نام «کاخ ورسای ایران» لقب دیگری است که به بزرگترین خانه تهران دادهاند، خانهای که این روزها از بیم تخریباش رسانهها و برخی کارشناسان میراث فرهنگی به تکاپو افتادهاند تا با معرفی بهتر آن، از این اقدام جلوگیری کنند.
به گزارش خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا، کمیتهی مردمنهاد پیگیری حفاظت از خانههای تاریخی تهران نیز در یادداشتی به بیان تاریخچه این خانه ارزشمند پرداخته است.
در این یادداشت آمده است:
«کاخ ورسای ایران متعلق به «ثابت پاسال» است و در سال 1340 کار ساخت آن آغاز و اواخر دههی 40 شمسی پایان یافت. «ثابت پاسال» یکی از سرمایهداران و بازرگانان دوره پهلوی دوم و موسس تلویزیون ملی ایران و شرکت نوشابهسازی "پپسی کولا" در ایران است.
معماری «کاخ ورسای ایران» از قصر «لو پتی تریانون» یکی از کاخهای جانبی ورسای در فرانسه کپیبرداری شده و اشیای بکار رفته در آن بسیار ارزشمند است. این خانه قبل از انقلاب به روایتی حدود «15 میلیون دلار» قیمتگذاری شده بود.
در کتاب «معماران تباهی» و «من و فرح پهلوی» این بنا را اینگونه توصیف کردهاند که: «ثابت پاسال» در خانه مجللی که از قصر «لوپتی تریافون» در ورسای فرانسه الگو گرفته شده بود، زندگی میکرد. این خانه در خیابان جردن بالاتر از چهارراه ناهید قرار داشت. دکوراسیون این خانه را همان دکوراتوری انجام داده بود که مسئول تدارکات چادرهای سلطنتی در تختجمشید بود. پردههای این خانه را از بلژیک آورده بودند و درهای آن متعلق به یک قصر فرانسوی بود. دستگیرهها را هم از روی یک مدل مربوط به یکصد سال پیش و به صورت اختصاصی برای خانه ثابت ساخته بودند. مردم تهران آن خانه را قصر سنگی مینامیدند.»
«مهدی تمیزی» در کتاب «سایه سرو» در رابطه با سنگتراش این بنا میگوید: «روحالله میرزایی شش جوانی در سال 1323 در روستای چیگان از توابع بخش مرکزی شهرستان فریدن استان اصفهان به دنیا آمد و در سال 1392 درگذشت. او شاگرد غلامحسین عمرانی است و یکی از سنگتراشهای مشهور قبل و بعد از انقلاب اسلامی است. از جمله فعالیتهای میرزائی میتوان به آرامگاه «پروفسور پوپ»، ایرانشناس آمریکایی در اصفهان، مرمت و بازسازی برخی از آثار تاریخی اصفهان مانند کاخ چهلستون، خانه امام جمعه دوره «ظلالسلطان»، معماری و دکوراتیو هتل عباسی و انتخاب، طراحی و پرداخت و سنگ تراشیهای خانهی «ثابت پاسال» اشاره کرد.»
در بخشی از این بیانیه آمده است، این اثر در سه طبقه و با متراژ یک هزار و 847 متر در خیابان جردن، تقاطع خیابان حمیده طاهری و محمد روانپور قرار گرفته و به دلیل متراژ بالای آن به «بزرگترین خانه تهران» ملقب شده است. مالکیت این بنا در دست نهاد دولتی است و حتی در چند سال گذشته نیز از این ساختمان به عنوان کاربری اداری، توسط این نهاد استفاده میشد. البته اسناد ملکی نشان میدهد که مالکیت بنا با شرکت سرمایه گذاری «صبامیهن» است.
در سایت اینترنتی این شرکت آمده است: «شرکت صبامیهن تحت مالکیت 100 درصد صندوق بازنشستگی در سال 1378 با مأموریت سرمایهگذاری و کسب ارزش افزوده متناسب با موضوعات مفاد اساسنامهای به شرح انجام هرگونه امور صنعتی، معدنی و بازرگانی، ایجاد هرگونه کارخانه و کارگاه تولیدی و خدماتی از قبیل عملیات فرآوری، تغلیظ و تبدیل، انجام هرگونه عملیات اکتشاف، استخراج و بهرهبرداری از معادن و کانیهای فلزی و غیر فلزی پس از اخذ مجوز لازم، انجام امور صنعتی و بازرگانی مربوط به معادن از هر قبیل مانند خرید و فروش، واردات و صادرات مواد معدنی و فرآوری شده، ماشین آلات ابزار آلات، قطعات و تجهیزات مربوط به معدن و مربوط به مواد اولیه بخش سنگ و هر نوع فع