چهارشنبه ۱۰ دی ۱۳۹۹ | ۰۹:۰۲
منبع: مطبوعات
اسطوره‌هایی‌ که در سال ۲۰۲۰ ما را ترک کردند
مراسم خاکسپاری دیگو آرماندو مارادونا

اسطوره‌هایی‌ که در سال ۲۰۲۰ ما را ترک کردند

اگر سال ۲۰۲۰ بدترین سال برای حافظه زنده مردم کره زمین بوده باشد، در فوتبال این بد بودن حالتی بی‌رحمانه‌ به خودش گرفت. نه فقط به دلیل تعطیلی دو ماهه فوتبال که باعث شد در هیچ نقطه کره زمین جز بلاروس مسابقات فوتبال برگزار نشود و نه به خاطر جایگاه‌های خالی تماشاچیان در استادیوم‌ها در بازی‌های باقی‌مانده. سال ۲۰۲۰ وحشتناک بود به خاطر کسانی که فوتبال از دست‌شان داد.

به گزارش ایسنا، روزنامه اعتماد با این مقدمه نوشت: «شاید در هیچ سالی به این تعداد شاهد درگذشت مفاخر ورزشی و اسطوره‌های فوتبال نبودیم. از همه مهم‌تر ۲۰۲۰ سال درگذشت با استعدادترین بازیکن تاریخ فوتبال بود. این که بگوییم دیگو مارادونا بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ فوتبال بود ادعای بزرگی است و بحث را به حاشیه می‌برد اما قطعا خیلی کمتر بحث‌برانگیز است که بگوییم هیچ تیم برنده جام جهانی در ادوار مختلف به اندازه آرژانتین ۱۹۸۶ تیمی یک‌نفره نبود. مارادونا در آن جام ۵ گل زد و ۵ گل ساخت. او در ناپولی چنان خوب بود که بهترین تیم باشگاهی تاریخ سری آ یعنی میلان ۱۹۹۰ آریگو ساچی فقط به خاطر تاثیرگذاری مارادونا و قدرت رهبری این بازیکن به مقام نایب‌قهرمانی رسید.

اما اگر مارادونا یک جام جهانی را تحت‌ تاثیر قرار داد یک نفر دیگر بود که زندگی‌حرفه‌ای‌اش جنجال و شکوه زیادی داشت: پائولو روسی. او با چند بازگشت شگفت‌آور نام خود را در فوتبال جاودانه کرد. دو سال پس از محرومیت به خاطر تبانی که بعدها رد شد به فوتبال بازگشت در حالی که در جام جهانی ۱۹۸۲ در سه بازی اول نتوانست موفق باشد اما با ۶ گل در سه دیدار پایانی مقابل برزیل، لهستان و آلمان غربی جام را به پایان رساند و آقای گل شد. او یک تمام‌کننده کلاس بالا بود که قربانیان کلاس بالا را انتخاب می‌کرد.

نفر سوم که از دست رفت زننده گل نمادین جام جهانی ۲۰۰۲ بود. پوپا دیوپ بازیکن تیم تازه‌وارد سنگال با گلزنی مقابل فرانسه مدافع عنوان قهرمانی در بازی افتتاحیه شوک عظیمی به جام وارد کرد. فرانسه به خاطر همان یک گل و شکست در بازی افتتاحیه در دور گروهی کنار رفت. او هنگام مرگ ۴۲ ساله بود، مارادونا ۶۰ ساله و روسی ۶۴ ساله.

در سال ۲۰۲۰ خیلی از ستارگان خیلی زود از ما گرفته شدند. نفرات بعدی بازماندگان جام جهانی ۱۹۶۶ بودند. از انگلیس به عنوان تیم قهرمان پیتر بونتی، نورمن هانتر به عنوان یکی از هافبک‌های میانی نمادین فوتبال، نابی استیلز دفاع مستحکم و جک چارلتون که هم انگلیسی‌ها از او خاطرات خوبی داشتند و هم ایرلندی‌ها به این دلیل که او خاطرات بسیار خوبی در کسوت سرمربی برای تیم ملی ایرلند به جا گذاشت.

به نظر می‌رسد در رده باشگاهی هیچ باشگاهی مصون نمانده است. لیدز، چارلتون، هانتر و ترور چری را از دست داد. منچستریونایتد به جز استیلز، از داشتن آلبرت کیشال و قهرمان فاجعه هوایی مونیخ و بهترین دروازه‌بان جام جهانی ۱۹۵۸ یعنی هری گرگ محروم شد. گلین پاردو بازیکن متعصب منچسترسیتی رفت. کاردیف پیتر ویتینگهام را دید که در سن ۳۵ سالگی چشم فرو بست. چلسی عزادار بونتی شد. لیورپول قبل از این که سرمربی مورد علاقه خود را از دست بدهد، به خاطر ری کلمنس که