داریوش علیزاده در گفتوگو با ایسنا درباره شکلگیری نمایش «قلب نارنگی» اظهار کرد: حدود ۱۰ تا ۱۵ سال پیش رمان «گور به گور» را خواندم و این اثر تأثیر زیادی روی من گذاشت. از همان زمان به این فکر میکردم که میتوان از دل این رمان یک تئاتر ساخت. در ادامه، ایده سفر یک خانواده در ذهنم شکل گرفت و در سال ۱۴۰۲ نمایشنامه را نوشتم.
وی ادامه داد: نمایشنامه بهتدریج از فضای رمان فاصله گرفت و اگرچه اشتراکهایی میان دو اثر وجود دارد، اما در لحن و نوع شوخیها تفاوتهای زیادی ایجاد شد. «قلب نارنگی» در نهایت به یک کمدیدرام تبدیل شد و دغدغههای شخصی من درباره زندگی و مرگ نیز وارد آن شد.
این کارگردان تئاتر افزود: داستان نمایش درباره یک خانواده معمولی است که در قالب یک سفر، زندگی خود را برای نوه خانواده روایت میکنند تا او بتواند درکی از زندگی پیدا کند. در این میان، پرسشهایی درباره معنای زندگی، مرگ و تجربههای روزمره انسانها مطرح میشود و قرار نیست با قهرمانانی مواجه باشیم که کارهای عجیب و غیرمعمول انجام میدهند.
مشهد؛ یکی از ایستگاههای موفق «قلب نارنگی»
علیزاده درباره تجربه اجرای «قلب نارنگی» در شهرهای مختلف کشور بیان کرد: در نوع برخورد مخاطبان با اجرا تفاوت خیلی خاصی ندیدم. ما در شهرهای مختلف ایران اجرا داشتهایم و خوشبختانه «قلب نارنگی» در مشهد نیز خیلی خوب جا افتاد. فکر میکنم این موضوع تا حدودی به انرژیای که مخاطب مشهدی به گروه میدهد نیز مربوط است. اگر بخواهم سادهتر بگویم، مخاطب مشهد خیلی سریع با فضای کار ارتباط برقرار میکند و من تفاوت زیادی میان واکنش مخاطبان مشهد و تهران احساس نکردهام.
این نویسنده و کارگردان تئاتر با اشاره به اینکه «قلب نارنگی» برای سومین بار در مشهد روی صحنه رفته است، خاطرنشان کرد: اینکه یک نمایش بتواند در شهری مانند مشهد چند بار اجرا داشته باشد و همچنان با استقبال مخاطب مواجه شود، اتفاق مهمی است.
وی درباره تفاوت اجرای این نمایش در مشهد و تهران نیز گفت: در مشهد، بهخصوص در اجراهای اردیبهشتماه، هر دو سانسی که داشتیم با آرامش بیشتری روی صحنه رفتیم. در تهران معمولاً به دلیل شرایط برنامهریزی اجراها، یک استرس و تنش ناخودآگاه همراه گروه است، اما اگر در اجرای این کار در مشهد با آرامش خیال بیشتری روی صحنه رفتیم.
این کارگردان تئاتر درباره وضعیت تئاتر مشهد و چالشهای موجود در زمینه امکانات اظهار کرد: این موضوع نیازمند یک نگاه دقیقتر و ریزبینانهتر است و من شناخت کاملی از امکانات سایر شهرها ندارم، اما درباره مشهد میتوانم بگویم که تئاتریهای این شهر بهشدت بینظیر و درجه یک هستند. اگر امکاناتی که بچههای تئاتر مشهد نیاز دارند در اختیارشان قرار گیرد، اتفاقات بسیار بزرگی رخ خواهد داد.
وی درباره مهمترین نیازهای تئاتر مشهد برای تقویت جایگاه آن در سطح کشور گفت: یکی از مسائل مهم، فراهم بودن امکانات است؛ از سالنهای تئاتر مختلف گرفته تا فضاهای تمرین و امکانات لازم برای تولید آثار با سبکها و ژانرهای مختلف. همه این مسائل در کنار هم قرار میگیرند تا یک جریان تئاتری قدرتمند شکل بگیرد.
علیزاده درباره ارتباط میان تئاتر تهران و شهرستانها بیان کرد: فکر نمیکنم مسیر تئاتر میان تهران و شهرستانها یکطرفه باشد. در سالهای اخیر کارهایی را دیدهام که از شهرهای مختلف به تهران آمدهاند و اجرا داشتهاند و بسیار موفق هم بودهاند. بنابراین این مسیر را دوطرفه میدانم؛ همانطور که آثار خوبی از تهران به شهرستانها میروند، آثار خوبی نیز از شهرستانها به تهران میآیند.
این کارگردان تئاتر با اشاره به ظرفیت بالای هنرمندان خارج از پایتخت، گفت: نباید تصور کنیم که تولید تئاتر حرفهای تنها متعلق به تهران است. در شهرهای مختلف کشور هنرمندان و گروههایی فعالیت میکنند که آثار قابل توجهی دارند و میتوانند در سطح ملی دیده شوند. رفتوآمد آثار میان تهران و شهرستانها میتواند باعث شود هنرمندان و مخاطبان بیشتری با یکدیگر ارتباط پیدا کنند و جریان تئاتر کشور از حالت متمرکز خارج شود.
ضرورت شکلگیری تعامل میان تئاتریهای تهران و شهرستانها
علیزاده درباره میزان تعامل گروههای تهرانی با هنرمندان شهرهایی که برای اجرا به آنها سفر میکنند، اظهار کرد: در شهرهایی که برای اجرا رفتهایم، فرصت چندانی برای تعامل با بچههای تئاتر آن شهر نداشتهایم. حتی در مشهد نیز این اتفاق به شکل محدودی افتاده است. صحبتهایی انجام شده، اما بسیار کوتاه و محدود بوده است.
وی درباره امکان اقتصادی اجرای آثار موفق در شهرستانها بیان کرد: این موضوع به نوعی تبدیل به یک روند شده است که وقتی یک اثر در تهران با استقبال زیاد مخاطبان مواجه میشود، شهرهای مختلف نیز تمایل پیدا میکنند آن اثر را در شهر خود روی صحنه ببرند. این موضوع خودش نکتهای است که باید آسیبشناسی و تحلیل شود، اما مخاطب امروز کاری را که خوب باشد واقعاً میبیند و این مسئله باعث میشود چرخه اقتصادی آثار موفق نیز بهتر بچرخد.
علیزاده ادامه داد: در شهرستانها نیز این اتفاق تا حدودی مانند تهران در حال رخ دادن است و این موضوع باعث خوشحالی است. افزایش مخاطب فقط به معنای پر شدن سالن نیست، بلکه میتواند به تداوم فعالیت گروهها و امکان تولید آثار جدید نیز کمک کند. وقتی مخاطب برای دیدن تئاتر هزینه و زمان میگذارد، طبیعتاً امکان ادامه پیدا کردن فعالیت حرفهای گروهها نیز بیشتر میشود.
انتهای پیام
