مشاهده ميناكاريهاي بازار قيصريه ميدان نقش جهان، او را به ياد آرزوهاي گذشتهاش انداخت؛ در آرزوي نقش زدن صنايع دستي شهرش، به دانشگاه هنر اصفهان وارد شد، اما چه سود كه پس از چهار سال آموختن و مسلط شدن بر تكنيك ساخت صنايع دستي، نه سرمايهاي و نه تجربهاي براي بكارگيري اين علم داشت.
به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، منطقه اصفهان، صنايع دستي از رشتههاي قديمي در دانشگاه هنر اصفهان است و تنها رشتهاي است که برخي از اساتيد آن تحصيلات آکادميک ندارند.
دانشجويان طي سه سال با رشتههاي مختلفي آشنا ميشوند، از کاشي هفترنگ تا ميناسازي و از چرمسازي تا بافت گليم، اما در سال چهارم تنها ميتوانند يكي از گرايشهاي چوب، جواهرسازي يا سفال و سراميك را انتخاب كنند.
دانشجويان رابطهاي با بازار صنايع دستي ندارند
"شروين مرادي"، دانشجوي سال آخر اين رشته که از شهر پاوه کرمانشاه به اين دانشگاه آمده است، در خصوص امکانات موجود دانشگاه به خبرنگار ايسنا- منطقه اصفهان، ميگويد: امکانات کارگاهها خوب است، اما امکانات کارگاههاي مختلف تفاوت است، به طور مثال در رشته چوب بهتر از رشته سفال و سراميک، امکانات ارايه ميشود.
او ميافزايد: بعضي دروس نظري، عملي و حتي کارگاهي كه در دانشگاه ارايه ميشود، ضروري نيست و براي گرايشي که در سال چهارم انتخاب ميکنيم، بياستفاده است.
مرادي ادامه ميدهد: ساعتها و روزهاي محدودي براي کار در کارگاه در نظر گرفته ميشود، وسايل و ابزار كارگاه محدود است و زماني هم که کار ميکنيم، نمايشگاهي براي ارايه آثارمان وجود ندارد.
او درباره اهميت خلاقيت در اين رشته بيان ميکند: به نظر ميرسد ميتوانيم از ايده خودمان استفاده کنيم، اما درواقع همان شيوه سنتي مد نظر دانشگاه اجرا ميشود.
اين دانشجوي صنايع دستي با اشاره به اينکه در دانشگاه در مورد بازار کار هيچ حرفي زده نميشود، خاطرنشان ميکند: ارتباط بينرشتهاي در دانشگاه بسيار کم است و ديگر دانشجويان از کارهايي که ما انجام ميدهيم، بيخبر هستند. ضمن اين كه متاسفانه دانشجويان هيچ رابطهاي با خارج از محيط دانشگاه و بازار ندارند.
تخصص لازم را براي ورود به بازار کار نداريم
"نفيسه معتمد" كه اصفهاني و دانشجوي سال سوم صنايع دستي است، هم درخصوص آموزش اين رشته در دانشگاه ميگويد: زماني که آموزش تکنيک همراه با آموزش علم آن باشد، مفهوم آن را بهتر متوجه ميشويم.
او در رابطه با امکانات اظهار ميکند: دانشگاه از نظر امکانات خوب است، اما محيط کارگاهها کوچک است و نسبت به اهميت آن درس و تعداد دانشجويان فضاي کمي دارد.
معتمد با اشاره به اينکه اهميت دادن به يكي از دو مولفه آموزش تکنيک يا پرورش خلاقيت به استاد و انتخاب او بستگي دارد، بيان ميکند: معمولا استادکاران سنتي که از بازار آمدهاند، بيشتر آموزش تکنيک را در نظر دارند.
او ميافزايد: ضعف بزرگي که اين رشته دارد، کارگاههاي مختلفي است که بايد توسط دانشجو گذرانده شود، اين موضوع باعث ميشود براي گرايش تخصصي دانشجو، زمان کافي باقي نماند.
اين دانشجوي صنايع دستي درخصوص ورود دانشجويان اين رشته به بازار کار اضافه ميكند: زماني که ميخواهيم وارد بازار کار شويم، تخصص لازم براي اين كار را نداريم، ضمن اين كه تعامل بين دانشگاه و بازار وجود ندارد.
"عظيم شميسا"، دانشجوي كارشناسي ارشد رشته صنايع دستي هم فعاليت دانشگاه هنر اصفهان در اين رشته را مثبت ارزيابي ميکند و ميگويد: دانشگاه هنر اصفهان شاخصه ويژهاي از نظر موقعيت جغرافيايي دارد، چرا كه صنايع دستي به استادکاران تجربي وابسته است و در نتيجه اين دانشگاه نسبت به دانشکدههاي ديگر موفقتر عمل ميکند.
او ميافزايد: استادان تجربي تکنيک خاص رشته تخصصي خود را ميشناسند و آن را به نحو احسن انتقال ميدهند، اما برخي از اساتيد که تحصيلات آکادميک دارند، گاهي در انتقال مفاهيم مشکل دارند و به اين موضوع، انتقاد جدي وارد است.
شميسا درخصوص امکانات آموزشي اظهار ميکند: اين رشته از لحاظ امکانات دانشگاهي کاستي ندارد، اما مشکلي که وجود دارد، کمبود فضاي آموزشي است.
او اضافه ميكند: كمبو