به گزارش ایسنا، مطابق تبصره ۲ ماده ۷۶ قانون بیمه تامین اجتماعی، کارهای سخت و زیانآور به شغلهایی گفته میشود که در آنها عوامل فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی محیط کار غیر استاندارد بوده و فرد با انجام آن کار، فشار جسمی و روانی بیش از ظرفیت طبیعی را متحمل و در اثر آن به بیماری و عوارض آن مبتلا شود.
بازنشستگانی که بدون داشتن استحقاق ،هویت بازنشسته را به دست میآورند و به کسانی میپیوندند که نسبتی جز مطالبهگر از صندوقهای بازنشستگی ندارند، عملا با بازگشت سریع خود به بازار کار به رقیب کارجویان جدیدی تبدیل می شوند که قرار بوده جایگزین طبیعی بازنشستگان پیش از خود باشند.
ماده یک آییننامه مشاغل سخت و زیانآور این مشاغل را که به آنها سختی کار تعلق گرفته به ۲ دسته تقسیم کرده است:
الف ـ مشاغلی که صفت سخت و زیان آور با ماهیت شغلی وابستگی دارد اما میتوان با به کارگیری تمهیدات بهداشتی، ایمنی و تدابیر فنی مناسب توسط کارفرما سختی و زیان آوری آنها را حذف کرد.
ب ـ مشاغلی که ماهیتاً سخت و زیان آور بوده و با به کارگیر تمهیدات بهداشتی، ایمنی و تدابیر فنی کارفرما، صفت سخت و زیانآوری کاهش یافته اما کماکان سخت و زیان آوری آنها حفظ می شود. در واقع برخلاف مشاغل گروه "الف" که با بکارگیری تمهیدات ایمنی و تلاش کارفرمایان سختی کار کاهش مییابد، مشاغل گروه "ب" ماهیتا سخت و زیان آور هستند و این صفت در ذات آنها وجود دارد.
مشاغل سخت و زیان آور (Arduous and Hazardous Works) از جهات فیزیکی، شیمیایی یا روانی، کارگران حاضر در محیط کار را در معرض آسیبهایی جدی قرار میدهند از این رو دلیل استفاده از صفت سخت و زیان آور برای این دسته شغلها برای اشاره به شرایط طاقتفرسا،مشقتبار و پرفشاری است که این مشاغل دارند و شاغلان را در مدت زمان کوتاهتری به نقطهی نیاز به استراحت روزانه و پیرو آن، به نقطه استحقاق زودرس برای ورود به دوران بازنشستگی میرسانند.
وزارت تعاون،کار و رفاه اجتماعی در هشتمین گزارش سیاستی خود به تشریح «چالشهای پیش روی مشاغل سخت و زیان آور در ایران» پرداخته است.
در این گزارش تاکید شده است که مشاغل سخت و زیان آور به واسطه فشار مضاعفی که بر فرد شاغل وارد میکنند،استحقاقاتی را نیز برای او به همراه میآورند که نظامهای رفاهی باید آنها را محترم بشمارند.این گزارش در عین حال از برنامهریزی برای مدیریت دامنه شمول آن استحقاقها از بایسته