دکتر شمیم پیله‌وری در گفت‌وگو با ایسنا، با بیان اینکه فیبروم‌های رحمی از شایع‌ترین تومورهای لگنی در زنان به شمار می‌روند، اظهار کرد: فیبروم‌ها، توده‌هایی غیرسرطانی هستند که از سلول‌های عضلانی رحم منشاء می‌گیرند و معمولاً در سنین باروری بروز می‌کنند، این توده‌ها ممکن است بدون علامت باشند یا با علائمی مانند خون‌ریزی غیرطبیعی رحمی، درد و احساس فشار در ناحیه لگن همراه شوند.
متخصص زنان و زایمان و عضو هیئت علمی دانشگاه با تأکید بر تأثیر احتمالی فیبروم‌های رحمی بر سلامت باروری، افزود: بسته به محل قرارگیری فیبروم، این توده‌ها می‌توانند در برخی افراد بر باروری، احتمال سقط جنین و پیامدهای بارداری تأثیر بگذارند. همچنین، خون‌ریزی‌های غیرطبیعی ناشی از فیبروم در صورت تداوم و عدم رسیدگی مناسب ممکن است به کم‌خونی و عوارض ناشی از آن منجر شود.
پیله‌وری با اشاره به ضرورت بررسی فیبروم‌های رحمی در افراد دارای علائم بالینی، تصریح کرد: وجود فیبروم در هر اندازه یا تعدادی، در صورت ایجاد علائم، نیازمند ارزیابی پزشکی و انتخاب روش درمان متناسب با شرایط بیمار است. همچنین، در مواردی که فیبروم بدون علامت است اما تغییرات قابل توجهی در اندازه آن مشاهده می‌شود، بررسی‌های تکمیلی و ارزیابی دقیق‌تر ضرورت دارد.
متخصص زنان و زایمان و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان درباره روش‌های درمان فیبروم‌های رحمی، بیان کرد: انتخاب روش درمان به عوامل متعددی از جمله اندازه و محل توده، شدت علائم، وضعیت باروری و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد. درمان‌ها می‌توانند شامل روش‌های دارویی، هورمونی و مداخلات جراحی باشند. درمان‌های دارویی و هورمونی، به‌ویژه در برخی افراد مبتلا به خون‌ریزی غیرطبیعی رحمی، با هدف کنترل علائم مورد استفاده قرار می‌گیرند.
پیله وری ادامه داد: در بیمارانی که با مشکلات مرتبط با سلامت باروری، از جمله ناباروری یا سابقه سقط مکرر مواجه هستند، ممکن است با توجه به شرایط بالینی، درمان جراحی در نظر گرفته شود. همچنین، آمبولیزاسیون شریان‌های رحمی یکی دیگر از روش‌های درمانی است که با کاهش خون‌رسانی به فیبروم‌ها، می‌تواند به کوچک‌شدن تدریجی آن‌ها کمک کند. انتخاب این روش نیز باید با توجه به شرایط بیمار و اهداف باروری او انجام شود.
وی با اشاره به عوامل احتمالی مؤثر بر ایجاد فیبروم‌های رحمی، اظهار کرد: رشد این توده‌ها می‌تواند تحت تأثیر هورمون‌های جنسی قرار گیرد، اما این موضوع به معنای نقش مستقیم و قطعی هورمون‌ها به‌تنهایی در ایجاد فیبروم نیست. عوامل ژنتیکی، سابقه خانوادگی، شروع زودهنگام قاعدگی، چاقی، سبک زندگی، برخی عادات غذایی، دیابت و فشار خون بالا نیز در مطالعات به‌عنوان عوامل مرتبط با بروز فیبروم‌های رحمی مطرح شده‌اند.
عضو هیئت علمی دانشگاه خاطرنشان کرد: از آنجا که فیبروم‌های رحمی در برخی زنان بدون علامت هستند، تشخیص و پیگیری آن‌ها باید بر اساس شرایط فردی و ارزیابی پزشکی انجام شود. مراجعه به متخصص زنان در صورت بروز خون‌ریزی غیرطبیعی، درد یا فشار لگنی و مشکلات باروری، به تشخیص به‌موقع و انتخاب روش درمان مناسب کمک می‌کند.
انتهای پیام
