به گزارش ایسنا، وقتی «جف کلینتون»، گردشگر آمریکایی که برای نخستین بار همراه همسرش به «رم» سفر کرده بود، یک سکه یکسنتی آمریکایی در خیابانی نزدیک ایستگاه قطار پیدا کرد و دقیقا میدانست چه کاری با آن خواهد کرد. «کلینتون» درحالی که سکه مسی را در کف دستش نگه داشته بود و این زوج آن بنای شاخص را تحسین میکردند، گفت: «آن را داخل فواره تروی میاندازم.»
او کاملا از سنتی که بین گردشگران رواج پیدا کرده بود، آگاه بود. گردشگران سکهای را از روی شانه به داخل آبهای این شاهکار باروک میاندازند؛ چراکه افسانهها میگویند، این آیین بازگشت دوباره به شهر را تضمین میکند یا دیگر رویاها را محقق میکند.
اما تنها چیزی که او را از انجام این کار بازمیداشت فاصله بود؛ پلههای منتهی به حوضچه فرورفته فواره با یک مانع کوتاه جدا شدهاند و در طول روز فقط برای ساکنان رم یا بازدیدکنندگانی قابل دسترسی است که ۲ یورو (۱٫۶۴ پوند) بپردازند.
«گاردین» نوشت، این هزینه که از فوریه اعمال شده است، تا حدی مسبب کاهش سنت سکهانداختن درنظر گرفته میشود. خیریه کلیسایی «کاریتاس» که سکههای «فواره تروی» را جمع میکند، معمولا سالانه بیش از ۱٫۴ میلیون یورو جمعآوری میکند. اما این خیریه اشاره کرد که بین ژانویه و سپتامبر در مقایسه با دوره مشابه در سال ۲۰۲۵ حدود ۲۰۰ هزار یورو کسری داشته است.
«جوستینو ترینچیا»، مدیر «کاریتاس رم» گفت: «بسته شدن دسترسی مستقیم به فواره تروی ممکن است یکی از عوامل باشد.»
این خیریه از کمکها برای تامین مالی بانکهای غذا و دیگر پروژههای رفاهی استفاده میکند.
همچنین تصور میشود گرایش به پرداختهای اینترنتی، کیفپولهای تلفن همراه و همراه نداشتن پول خرد، کمکهای «کاریتاس» را کاهش داده است.
سخنگوی «کاریتاس رم» به گاردین گفت این خیریه درباره کاهش جمعآوری سکه اظهارنظر عمومی بیشتری نخواهد کرد. این سخنگو گفت جمعآوری تا اینجای سال، سکههای ارز خارجی را در نظر نگرفته است، بنابراین ممکن است ضربه آنقدرها هم بد نباشد.
با این حال، گفته میشود این موضوع اصطکاکی با شورای شهر رم ایجاد کرده است. این شورا در نخستین ماه اجرای این طرح، ۴۳۵٬۱۹۴ یورو از هزینه دسترسی درآمد کسب کرد.
این طرح با هدف مهار ازدحام بیش از حد در این بنای یادبود و همزمان جمعآوری بودجه برای نگهداری فواره و دیگر بناهای تاریخی رم اجرا شده است. آمار بیشتری منتشر نشده است، اما با هجوم ۴٫۴ میلیون گردشگر به این فواره در سال ۲۰۲۵، پیشبینی میشد این هزینه هر سال درآمد قابلتوجهی برای شورا ایجاد کند.
گروهی از ماموران، سیستم بلیتفروشی را اداره میکنند و جریان جمعیت در محدوده حوضچه را نظارت میکنند.
یکی از این ماموران گفت که مردم اغلب از او پول خرد میخواهند تا سکه بیندازند. او گفت: «اما به نظر میرسد بسیاری حتی از این سنت هم خبر ندارند. این نیز ممکن است کاهش را توضیح دهد.»
اعتقاد بر این است که این عمل، در آیینی باستانی برای پیشکش به خدایان آب، ریشه دارد، هرچند رسم انداختن سکه پس از فیلم کمدی رمانتیک «سه سکه در فواره» در سال ۱۹۵۴ به معنای واقعی در سطح جهانی رواج پیدا کرد.
انتهای پیام