نتایج نظرسنجی کنونی نشان می‌دهد، این تفاوت می‌تواند بیانگر بار روانی قابل‌توجه این بیماری باشد که ممکن است در روند معمول مراقبت‌های پزشکی نادیده گرفته شود.

پژوهشگران داده‌های پیمایش ملی مصاحبه سلامت را بررسی کردند که شامل ۵۸ هزار و ۱۰۶ بزرگسال آمریکایی بود. از میان شرکت‌کنندگان، ۳۲۶ نفر به دیابت نوع یک و ۵۸۰۲ نفر به دیابت نوع دو مبتلا بودند. نتایج نشان داد که ۱۷.۱ درصد از افراد مبتلا به دیابت نوع یک، علائم افسردگی متوسط تا شدید داشتند. این میزان در مبتلایان به دیابت نوع دو، ۱۲.۴ درصد و در افراد بدون دیابت، ۶.۶ درصد بود.

در مورد اضطراب فراگیر نیز الگوی مشابهی مشاهده شد، ۱۶.۲ درصد از افراد مبتلا به دیابت نوع یک، علائم متوسط تا شدید اضطراب را گزارش کردند، درحالی‌که این میزان در مبتلایان به دیابت نوع دو ۸.۷ درصد و در افراد بدون دیابت، ۶.۱ درصد بود.

در این پژوهش، علائم گزارش‌ شده از سوی شرکت‌کنندگان مقایسه شده‌اند و این درصدها لزوما نشان‌دهنده تشخیص قطعی اختلالات روان‌پزشکی نیستند.

زنان و افراد زیر ۶۵ سال بیشتر در معرض علائم روانی بودند

نتایج نشان داد که در میان مبتلایان به دیابت نوع یک، علائم افسردگی و اضطراب به‌ویژه در زنان، افراد زیر ۶۵ سال و کسانی که تحصیلاتشان کمتر از دیپلم دبیرستان بود، شایع‌تر است.

این یافته‌ها از آن جهت اهمیت دارند که مشکلات سلامت روان می‌توانند مدیریت روزانه دیابت را دشوارتر کنند. کنترل قند خون و تصمیم‌گیری درباره درمان به پیگیری مداوم نیاز دارد و مواجهه با غم و اندوه پایدار یا اضطراب ممکن است انجام این مسوولیت‌ها را دشوارتر کند.

دیابت نوع یک، زمانی ایجاد می‌شود که سلول‌های تولیدکننده انسولین آسیب ببینند و بدن نتواند انسولین کافی تولید کند. مدیریت این بیماری مستلزم توجه مستمر به قند خون، مصرف دارو و پیشگیری از عوارض احتمالی است.

با این‌ حال، پژوهشگران تاکید کردند، نتایج این پژوهش رابطه علت و معلولی را اثبات نمی‌کند، بنابراین، نمی‌توان نتیجه گرفت که دیابت نوع یک به‌طور مستقیم باعث افسردگی یا اضطراب می‌شود. بیماری‌های دیگر، فشارهای مالی و شرایط زندگی نیز ممکن است بر سلامت جسمی و روانی افراد تاثیر بگذارند.

از سوی دیگر، تعداد شرکت‌کنندگان مبتلا به دیابت نوع یک در مقایسه با کل جمعیت بررسی‌ شده کم بود که دقت نتایج در زیرگروه‌های مختلف را محدود می‌کند. همچنین، این داده‌ها مشخص نمی‌کنند که علائم روانی پیش از ابتلا به دیابت آغاز شده‌اند یا پس از آن بروز کرده‌اند.

ضرورت توجه به سلامت روان در مراقبت از مبتلایان به دیابت

پژوهشگران معتقدند، گنجاندن غربالگری سلامت روان در روند مراقبت‌های پزشکی می‌تواند به شناسایی افرادی کمک کند که مشکلات روانی آنان ممکن است در ویزیت‌های معمول و با تمرکز بر اندازه‌گیری قند خون تشخیص داده نشود.

بر اساس گزارش سایت نوریج، آنان گفتند: مراقبت از بیماری‌های مزمن نباید فقط به کنترل شاخص‌های آزمایشگاهی محدود شود بلکه شناسایی علائم روانی و توجه به فشارهای عاطفی ناشی از زندگی با دیابت نوع یک نیز باید بخشی از این روند باشد.

نتایج این گزارش پژوهشی در نشریه Annals of Internal Medicine منتشر شده است.

انتهای پیام