استفاده از ساعتهای هوشمند، اپلیکیشنهای سلامت و سامانههای آنلاین پزشکی به یکی از روشهای رایج برای نظارت بر وضعیت سلامت تبدیل شده است، اما آیا این ابزارها واقعا افراد را به تحرک بیشتر و ورزش منظم تشویق میکنند؟ نتایج نظرسنجی نشان داد ارتباط میان استفاده از ابزارهای دیجیتال سلامت و میزان فعالیت بدنی افراد، پیچیدهتر از آن چیزی است که تصور میشود.
پژوهشگران، بزرگسالان آمریکایی را بر اساس نوع ابزارهای دیجیتال مورد استفاده آنان به چهار گروه تقسیم کردند و نتایج نشان داد، ۳۱.۴ درصد از افرادی که عمدتا از ابزارهای پوشیدنی مانند ساعتهای هوشمند و ردیابهای تناسب اندام استفاده میکردند، هر دو دستورالعمل اصلی فعالیت بدنی را رعایت کردهاند. این میزان در افرادی که تقریبا از هیچ ابزار دیجیتال سلامت استفاده نمیکردند، ۱۸.۲ درصد و در گروهی که بیشتر از سامانههای آنلاین ارتباط با پزشک و مشاهده نتایج آزمایشها استفاده میکردند، ۱۹.۹ درصد بود.
بیشترین میزان پایبندی به توصیههای ورزشی مربوط به افرادی بود که از طیف گستردهای از ابزارهای دیجیتال سلامت استفاده میکردند بهطوری که ۳۲.۷ درصد از آنان هر دو دستورالعمل ورزشی را رعایت کرده بودند.
پژوهشگران برای انجام این پژوهش از دادههای نظرسنجی ملی اطلاعات سلامت آمریکا در سال ۲۰۲۴ استفاده کردند که در موسسه ملی سرطان این کشور انجام شده است. بر اساس دستورالعملهای فعالیت بدنی آمریکا، بزرگسالان باید حداقل ۱۵۰ دقیقه در هفته فعالیت هوازی با شدت متوسط داشته باشند و همچنین انجام فعالیتهای تقویتکننده عضلات در حداقل دو روز از هفته توصیه شده است.
در این پژوهش، از میان ۴۹۳۰ نفری که اطلاعات کامل مربوط به فعالیت بدنی آنان در دسترس بود، ۲۵.۱ درصد هر دو توصیه ورزشی را رعایت میکردند، با این حال، میزان پایبندی به این توصیهها در گروههای مختلف تفاوت داشت. پس از در نظر گرفتن عواملی مانند سن، جنسیت، درآمد، تحصیلات، شاخص توده بدنی و استعمال دخانیات، مشخص شد احتمال رعایت همزمان هر دو دستورالعمل در گروه کاربران گسترده، ۲.۸ برابر و در گروه کاربران ابزارهای پوشیدنی، ۲.۱ برابر گروه کاربران محدود است. در مقابل، تفاوت میان کاربران سامانههای پزشکی و گروه کاربران محدود از نظر آماری معنادار نبود.
تاثیر متفاوت فناوری بر ورزش هوازی و قدرتی
نتایج این پژوهش نشان داد که ارتباط میان استفاده از ابزارهای دیجیتال سلامت و فعالیتهای ورزشی، بر اساس نوع ورزش متفاوت است. در زمینه تمرینات قدرتی، هر سه گروه کاربران گسترده، کاربران ابزارهای پوشیدنی و کاربران سامانههای پزشکی، در مقایسه با گروه کاربران محدود، احتمال بیشتری برای رعایت توصیههای ورزشی داشتند.
پژوهشگران احتمال میدهند تمرینات قدرتی به برنامهریزی و تصمیمگیری آگاهانهتری نیاز داشته باشند و به همین دلیل با عادتهای گستردهتر مدیریت سلامت، ازجمله استفاده از سامانههای پزشکی، ارتباط بیشتری پیدا کنند. در مقابل، فعالیت هوازی میتواند از طریق ورزش منظم یا تحرکات روزمره انجام شود و همیشه به استفاده از ابزارهای دیجیتال خاصی وابسته نیست.
نتایج این پژوهش، همچنین تفاوتهای اقتصادی و اجتماعی میان گروههای مختلف کاربران را نشان داد. در گروهی که استفاده محدودی از ابزارهای دیجیتال سلامت داشتند، ۱۲.۹ درصد افراد تحصیلاتشان را پیش از پایان دوره دبیرستان متوقف کرده بودند. همچنین ۲۵.۷ درصد آنان در خانوادههایی با درآمد سالانه کمتر از ۲۰ هزار دلار زندگی میکردند.
افراد ۷۵ ساله و بالاتر نیز سهم بیشتری در گروه کاربران محدود داشتند. این یافتهها نشان میدهد دسترسی به فناوری و توانایی استفاده از ابزارهای دیجیتال میتواند با شرایط اقتصادی و سطح تحصیلات افراد ارتباط داشته باشد.
پژوهشگران هشدار دادند که برنامههای ورزشی که فقط بر اپلیکیشنها و ساعتهای هوشمند متکی هستند، ممکن است بخشی از افرادی را که بیش از دیگران به حمایت نیاز دارند، نادیده بگیرند.
آیا ردیابهای ورزشی واقعا باعث افزایش تحرک میشوند؟
یکی از محدودیتهای مهم این پژوهش آن است که نمیتواند رابطه علت و معلولی میان استفاده از ابزارهای دیجیتال و افزایش فعالیت بدنی را اثبات کند. به عبارت دیگر، ممکن است افرادی که از ابتدا فعالیت بدنی بیشتری دارند، تمایل بیشتری به خرید ساعت هوشمند و استفاده از اپلیکیشنهای ورزشی داشته باشند. همچنین عواملی مانند مهارت استفاده از فناوری و دسترسی به خدمات درمانی میتوانند بر نتایج تاثیر بگذارند.
بر اساس گزارش وبسایت ارث، ساعتهای هوشمند و اپلیکیشنهای سلامت میتوانند با افزایش آگاهی و پیگیری فعالیتهای بدنی به بهبود عادتهای ورزشی کمک کنند، اما استفاده از این ابزارها بهتنهایی تضمینی برای تحرک بیشتر نیست. پژوهشگران معتقدند طراحی برنامههای ورزشی متناسب با شرایط و نیازهای افراد، بهویژه گروههای کمبرخوردار از نظر اقتصادی و فناوری، اهمیت بیشتری دارد.
نتایج این پژوهش در نشریه علمی Frontiers in Physiology منتشر شده است.
انتهای پیام