از آب‌گیری انگور و افزودن خاک شیره تا جوشاندن و غلیظ‌شدن آب انگور در دیگ‌های بزرگ، شیره‌پزی در این روستا هنوز با همان حال‌وهوای سنتی انجام می‌شود؛ روایتی از یک رسم کهن که هر پاییز در مانیزان جان می‌گیرد.

کار از تاکستان آغاز می‌شود؛ انگورهای رسیده پس از برداشت به محل شیره‌پزی منتقل و پس از شست‌وشو در حوض‌ها یا محل مخصوص قرار داده می‌شوند. دانه‌های انگور با روش سنتی فشرده و آب آنها گرفته می‌شود و آب انگور پس از جمع‌آوری، با مقدار مشخصی «خاک شیره» مخلوط می‌شود تا ناخالصی‌ها ته‌نشین شده و آب انگور زلال‌تر شود. پس از گذشت چند ساعت، آب زلال از رسوبات جدا و برای مرحله پخت آماده می‌شود.

آب انگور زلال‌شده در دیگ‌های بزرگ ریخته و روی آتش قرار می‌گیرد. از اینجا بخش حساس و پرزحمت شیره‌پزی آغاز می‌شود؛ دیگ باید مرتب زیر نظر باشد، کف و ناخالصی‌های روی شیره گرفته شود و با هم‌زدن مداوم، آب انگور به‌آرامی غلیظ شود تا به رنگ، غلظت و طعم مطلوب برسد. در پایان نیز شیره آماده‌شده صاف و برای سرد شدن و نگهداری منتقل می‌شود؛ محصولی که می‌تواند پایه تهیه فرآورده‌هایی مانند شربت، باسلوق و دیگر خوراکی‌های سنتی باشد.

آنچه در مانیزان دیده می‌شود، فقط پخت یک محصول نیست؛ روایت همکاری خانواده‌ها، حضور پررنگ مردم روستا و حفظ مهارتی است که سال‌ها از گذشتگان به نسل امروز رسیده است. آیین شیره‌پزی مانیزان در فهرست میراث ناملموس ملی نیز به ثبت رسیده و امروز، همزمان با فصل برداشت انگور، گردشگران را برای تماشای این رسم کهن به روستا می‌کشاند.

انتهای پیام