او که بیش از پانزده سال به عنوان یکی از بازیگران تئاتر حضوری فعال داشته، در دو سه سال اخیر نشان داد که فقط دنبال بازیگری نیست و علاقهمند است عرصه کارگردانی را هم تجربه کند.
به گزارش ایسنا، در این نوشتار که به انگیزه دومین تجربه کارگردانی او نوشته میشود، نگاهی گذرا به کارنامه هنری این بازیگر با تمرکز بر فعالیتهای او در زمینه تئاتر داریم.
محمدزاده پاییز و زمستان سال ۱۴۰۳ برای اولین بار دست به کارگردانی تئاتر زد و نمایش «شهر بازی» را که متن آن را نیز خودش به نگارش درآورده بود، در مجموعه تئاتر «لبخند» روی صحنه برد و البته خودش نیز در کنار چند بازیگر جوان و کمتر شناختهشده، در آن به ایفای نقش پرداخت.
در آن مقطع شاید به نظر میرسید از سر کنجکاوی به کارگردانی دست زده باشد ولی با اجرای نمایش «پرنده سیاه» که حالا در سالن کر باکس پردیس تئاتر و موسیقی دکر (باغ کتاب) روی صحنه است، نشان داد که حضورش در کارگردانی صرفا از سر کنجکاوی نبوده است.
تماشاگران تئاتر خیلی زودتر از مخاطبان سینما با نوید محمدزاده به عنوان بازیگری مستعد آشنا شدند.
او که دارای مدرک کاردانی در رشته عمران است، با ورود به آموزشگاههای هنری همچون آموزشگاه هفت هنر کرج نزد استادانی مانند محمد یعقوبی، مهتاب نصیرپور و ... آموزش دید.
از جمله نمایشهایی که اواخر دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ نام نوید محمدزاده را بر سر زبانها انداختند، «آخرین نامه» نوشته و کار مهرداد کورشنیا، «پچپچههای پشت خط نبرد» نوشته علیرضا نادری و کار اشکان خیلنژاد،«یک دقیقه سکوت» نوشته محمد یعقوبی و کار آیدا کیخایی و «زمستان ۶۶ » نوشته و کار محمد یعقوبی است.
«آخرین نامه» نمایشی بود که زمستان سال ۸۹ در خانه نمایش اداره تئاتر روی صحنه رفت. پوریا رحیمی سام و میثم نوروزی دیگر بازیگرانی بودند که در کنار نوید محمدزاده در این نمایش بازی کردند.
محمدزاده با بازی در نقش «جیمی» در نمایش «یک دقیقه سکوت» که پایاننامه کارشناسی ارشد آیدا کیخایی بود، خود را به عنوان استعدادی جوان معرفی کرد. این نمایش همزمان با ناارامیهای سال ۸۸ در تالار کوچک مولوی روی صحنه رفت.
بعد از این نمایش محمدزاده با بازی در نمایش «زمستان ۶۶» به کارگردانی محمد یعقوبی برای نخستین بار در تالار چهارسو مجموعه تئاترشهر و در کنار شماری از بازیگران حرفهای تئاتر همچون علی سرابی، رویا افشار، آیدا کیخایی، سعید زارعی و باران کوثری که در سینما بازیگری شناختهشده بود، روی صحنه رفت.
اما حضور محمدزاده بعدتر در تالار مولوی و در آثار کارگردانهایی همنسل خودش تداوم پیدا کرد.
حضور در آموزشگاه «هفت هنر» کرج فرصتی فراهم آورد تا جمعی از هنرجویان جوان و مستعد آن همچون اشکان خیلنژاد، هوتن شکیبا و یوسف باپیری گروهی را با عنوان گروه تئاتر «تازه» راهاندازی کنند. از آنجاکه خیلنژاد و باپیری هر دو دانشجوی تئاتر بودند و تالار مولوی هم به عنوان مرکز تئاتر دانشگاهی شناخته میشد، این گروه مدتی در این تالار فعال بودند و نمایشهایی چون «پچپچههای پشت خط نبرد»، «ویران»، «نورگیر»، «بالاخره این زندگی مال کیه» و ... را اجرا کردند که عموما برگزیدههای جشنواره تئاتر دانشگاهی بودند و نوید محمدزاده در همه این نمایشها حضور داشت.
با اجرای نمایش «پچپچههای پشت خط نبرد» که یکی از مشهورترین نمایشنامههای علیرضا نادری است، بازی نوید محمدزاده در نقش علیرضا کاملا به چشم آمد.
نمایش «ویران» با کارگردانی یوسف باپیری، نوعی تئاتر مستند بود و دو نمایش «نورگیر» و «بالاخره این زندگی مال کیه» هر دو با کارگردانی اشکان خیلنژاد روی صحنه رفتند و محمدزاده در نمایش «بالاخره این زندگی مال کیه» نقش نقاشی را بازی کرد که به دلیل شرایط جسمانیاش، خواستار مرگی خودخواسته بود.
اما به تدریج دامنه فعالیتهای این گروه و طبیعتا نوید محمدزاده به سالنهای دیگر هم کشیده شد و این گونه بود که او در ادامه فعالیتهای خود با کارگردانان بسیاری از جمله حسن معجونی،آتیلا پسیانی، رضا گوران، کیومرث مرادی، علی سرابی، مهین صدری، فارس باقری، مهدی کوشکی و ... همکاری کرد و در شماری از آثار شاخص آن دوره همچون «مرد بالشی» کار محمد یعقوبی، بازتولید نمایش «شکلک» به کارگردانی کیومرث مرادی، «خدای کشتار» کار علی سرابی، «ستوان اینیشمور» و «فیلک» کارهای حسن معجونی، «دیابولیک رومئو ژولیت» و بازتولید «قهوه قجری» کارهای آتیلا پسیانی، «شب آوازهایش را میخواند» کار رضا گوران، «بیگانه در خانه» کار محمد مساوات و ... در سالنهای مختلف مجموعه تئاترشهر، تماشاخانه ایرانشهر و سالن تئاتر موسسه اکو اقدسیه و ... روی صحنه رفت.
«بیگانه در خانه» اثری بود که محمدزاده در آن نقش پیرزنی را بازی میکرد؛ پیرزنی که چهرهاش دیده نمیشد و از آنجاکه نامش هم در اخبار مرتبط با نمایش منتشر نشده بود، تماشاگران او را از صدایش میشناختند.
بازی در این نمایش برای نوید محمدزاده نخستین جایزهاش را در تئاتر ایران به ارمغان آورد حال آنکه او پیشتر در سینما جوایز گوناگونی را از جشنوارههای داخلی و خارجی دریافت کرده بود اما با دریافت جایزه تئاتریاش، خود را پسر تئاتر نامید.
او در ادامه فعالیتهای خود با بازی در نمایش موزیکال «الیورتوئیست» کار حسین پارسایی در تالار وحدت روی صحنه رفت و بعد از آن نیز در اجرای دیگر این کارگردان، کنسرت نمایش «بینوایان» در نقش «ژاور» در سالن اسپیناس پالاس به ایفای نقش پرداخت.
از جمله فعالیتهای اخیر محمدزاده در تئاتر باید به بازیاش در کنسرت نمایش «سیصد» به کارگردانی سهراب پورناظری اشاره کرد که در فضای باز کاخ سعدآباد اجرا شد.
محمد زاده که نخستین حضور حرفهای خود را در سینما با بازی در فیلم «عصبانی نیستم» به کارگردانی رضا درمیشیان تجربه کرد، در ۱۵ سال اخیر در شماری از آثار شاخص سینمای ایران از جمله «ابد و یک روز»، «متری شیش و نیم» و «برادران لیلا» کارهای سعید روستایی، «مغزهای کوچک زنگزده»، «خشم و هیاهو»، «سیزده» به کارگردانی هومن سیدی، «بدون تاریخ بدون امضا» و «شب، داخلی، دیوار» کارهای وحید جلیلوند، «سرخپوست» به کارگردانی نیما جاویدی، «خفهگی» کار فریدون جیرانی، «ناهید» کار آیدا پناهنده و ... روی پرده نقرهای رفت.
محمدزاده حالا مشغول اجرای نمایش «پرنده سیاه» است. نمایشی که اولین اثری است که بعد از جنگ تحمیلی سوم در سالن کرباکس پردیس تئاتر و موسیقی دکر (باغ کتاب) روی صحنه رفته است.
او در این نمایش که متن آن نوشته دیوید هروئر است، با مریم حسینی که همراه با پوریا سیدی نمایشنامه را ترجمه کرده، همبازی است.
محمدزاده علاوه بر بازی و کارگردانی و طراحی، در کنار محمد قدس، تهیهکنندگی این نمایش را هم بر عهده دارد.
این اثر نمایشی هر شب ساعت ۲۰ و به مدت ۷۰ دقیقه روی صحنه میرود و در خلاصه داستان آن آمده : ملاقاتی غیره منتظره، سالها پس از گذشتهای ناتمام.
انتهای پیام
