محققان دانشگاه «لستر» با ارزیابی ۲ میلیون و ۷۵۶ هزار و ۵۵۳ زمان ثبت‌ شده در ۷۵ مسابقه از ۶ ماراتن بزرگ جهان شامل برلین، بوستون، شیکاگو، لندن، نیویورک و توکیو در فاصله سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴، ارتباط میان کیفیت هوا و عملکرد دوندگان را بررسی کردند.

آنان عملکرد افراد با میزان دو آلاینده شامل دی‌اکسید نیتروژن (NO۲) و ذرات معلق ریز (PM۲.۵) در روز مسابقه را مقایسه و اظهار کردند: دی‌اکسید نیتروژن عمدتا از ترافیک جاده‌ای و فرایندهای احتراقی تولید می‌شود، در حالی که ذرات PM۲.۵ می‌توانند از انتشار خودروها، صنایع، سیستم‌های گرمایشی و منابع دیگر ناشی شوند.

نتایج نشان داد به ازای افزایش یک میکروگرم در مترمکعب غلظت دی‌اکسید نیتروژن، زمان پایان ماراتن در مردان به‌طور میانگین ۱.۴۳ دقیقه و در زنان ۱.۵۶ دقیقه افزایش می‌یابد. مقایسه سطوح پایین و بالای آلودگی نیز مشخص کرد قرار گرفتن در معرض غلظت بیشتر دی‌اکسید نیتروژن می‌تواند با افزایش حدود ۷.۳ دقیقه‌ای زمان پایان مسابقه در مردان و ۷.۹ دقیقه‌ای در زنان همراه باشد.

یکی از یافته‌های قابل‌توجه این تحقیق، تفاوت میان دوندگان با سطوح مختلف عملکرد بود. محققان، ۱۰ درصد سریع‌ترین دوندگان هر مسابقه را در گروه «نخبه» قرار دادند، گروهی که فقط شامل ورزشکاران حرفه‌ای نبود. ارتباط میان دی‌اکسید نیتروژن و زمان پایان مسابقه در سریع‌ترین دوندگان بسیار ضعیف‌تر بود، در حالی که تاثیر مشاهده‌ شده در دوندگان تفریحی حدود ۶ برابر بیشتر بود.

دوندگان ۱۸ تا ۲۹ ساله نیز ارتباط بیشتری میان آلودگی و زمان پایان مسابقه نشان دادند اما محققان تاکید کردند که این نتیجه به معنای آسیب‌پذیری بیشتر جوانان در برابر آلودگی نیست زیرا دوندگان مسن‌تر ممکن است از نظر آمادگی جسمانی با جمعیت عمومی هم‌سن خود تفاوت زیادی داشته باشند.

محققان یکی از توضیحات احتمالی را مدت زمان بیشتر حضور دوندگان کندتر در مسیر مسابقه می‌دانند. این افراد ممکن است در طول مسابقه دوز بیشتری از آلاینده‌ها دریافت کنند و سازگاری‌های فیزیولوژیکی ناشی از تمرینات شدید در ورزشکاران نخبه نیز ممکن است تا حدی از آنان در برابر آثار آلودگی هوا محافظت کند هرچند این موضوع در این بررسی به‌طور مستقیم اندازه‌گیری نشده است.

آلودگی می‌تواند فشار بیشتری به بدن وارد کند

شواهد قبلی نشان دادند، آلودگی هوا می‌تواند بر ریه‌ها، رگ‌های خونی و واکنش التهابی بدن به‌عنوان عواملی که ممکن است انجام فعالیت شدید بدنی را دشوارتر کنند، تاثیر بگذارد.

برایان ویلیامز، مدیر علمی و پزشکی بنیاد قلب انگلیس گفت: این نتایج نشان می‌دهد آلودگی هوا، به‌ویژه دی‌اکسید نیتروژن، با کاهش توانایی افراد برای عملکرد ورزشی ارتباط دارد. وی تاکید کرد: این تحقیق مشاهده‌ای است و نمی‌تواند رابطه علت و معلولی را ثابت کند.

محققان در تحلیل خود عواملی مانند دما، رطوبت، سرعت باد و تغییرات زمانی را در نظر گرفتند و با چند تحلیل متفاوت، ارتباط میان دی‌اکسید نیتروژن و عملکرد دوندگان همچنان مشاهده شد. با این حال، محدودیت‌هایی وجود داشت، میزان آلودگی بر اساس هوای اطراف محل شروع مسابقه تخمین زده شد و دوندگان به حسگرهای شخصی مجهز نبودند. همچنین تمام آلاینده‌های موجود در هوا، ازجمله ازن، در تحلیل وارد نشدند. علاوه بر این، آنان نمی‌دانستند کدام دوندگان در چند مسابقه شرکت کرده‌اند بنابراین ۲.۷ میلیون عملکرد ثبت‌ شده فقط مربوط به ۲.۷ میلیون فرد متفاوت نیست.

بر اساس گزارش سایت ارث، پژوهشگران تاکید کردند این یافته‌ها به معنای خطرناک بودن دویدن در فضای باز یا توصیه به توقف ورزش نیست بلکه نشان می‌دهد کیفیت هوا می‌تواند در کنار عواملی مانند گرما و رطوبت، بر عملکرد افراد هنگام ورزش طولانی‌مدت در فضای باز تاثیر بگذارد.

نتایج این تحقیق در نشریه Sports Medicine – Open منتشر شده است.

انتهای پیام