیتر جمع میشوند. در ناهماهنگی بزرگ، آن دنباله پرش می کند: سنگ های رسوبی از حدود آغاز دوره کامبرین، تقریباً ۵۴۰ میلیون سال پیش، مستقیماً بر روی سنگ های کریستالی بسیار قدیمی تر از جمله گرانیت بیش از یک میلیارد سال، قرار دارند.
کتابی را تصور کنید که بخش بزرگی در وسط آن پاره شده است. عدم انطباق بزرگ همان شکاف در داستان زمین است که روایت از فصل های اولیه مستقیماً به بخش بسیار بعدی داستان می رود. تحقیقات نشان می دهد که این صفحات به طور تصادفی گم نشده اند.
مدلها نشان دادند که جریانهای گوشتهای، هستههای قارهای باستانی لورنتیا، بالتیکا (شمال اروپا) و شمال چین را در دوران نئوپروتروزوئیک، از حدود یک میلیارد تا ۵۴۰ میلیون سال پیش، بالا آوردهاند. این بالاآمدگی طولانیمدت، سنگها را در معرض فرسایش قرار داده است. پس از این دوران، دوره کامبرین آغاز شد؛ زمانی که حیات جانوری به طرز چشمگیری متنوع شد.
منطقه "گرند کنیون" یکی از بارزترین نمونههای این شکاف زمینشناسی را آشکار میکند. این دره در جایی قرار دارد که زمانی قاره باستانی لورنتیا (آمریکای شمالی امروزی) بوده است. مرزهای مشابهی در اروپا، استرالیا، آفریقا و آسیا دیده میشود؛ اگرچه فواصل گمشده از حدود ۲۰۰ میلیون سال تا بیش از یک میلیارد سال متغیر است.
ردیابی تاریخ گمشده زمین
توضیح ناهمگونی بزرگ مستلزم در نظر گرفتن هم جابجایی سنگ و هم بقای سطح فرسایش یافته در زیر رسوبات جوانتر است. اگرچه دانشمندان توضیحات متعددی ارائه دادهاند، اما این ایدهها به طور کامل در برابر رفتار زمین در طول زمان آزمایش نشدهاند.
برای بررسی، محققان همرفت گوشته را در طول صدها میلیون سال مدلسازی کردند. گوشته از سنگهای داغ و جامدی تشکیل شده است که بسیار آهسته جریان دارند. جریانهای آن میتوانند به آرامی بخشهای عظیمی از زمین را بلند کنند یا به آنها اجازه دهند که غرق شوند.
چگونه قارههای در حال غرق شدن، شکاف را حفظ کردند
مرحله بعدی به حفظ آنچه فرسایش از خود به جا گذاشته بود، کمک کرد. در طول دوران فانروزوئیک که ۵۴۰ میلیون سال گذشته را در بر میگیرد، هستههای قارهای به تدریج فرو رفتند. دریاها در سراسر سطوح فرسوده آنها گسترش یافتند و رسوبات انباشته شده، مرز بین سنگهای باستانی و سابقه زمینشناسی جوانتر را دفن کردند.
الگوی مدل شده با جغرافیای شواهد مطابقت داشت. آمریکای شمالی، شمال اروپا و شمال چین، جایی که عدم انطباق بزرگ به خوبی حفظ شده و مستند شده است، همگی افزایش طولانی مدت و به دنبال غرق شدن را نشان دادند که محققان پیشنهاد کردند.
توضیحات زیادی برای عدم انطباق بزرگ ارائه شده بود، اما تعداد کمی از آنها در برابر نحوه رفتار واقعی زمین در طول زمان آزمایش شده بودند. ارائه راه حلی برای این معمای زمین شناسی بسیار هیجان انگیز است.
انتهای پیام