به گزارش ایسنا، روزنامه اعتماد در یادداشتی درباره مسوولیت مدرسه درقبال امنیت دانشآموزان نوشت: مدرسه در ذهن بسیاری از ما جایی است که قرار است کودکی و نوجوانی را در امنیت سپری کنیم؛ جایی میان خانه و جامعه که بزرگسالان آن، علاوه بر آموزش، مسوولیت مراقبت از دانشآموزان را نیز برعهده دارند، اما اگر خانه برای یک دانشآموز محل ترس باشد، مدرسه تا کجا میتواند پناه او باشد؟ مرگ سوگند صیادی، این پرسشها را دوباره به میان آورده است. هنوز ابعاد مختلف مرگ او در دست بررسی است و روایتهای منتشر شده درباره ساعات پایانی زندگیاش باید در فرآیند قضایی راستیآزمایی شوند. با این حال، در روایت دوستان سوگند، نکتهای وجود دارد که نمیتوان به آسانی از کنار آن گذشت: گفته میشود او پیش از وقوع حادثه از واکنش خشونتآمیز پدرش ابراز نگرانی کرده بود. اگر این روایت در تحقیقات تایید شود، پرسش مهمی پیش روی نظام آموزشی قرار میگیرد: هشدار یک دانشآموز درباره امنیت جانی خود، در مدرسه چه سرنوشتی پیدا میکند؟
ما معمولا مدرسه را با کلاس، امتحان، نمره و انضباط میشناسیم و نقش مشاور مدرسه گاهی به حاشیه رانده میشود؛ کسی که دانشآموزان عمدتا برای انتخاب رشته، مسائل تحصیلی یا مشکلات رفتاری به او مراجعه میکنند. درحالی که بخش مهمی از مسائل نوجوانان، اساسا در محدوده درس و امتحان نمیگنجد.
اختلافات خانوادگی، خشونت خانگی، فشارهای روانی، روابط عاطفی و بحرانهای هویتی مسائلی هستند که ممکن است زندگی تحصیلی و حتی امنیت جانی یک دانشآموز را تحتتاثیر قرار بدهند. اینجاست که نبود مشاور، یا حضور کماثر او در مدرسه، معنای جدیتری پیدا میکند.
مشاور مدرسه نباید صرفا نیرویی برای تکمیل چارت سازمانی یا برگزاری چند جلسه عمومی باشد. او میتواند نخستین فرد متخصصی باشد که نشانههای یک بحران را تشخیص میدهد؛ کسی که نوجوان بدون ترس از قضاوت شدن، تنبیه شدن یا افشای بیضابطه مسائل خصوصیاش، بتواند با او صحبت کند.
مدرسه و خصوصا مشاور قرار نیست درباره اعضای خانواده حکم صادر کند یا جای نهادهای قانونی تصمیم بگیرد، اما باید در مواجهه با نشانههای خشونت خانگی نقشه راه موثر و بازدارنده داشته باشد. آیا ابتدا باید با دانشآموز گفتوگو شود؟ چه زمانی باید به اورژانس اجتماعی یا بهزیستی ارجاع داد؟ اگر احتمال آسیب فوری وجود داشته باشد، چه نهادی مسوول تامین امنیت اوست؟ و چه کسی تا اطمینان از رفع خطر، پیگیری پرونده را ادامه میدهد؟
این پرسشها نشان میدهد که حمایت از دانشآموزان در معرض خطر، یک مسوولیت برنامهریزی شده و دقیق است.
در کنار این مسائل، نباید فراموش کرد که نوجوان امروز بیش از هر زمان دیگری با مسائل پیچیدهای در زندگی شخصی و اجتماعی خود مواجه است. فاصله نسلی میان دانشآموزان و مدیران و معلمان، تغییر الگوهای ارتباطی و گسترش شبکههای اجتماعی، گاهی باعث میشود بزرگسالان نشانههای نگرانی نوجوانان را به حساب هیجانهای گذرا یا رفتارهای خارج از عرف بگذارند. اما همه رفتارهای نوجوانانه را نمیتوان با برچسبهایی مانند سرکشی، بیانضباطی یا اقتضائات سن توضیح داد.
گاهی پشت رفتاری که از نگاه بزرگسالان نامتعارف است، مسالهای جدیتر پنهان شده است. شاید لازم باشد آموزش و پرورش از خود بپرسد در مدرسهای که مشاور ندارد یا مشاور آن امکان پیگیری موثر مشکلات دانشآموزان را ندارد، یک نوجوان گرفتار بحران باید به چه کسی مراجعه کند؟ آیا مدیر مدرسه برای مواجهه با احتمال خشونت خانگی آموزش دیده است؟ آیا معلمان میدانند چه نشانههایی را باید جدی بگیرند؟
آیا دانشآموزان از مسیرهای امن و محرمانه درخواست کمک اطلاع دارند؟ سوگند صیادی اکنون به موضوع یک پرونده قضایی و جنایی تبدیل شده؛ پروندهای که باید تمام ابعاد آن روشن شود و مسوولیت افراد درگیر براساس شواهد و یافتههای قضایی مشخص شود، اما مسالهای که از این پرونده فراتر میرود، مسوولیت نهادی است که هر روز میلیونها نوجوان را در محیط خود میپذیرد و درباره آینده آنان تصمیم میگیرد.
مدرسه پیش از آنکه محل آموزش الفبا و فرمول باشد، باید جایی باشد که دانشآموز بتواند در آن از ترسهایش حرف بزند. اگر نوجوانی در خانه احساس امنیت نمیکند، دستکم باید بداند در مدرسه کسی هست که حرفش را میشنود، خطر را جدی میگیرد و برای کمک به او مسیر مشخصی میشناسد. شاید معنای سوگند مدرسه همین باشد؛ تعهدی نانوشته به مراقبت از دانشآموزانی که گاهی هیچ پناه دیگری ندارند.
انتهای پیام