محسن مؤمنی شریف - نویسنده - در گفت‌وگو با ایسنا، درباره نگاه امام خمینی (ره) به فرهنگ و هنر اظهار کرد: امام از مراجع و علمای برجسته‌ای بودند که نسبت به هنر و ادبیات مطلع بودند و آنچه از فرمایشاتشان برمی‌آید، این است که اهمیت هنر را می‌دانستند؛ اما اصل هنر در نگاهشان خیلی والاتر از این اموری است که ما می‌دانیم. ایشان فرمودند که هنر، عبارت از دمیدن روح تعهد در انسان‌هاست. یعنی ایشان جایگاه هنرمند را جایگاه والایی می‌دیدند، همان جایگاهی که پیامبران و اولیای الهی و ائمه علیه‌سلام داشتند؛ در واقع جایگاهی که انسان‌ها را نسبت به خدا و نسبت به زندگی سعادتمند آشنا کرده و آن‌ها را به عالم فراتر از عالم مادی سوق بدهد و موجب رشد و سعادتمندی در زندگی شود.

او با تأکید بر اینکه امام خمینی (ره) نگاه والایی به هنر داشتند، گفت: در روزگار حضرت امام رضوان‌الله تعالی علیه، هنر مردمی شد. هنری که پیش از انقلاب بسیار بدنام بود به‌ویژه هنرهای نوین که جامعه دینی از آنها دوری می‌کرد و از نگاه افراد متدین، مظهر فحشا و فساد بود اما امام کاری کردند که این هنرها آبرو پیدا کردند. فراموش نمی‌کنیم بعد از انقلاب، سینمای ما به مردم نزدیک‌تر شد و به مفاهیم دینی پرداخت و بعضی فیلم‌ها در مساجد به نمایش درآمد؛ این اتفاق بزرگی بود. فراتر از آن افراد زیادی به‌ویژه از جامعه متدینین به هنر رو آوردند و هنرمندان قابلی شدند که امروز نام آنها بر تارک هنر جمهوری اسلامی ایران می‌درخشد. بعضی از آن‌ها بین‌المللی شدند و در جامعه بین‌الملل شناخته شده هستند. ما فیلم‌هایی ساختیم که در کشورهای اسلامی مدام پخش می‌شوند. ما این‌ها را مدیون حضرت امام (ره) می‌دانیم.

مؤمنی شریف افزود: پیش از انقلاب، دایره هنر به‌ قدری تنگ بود که هر کسی را توانایی ورود به آن نبود، هر کسی را راه نمی‌دادند اما بعد از انقلاب به یمن انقلاب اسلامی دایره هنر وسیع و مردمی شد و هر کسی که واقعاً توانایی و استعداد داشت، می‌توانست وارد این حوزه شود و بخت خود را بیازماید. الحمدالله از این رهگذر، هنرمندان خیلی والایی در کشور شناخته شدند. این مسئله یکی از خدمات و تأثیرات حضرت امام خمینی رضوان الله تعالی علیه و انقلاب در هنر بود.

این نویسنده با بیان اینکه رهبر شهیدمان نیز در روزگار ۳۷ ساله رهبری‌شان، هنر را بسیار گسترش دادند و پروراندند، خاطرنشان کرد: ایشان اعتقاد داشتند که یکی از عناصر اساسی تمدن، هنر و ادبیات است؛ بنابراین در منظومه فکری ایشان به این موضوع خیلی توجه شد و ان‌شاءالله امیدوارم ادامه پیدا کند.

او همچنین درباره نگاه امام خمینی (ره) و رهبر شهید به ادبیات نیز توضیح داد: امام خمینی (ره) در آخر عمرشان معلوم شد، شاعر بودند؛ وجه فقاهتی، وجه حکمتی، وجه عرفانی و وجه سیاسی‌شان غالب بود و کسی وجه شاعری ایشان را ندیده بود. مردم ما بعد از رحلت ایشان با وجه ادبی حضرت امام آشنا شدند و معلوم شد شاعر قابلی نیز هستند. در حالی که دغدغه ایشان شاعری نبود. البته وجه شاعری ایشان، طبیعی هم بود؛ زیرا ایشان عارف بودند و از محضر عرفای بزرگی مثل آیت‌الله شاه‌آبادی بهره برده بودند. در عرفان نظری یادداشت‌های ایشان بر کتاب «فصوص‌الحکم» ابن‌عربی با تصحیح مرحوم آیت‌الله سیدجلال‌الدین آشتیانی باوجود اینکه برای دوران جوانی حضرت امام بود، نشان‌دهنده شخصیت عمیق او در این حوزه است. یکی از خروجی‌های عرفان، شعر است؛ آن روح پرتلاطم در  شعر و ادبیات خود را نشان می‌دهد و به معنا تبدیل و به دیگران منتقل می‌شود. من شنیدم و البته از خود مرحوم سیداحمد خمینی (ره) هم نقل شده است که حضرت امام بعضی رمان‌های مشهور دنیا را خوانده بود. البته اطلاع دقیق ندارم و این را شنیده‌ام.

محسن مؤمنی شریف سپس بیان کرد: رهبر شهید ما هم ضمن اینکه شاعر خوبی بودند، شعر شناس خوبی هم بودند. از سوی دیگر با ادبیات دنیا به‌ویژه در حوزه رمان آشنا بودند. ایشان می‌فرمودند عمده آشنایی من با تاریخ دنیا به‌ویژه تاریخ کشورهای غربی از طریق رمان‌هایشان بوده است؛ نه اینکه کتاب‌های دیگری نخوانده باشد، آن‌ها را هم خوانده بود اما معتقد بود آنقدری که رمان می‌تواند واقعیت یک جامعه را روایت و انسان را با آن واقعیت‌ها آشنا کند، کتاب‌های دیگر این توانایی را ندارند. ایشان می‌فرمودند فرق کتاب تاریخ با رمان این است که تاریخ مثل یک هواپیمایی است که از بالای یک شهر رد می‌شود و شما از آن بالا خانه‌های کوچکی را می‌بینید اما اینکه در درون خانه‌ها چه هست و معماری خانه‌ها به چه شکل است، نمی‌توانید اطلاعی کسب کنید اما در رمان گویی وارد یکی از خانه‌ها شده و از نزدیک مردمان و خانواده‌ها را می‌بینید و با افکارشان، سبک زندگی‌شان آشنا می‌شوید و این برای شناخت یک جامعه بسیار مهم است. می‌توانم بگویم که رهبر شهید ما به خاطر  نگاه تمدنی که به هنر داشتند، معمار ادبیات و هنر انقلاب اسلامی هستند.

 انتهای پیام