کیارش کریمی، بازیگر و کارگردان نمایش در گفتوگو با ایسنا درباره دلیل انتخاب این نمایشنامه گفت: این نمایشنامه یکی از معدود نمایشنامههایی است که به دلیل دغدغههای شخصی خودم انتخاب کردم؛ اما حسی که در زندگی شخصیام نسبت به متن داشتم، به نظرم حسی است که همه انسانها میتوانند تجربه کنند و به همین دلیل، این اتفاق برای همه میتواند ملموس باشد.
وی ادامه داد: در نمایش میبینیم که یک فرد در جامعه با دیگران در ارتباط است و رفتارهای او، از کوچکترین تا بزرگترین رفتار، میتواند روی افرادی که با او در ارتباط هستند تأثیر بگذارد. همین موضوع برای من جذاب بود و باعث شد این نمایشنامه را برای اجرا انتخاب کنم.
وی درباره ارتباط با آرش عباسی، نویسنده نمایشنامه «نویسنده مرده است»، اظهار کرد: واقعیت این است که فرصت زیادی برای صحبت با آقای عباسی نداشتیم. ما را با مدیر برنامههای ایشان مرتبط کردند و بیشتر درباره مسائل مربوط به اجرای نمایش صحبت کردیم و نتوانستیم گفتوگوی بیشتری درباره خود اثر داشته باشیم.
کریمی افزود: به نظرم ارتباط بیشتر میان نویسنده و کارگردان میتواند در روند تولید اثر مؤثر باشد. البته این ارتباط میتواند هم جنبه مثبت داشته باشد و هم جنبه منفی. گاهی نویسندگان ممکن است در روند کار دخالتهایی داشته باشند که ضرورتی ندارد، چون وقتی کارگردان وارد پروژه میشود، کارگردان بهعنوان عنصر دوم تولید، مسئولیت و اختیارات اجرایی را بر عهده دارد.
وی درباره تفاوت تجربه نخست و دوم خود در کارگردانی اظهار کرد: واقعاً تجربههای بینظیری بود. هر دو نمایشنامهای که کار کردم، رئالیستی بودند، اما میزان اطلاعات و تجربهای که در کار اول داشتم با این کار تفاوت محسوسی داشت. خودم این تفاوت را بهوضوح احساس کردم و از تجربه دوم خیلی چیزها یاد گرفتم.
کارگردان نمایش نویسنده مرده است خطاب به کارگردانان و هنرمندان جوان گفت: باید بیشتر هوای همدیگر را داشته باشیم. البته من با گروههای جوان دیگر هم در ارتباط هستم و گروههای جوان واقعاً فعال هستند. همین الان دو، سه نمایش از گروههای دیگر روی صحنه است و امیدوارم مخاطبان بروند و این آثار را هم ببینند. ما ارتباط مؤثری با یکدیگر داریم و امیدوارم این ارتباط ادامه پیدا کند. باید کارهای همدیگر را ببینیم، برای کارهای یکدیگر نقد بنویسیم و از نقد شدن ناراحت نشویم. این روند میتواند به پیشرفت کارها کمک کند.
شقایق نصیری، بازیگر نمایش «نویسنده مرده است»، نیز در گفتوگو با ایسنا درباره تجربه خود در این نمایش گفت: این کار از حدود یک سال پیش آغاز شد و در این مدت با سختیهای زیادی مواجه شدیم. تئاتر شهر تعطیل شد و دوباره باز شد و ما هم با مشکلات زیادی مواجه بودیم. کار را از نیمه دوم سال گذشته آغاز کردیم، اما بعد از آن عملاً تئاتر شهر را در اختیار نداشتیم و منتظر ماندیم تا شرایط برای اجرا فراهم شود. در نهایت، وقتی شرایط سالن آماده شد، توانستیم اینجا اجرا داشته باشیم.
وی درباره شخصیت «لیلی» که در این نمایش ایفا میکند، اظهار کرد: لیلی خیلی با خود واقعی من متفاوت است. من اصلاً اینطور نیستم که بخواهم کسی را تخریب کنم یا رفتار مغرورانهای داشته باشم، اما لیلی شخصیتی بسیار مغرور و سرد دارد. از طرفی، جایگاه اجتماعی و شغلی او نیز در شکلگیری این ویژگیها تأثیرگذار است و او یک سوپراستار است. این شخصیت در ابتدا خیلی از من دور بود، اما با تمرینهایی که داشتیم، کمکم به نقش نزدیک شدم و توانستم شخصیت لیلی را بهتر درک کنم.
وی ادامه داد: به نظرم در جامعه امروز کم نداریم سوپراستارهایی را که به جایگاهی رسیدهاند و فراموش کردهاند از کجا شروع کردهاند. با این حال، بعضی از آنها در موقعیتهایی دوباره خود واقعیشان میشوند و درباره دردها و مشکلات گروهی که به آن تعلق دارند، صحبت میکنند. این بخش برای من در ارتباط با شخصیت لیلی مهم بود.
نصیری خطاب به بازیگران جوان زن در تئاتر گفت: به نظرم بازیگران جوان، بهویژه دخترانی که میخواهند این مسیر را شروع کنند، نباید ناامید شوند. اگر یک کارگردان در همان ابتدای مسیر به یک بازیگر بگوید که بازیگر موفقی نمیشود، نباید این حرف را باور کند و کنار بکشد. من هم در جایگاهی نیستم که بخواهم درباره این موضوع حکم بدهم، اما بهعنوان کسی که حدود شش، هفت بار روی صحنه رفته است، میخواهم بگویم این حرفه جای جا زدن نیست.
وی در پایان تأکید کرد: برای ادامه دادن در این حرفه باید پوستکلفت بود و سختیها را تحمل کرد. ممکن است در مسیر با حرفها یا اتفاقهایی مواجه شوید که ناامیدتان کند، اما نباید اجازه دهید یک تجربه یا یک قضاوت، شما را از ادامه مسیر بازدارد.
به گزارش ایسنا، میتوان گفت کارگردانی اثر از نقاط قوت آن بوده و بازی بازیگران نیز در سطح بسیار خوبی قرار داشت. طراحی صحنه، با وجود ایدههای جالب، میتوانست پرداخت کاملتر و دقیقتری داشته باشد و طراحی لباس و گریم نیز در خدمت متن و مناسب بودند. نورپردازی در برخی بخشها چندان متناسب با فضای اثر نبود، اما میزانسنها هوشمندانه طراحی شده بودند. در مجموع، «نویسنده مرده است» اثری لذتبخش و ارزشمند برای تماشا است و با توجه به جوان بودن گروه اجرایی، میتوان آن را تجربهای جذاب و امیدوارکننده در تئاتر تبریز دانست.
انتهای پیام
