به گزارش ایسنا به نقل از دانشگاه خوارزمی در روز شنبه ۹ خرداد، فرامرز کنجوری با طرح این پرسش که آیا برای جندیشاپور، نظامیهها، دارالفنون و دارالمعلمین «فرزندانی خلف» بودهایم، اظهار کرد: دانشگاه در عرصه سیاست و حکمرانی نقشی پیشرو و اثرگذار دارد و در جوامع توسعهیافته، بستری برای نقد روشمند، ارائه راهکارهای علمی و تربیت نخبگان سیاسی آینده محسوب میشود. با این حال، در شرایط کنونی گاه صدای دانشگاه در فرآیندهای کلان تصمیمگیری کمتر شنیده میشود و این فاصله میتواند به افزایش خطاهای سیاسی و کاهش سرمایه اجتماعی منجر شود.
کنجوری با اشاره به نقش دانشگاه در توسعه اقتصادی افزود: اقتصاد دانشمحور، پژوهشهای کاربردی، ارتباط با صنعت، تربیت نیروی انسانی ماهر و کارآفرینی از مهمترین حلقههای زنجیره توسعه هستند. دانشگاه همچنین کانون ایجاد و بومیسازی فناوریهای نوین به شمار میرود و نقش آن در شکلگیری و هدایت جریانهای نوآوری انکارناپذیر است.
وی مهاجرت نخبگان و اشتغال دانشآموختگان در مشاغل غیرمرتبط را از چالشهای مهم آموزش عالی دانست و تصریح کرد: این وضعیت علاوه بر ایجاد حس زیان از سالهای تحصیل، پیام نادرستی از نقش دانشگاه به جامعه منتقل میکند و نشاندهنده ناهماهنگی میان ظرفیتهای تربیتی دانشگاه و نیازهای واقعی اقتصاد و صنعت است.
این عضو هیأت علمی دانشگاه خوارزمی با اشاره به شکاف میان جایگاه آرمانی دانشگاه و وضعیت موجود، گفت: استادان با وجود سالها تجربه و تخصص، گاه با ناامنی معیشتی و اداری روبهرو هستند، دانشجویان با دغدغه اشتغال، مسکن و آیندهای نامعلوم مواجهاند و کارکنان نیز با حداقل امکانات و بدون نظام منسجم تشویق و ارتقا، بار سنگین پشتیبانی از دانشگاه را بر دوش میکشند.
وی چندگانگی در سیاستگذاری، اولویتبندیهای کوتاهمدت و غفلت از سرمایههای انسانی را از عوامل شکلگیری شرایط فعلی دانشگاهها عنوان کرد و افزود: دانشگاه که خود تبیینکننده مسائل بشری است، امروز نیاز دارد جایگاه و نقش خود را بازتعریف کرده و برای حل مسائل بنیادین خود چارهاندیشی کند.
کنجوری با اشاره به طرح موضوع ترمیم حقوق اعضای هیأت علمی در ماههای اخیر تأکید کرد: این مسئله نباید صرفاً یک مطالبه صنفی تلقی شود، بلکه پرسشی درباره ارزشی است که جامعه برای دانش و سرمایههای انسانی خود قائل است.
به گفته وی، این نگاه باید تمامی ارکان دانشگاه را در برگیرد و وضعیت رفاهی دانشجویان، امنیت شغلی کارکنان و شرایط معیشتی استادان را بهصورت همزمان مورد توجه قرار دهد.
وی خاطرنشان کرد: نگاه انتقادی به وضعیت موجود به معنای نادیده گرفتن دستاوردها نیست، بلکه تلاشی برای جلوگیری از فرسایش تدریجی سرمایههای ملی است. تاریخ علم نیز نشان داده است که تمدنها با پاسداشت دانش و دانشپژوهان رشد کردهاند و افول آنها با غفلت از علم و آموزش همراه بوده است.
عضو هیأت علمی دانشگاه خوارزمی تأکید کرد: دانشگاه امروز از سه رکن بههمپیوسته استادان، دانشجویان و کارکنان تشکیل شده است و هرگونه ضعف در هر یک از این ارکان، زنجیره اثرگذاری دانشگاه را مختل میکند.
وی افزود: ترمیم حقوق استادان میتواند فرصتی برای طرح پرسشهای بنیادین درباره کل نظام آموزش عالی باشد تا با نگاهی سیستمی، راهبردی و منصفانه، زمینه پاسداشت مقام معلمی، ارتقای دانش و توسعه روزافزون ایران فراهم شود.
انتهای پیام
