تنهایی می‌تواند سلامت جسمی و روانی افراد را تحت تاثیر قرار دهد اما تشخیص آن در جلسه کوتاه پزشکی همیشه آسان نیست. اکنون پژوهشگران در حال بررسی این موضوع هستند که آیا تغییر در عادت‌های روزمره می‌تواند نشانه‌ای از احساس انزوا در سالمندان باشد یا خیر.

پژوهشگران دانشگاه ویرجینیا کامن‌ولث و دانشگاه اموری نمونه اولیه سامانه‌ای به نام «هوم‌پال» (HomePal) را توسعه داده‌اند. این نمونه با استفاده از چند نوع حسگر، الگوهای فعالیت سالمندانی را بررسی می‌کند که به‌طور مستقل در خانه‌های خود زندگی می‌کنند.

این سامانه می‌تواند میزان تحرک، باز و بسته شدن درها، تماشای تلویزیون، الگوهای خواب و فعالیت‌های تلفنی را ثبت کند. بلندگوهای هوشمند نیز ممکن است اطلاعاتی درباره الگوهای گفتاری افراد ارائه دهند که در کنار مزایای احتمالی، نگرانی‌هایی درباره حریم خصوصی و رضایت افراد ایجاد می‌کند.

پژوهشگران این سامانه را در خانه‌های ۷۰ فرد ۶۵ ساله و بالاتر در منطقه آتلانتا نصب کردند و طی سه ماه، اطلاعات مربوط به فعالیت‌های روزمره آنان را جمع‌آوری کردند. در این مدت، احساس تنهایی شرکت‌کنندگان نیز چندین بار بر اساس گزارش خودشان ارزیابی شد.

اکنون گروه پژوهشی در حال بررسی این موضوع است که آیا تغییرات ثبت‌ شده حسگرها با ارزیابی‌های مربوط به احساس تنهایی ارتباط دارد یا خیر. پژوهشگران امیدوارند با کمک هوش مصنوعی بتوانند ترکیبی از تغییرات رفتاری را شناسایی کنند که احتمال کناره‌گیری اجتماعی را مطرح می‌کند و لزوم برقراری ارتباط با فرد را نشان می‌دهد.

با این حال، تماشای بیشتر تلویزیون یا کاهش تماس‌های تلفنی به‌تنهایی به معنای احساس تنهایی نیست. عادت‌های افراد متفاوت است و تغییر در رفتار روزمره می‌تواند دلایل گوناگونی داشته باشد که ارتباطی با روابط اجتماعی ندارد. حتی افرادی که ترجیح می‌دهند بیشتر اوقات تنها باشند، لزوما احساس تنهایی نمی‌کنند.

در صورت موفقیت این فناوری، خانواده‌ها و گروه‌های مراقبتی ممکن است بتوانند در فاصله میان مراجعه‌های پزشکی، تغییرات نگران‌کننده را زودتر تشخیص دهند. هدف این است که سامانه با ارائه یک امتیاز یا نمایش روند تغییرات روزانه، زمینه تماس و حمایت از سالمند را فراهم کند نه اینکه به‌تنهایی مبنای تشخیص تنهایی قرار گیرد.

این پروژه همچنان در دست توسعه است و پژوهشگران هنوز دقت این سامانه در شناسایی تنهایی یا تاثیر آن بر سلامت و کیفیت زندگی سالمندان را تایید نکرده‌اند.

بر اساس گزارش سایت نوریج، حفظ حریم خصوصی، یکی از ملاحظات اصلی در توسعه این فناوری است. به گفته پژوهشگران، در نسخه‌های آینده می‌توان داده‌ها را در شبکه‌های محلی نگهداری کرد و به افراد اجازه داد خودشان درباره اطلاعاتی که به اشتراک گذاشته می‌شود، تصمیم بگیرند.

پژوهشگران امیدوارند این سامانه در نهایت مانند هشداردهنده ایمنی خانگی عمل کند و توجه مراقبان را به تغییراتی جلب کند که نیازمند بررسی بیشتر هستند، با این حال، موفقیت آن به این بستگی دارد که سالمندان کنترل کافی بر فرایند نظارت داشته باشند و هشدارهای سامانه به حمایت واقعی و ارتباط انسانی منجر شود.

نتایج این پژوهش در نشریه Assessment منتشرشده است.

انتهای پیام