حسین منظمی در گفت‌وگو با ایسنا درباره کسب سه عنوان برای نمایش «طلای ۲۴» در جشنواره «تبریزیم»، اظهار کرد: کسب این عناوین اتفاق خوشایندی بود. از آنجا که نمایش به صورت تک‌بازیگر اجرا می‌شد، مسئولیت بازیگری و کارگردانی بر عهده خودم بود و آماده‌سازی آن دشواری‌های خاصی داشت. با وجود این شرایط، توانستیم در میان ۱۹ گروه شرکت‌کننده در جشنواره سه عنوان کسب کنیم.
وی ادامه داد: این موفقیت برای من از آن جهت اهمیت بیشتری داشت که نمایش با امکانات محدود یک گروه تک‌نفره آماده شده بود. زمانی که تمام مسئولیت‌های اجرایی یک اثر بر عهده یک نفر است، باید برای بخش‌های مختلف آن زمان و انرژی بیشتری صرف شود. دریافت سه عنوان در چنین شرایطی ارزشمند بود و خستگی تمرین‌ها را تا حدود زیادی از بین برد.
«طلای ۲۴»؛ روایتی از ثروتی فراتر از دارایی‌های مادی
این کارگردان تئاتر درباره شکل‌گیری ایده اولیه نمایش «طلای ۲۴» گفت: در ابتدا به دنبال متنی مناسب برای اجرا بودیم که استاد رضا حسینی این اثر را به ما پیشنهاد دادند. پس از چند جلسه مشاوره و مطالعه متن، به این نتیجه رسیدیم که نمایش ظرفیت‌های هنری خوبی دارد و می‌تواند مفاهیم ارزشمندی را به مخاطب منتقل کند.
منظمی با اشاره به پیام محوری نمایش بیان کرد: به اعتقاد من، هنر زمانی می‌تواند رسالت خود را به درستی انجام دهد که علاوه بر سرگرمی، مفهومی را نیز به مخاطب منتقل کند. «طلای ۲۴» تلاش می‌کند نوعی ثروت را معرفی کند که شاید در نگاه نخست چندان به چشم نیاید؛ ثروتی که همان دعای خیر مردم است.
وی افزود: در این اثر تلاش کردیم نشان دهیم ارزش واقعی انسان صرفاً با دارایی‌های مادی سنجیده نمی‌شود و محبت، رضایت و دعای خیر دیگران می‌تواند یکی از ارزشمندترین سرمایه‌های زندگی باشد. پس از مطالعه متن نیز تلاش کردیم به شیوه‌ای از اجرا برسیم که این مفهوم را به درستی منتقل کند و تماشاگر پس از دیدن نمایش درباره آن تأمل داشته باشد.
ایفای ۱۰ نقش متفاوت توسط یک بازیگر
این بازیگر تئاتر درباره مهم‌ترین چالش آماده‌سازی و اجرای نمایش اظهار کرد: اصلی‌ترین چالش این بود که باید حدود ۱۰ نقش متفاوت را در قالب یک نمایش تک‌بازیگر اجرا می‌کردم. در طول نمایش، نقش‌هایی مانند نقال، تعزیه‌خوان، پیرمرد، پیرزن و خواننده مراسم عروسی وجود داشت که هرکدام ویژگی‌های شخصیتی، لحن و شیوه بیان متفاوتی داشتند.
منظمی اضافه کرد: اجرای این نقش‌ها کار ساده‌ای نبود، زیرا هرکدام به مهارت و آمادگی خاصی نیاز داشتند. نقالی و تعزیه‌خوانی شیوه بیان و تکنیک‌های اجرایی ویژه‌ای دارند و نمی‌توان با یک لحن ثابت همه شخصیت‌ها را معرفی کرد. به همین دلیل، جلسات متعددی برای تمرین نقالی و تعزیه‌خوانی داشتم.
وی با اشاره به تمرین نقش خواننده مراسم عروسی بیان کرد: برای اجرای این بخش نیز آثار مختلفی را گوش می‌کردم تا با فضای موردنظر آشنا شوم. تلاش کردم برای هر شخصیت ویژگی‌های اجرایی متناسب با همان نقش را پیدا کنم تا تفاوت شخصیت‌ها برای تماشاگر قابل تشخیص باشد.
این کارگردان تئاتر خاطرنشان کرد: آماده‌سازی چنین نمایشی دشوار بود، اما تجربه‌ای ارزشمند به شمار می‌رفت؛ زیرا فرصت پیدا کردم تکنیک‌ها و شیوه‌های مختلف بازیگری را تجربه کنم و توانایی‌هایم را در زمینه‌های مختلف محک بزنم.
نخستین تجربه تک‌بازیگری و تمرین در خانه
منظمی درباره روند آماده‌سازی نمایش گفت: «طلای ۲۴» نخستین تجربه من در زمینه اجرای نمایش تک‌بازیگر بود و حساسیت زیادی نسبت به کیفیت نهایی آن داشتم. می‌خواستیم اثری ارائه دهیم که هم از نظر اجرایی قابل قبول باشد و هم بتواند پیام خود را به مخاطب منتقل کند. پیام ما در این مسیر این بود که خواستن توانستن است. تلاش کردیم نشان دهیم حتی زمانی که امکانات یا تعداد عوامل یک گروه محدود است، با تمرین، برنامه‌ریزی و پشتکار می‌توان اثری قابل قبول تولید کرد.
منظمی خاطرنشان کرد: برای تمرین این نمایش از پلاتو استفاده نکردم و تقریباً تمام مراحل تمرین در خانه انجام شد. تنها در یکی دو مورد که نیاز به ضبط نمایش داشتیم، از فضای دیگری استفاده کردیم.
اجرای عمومی؛ هدفی فراتر از موفقیت جشنواره‌ای
این بازیگر تئاتر درباره برنامه‌های آینده نمایش اظهار کرد: پرونده این نمایش با پایان جشنواره «تبریزیم» بسته نشده است. پس از حضور در این جشنواره، از سوی برگزارکنندگان جشنواره «آب و آینه» برای شرکت در پنجمین دوره این رویداد، بدون نیاز به بازبینی، دعوت شدم، اما به دلیل برخی مشکلات کاری نتوانستم دعوت آن‌ها را بپذیرم.
منظمی افزود: احتمال دارد نمایش را برای حضور در جشنواره رضوی آماده نگه داریم. در کنار این موضوع، یکی از برنامه‌های جدی، اجرای عمومی این اثر است تا نمایش بتواند در شهر خودمان و شهرهای اطراف روی صحنه برود.
وی با تأکید بر ضرورت تداوم اجرای آثار نمایشی بیان کرد: یک اثر نمایشی نباید صرفاً به حضور در جشنواره و دریافت جایزه محدود شود، بلکه باید فرصت داشته باشد با مخاطبان بیشتری ارتباط برقرار کند. هدف نهایی تئاتر، اجرا در برابر مردم و ایجاد ارتباط با مخاطب است. اعتقاد من این است که هر نمایش باید دست‌کم ۱۰ اجرای عمومی در همان شهری که تولید شده یا در شهرهای اطراف داشته باشد. مهم این است که مردم فرصت تماشای اثر را پیدا کنند و حاصل تلاش گروه نمایشی تنها در قالب یک اجرای جشنواره‌ای باقی نماند.
منظمی تصریح کرد: نمایشی که به مرحله اجرا نرسد، نمی‌تواند رسالت واقعی خود را به درستی انجام دهد. امیدوارم «طلای ۲۴» نیز پس از موفقیت در جشنواره «تبریزیم»، فرصت اجرای عمومی پیدا کند تا مخاطبان بیشتری بتوانند این اثر و پیام آن را ببینند.
انتهای پیام
