رقیه رحمانی، بانوی ۴۴ ساله گچسارانی در گفت و گو با خبرنگار ایسنا گفته، وسعت و گستردگی آتش سوزی، مهار آن را سخت کرده بود و درد آنست که جلوی چشمانمان درختان جنگلی بلوط نارک و خامی با پوشش غنی و پر پشت سوخت و کاری از دستمان ساخته نبود.

آنچه حاصل تلاش‌شان بعد از یک روز کاری سخت است پاهای تاول زده و کوه غمی است که بر دوش‌شان سنگینی می کند؛ وقتی دید بیش از ۱۰۰ هزار درخت بلوط کهنسال و کوچک سوخت و او تنها توانست برایشان گریه کند.

جنگلهای زاگرس با خاک یکسان شده فقط به خاطر آتش زدن عمدی یک عده بیمار و دارای مشکلات خانوادگی. الله و اعلم اما آنچه مشخص است طبیعت انتقام خود را می گیرد و خداوند پاسخ آتش زنندگان طبیعت را می دهد.

رقیه با وجود مخالفت خانواده اما نمی تواند در خانه بنشیند و نظاره گر سوختن جنگلهای نارک و خامی شهرستان گچساران از جنگلهای زاگرس باشد.

او با طرح این سوال که مگر پیشینیان برای تفریح و چوپانی به طبیعت نمی رفتند، پس چرا آتش سوزی نبود و حالا این همه زیاد شده است؟ افزود: من هم مثل هزاران نفری که هر روز برای کمک به مهار آتش سوزی جنگل‌های نارک و خامی تلاش می کردند، بودم و فقط چون خانم هستم باور نکرده اند که یک خانم را در شرایط ببینند.

وی با بیان این مطلب که از سال ۹۵ شروع به فعالیت در عرصه محیط زیست کرده، اما حفاظت از محیط‌زیست همیشه در ذاتش بوده یادآور شد: از روزی که معلم شدم همیشه تنها ریاضی تدریس نمی‌کردم بلکه سعی داشتم به دانش‌آموزان در خصوص حفاظت از محیط زیست و نریختن زباله در طبیعت آموزش دهم. طبیعت دوستی از قدیم در ذاتم بود و خانوادگی طبیعت دوست هستیم.

این بانوی فعال محیط زیست و کوهنورد مهمترین مشکل و چالش مهار آتش سوزی جنگل‌های نارک(عرصه منابع طبیعی) و خامی(منطقه حفاظت شده) گچساران را گستردگی آتش دانست و خاطرنشان کرد: آتش در دو جبهه بود، صبح که برای اعزام به منطقه نارک که طعمه آتش شده بود به فرودگاه گچساران می‌رفتیم نیروهای محیط زیست می‌گفتند برای کمک با ما بیایید، نیروهای منابع طبیعی می‌گفتند به ما کمک کنید.

رحمانی گرمای هوا، وزش باد