گادی آیزنکوت، رئیس حزب «یشار» و رئیس پیشین ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی، به یکی از جدی‌ترین رقبای بنیامین نتانیاهو در عرصه سیاسی رژیم صهیونیستی تبدیل شده است. او که در سال ۲۰۲۲ وارد عرصه سیاست شد، در جریان جنگ غزه از منتقدان عملکرد دولت نتانیاهو بود و به‌ویژه درباره نحوه مدیریت جنگ، تصمیم‌های کابینه و مسئولیت‌پذیری در قبال شکست امنیتی هفتم اکتبر ۲۰۲۳ مواضع انتقادی داشت. آیزنکوت همچنین با جریان راست افراطی و چهره‌هایی همچون ایتامار بن‌گویر و بزالل اسموتریچ اختلافات جدی دارد.
در انتخابات پارلمانی اخیر اسرائیل که پنجم آبان ۱۴۰۵ برگزار شد، دو حزب لیکود و یشار به رهبری نتانیاهو و آیزنکوت دوئل سختی از سر گذراندند. اما هیچ‌یک از دو جریان اصلی سیاسی نتوانستند به اکثریت مطلق کرسی‌های کنست دست یابند. حزب لیکود به رهبری نتانیاهو در مجموع تنها ۵۳ کرسی به دست آورد و از اکثریت ۶۱ کرسی بازماند و در مقابل، حزب یشار به رهبری آیزنکوت به ۴۸ کرسی رسید. لذا در پی رایزنی‌های رئیس رژیم صهیونیستی با رهبران احزاب، آیزنکوت مأمور تشکیل کابینه شد.
ابوالقاسم شهریاری- تحلیلگر مسائل خاورمیانه - در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به اینکه در رابطه با انتخابات رژیم صهیونیستی نباید شتاب‌زده دست به تحلیل زد، اظهار کرد: با توجه به قوانین داخلی رژیم صهیونیستی آیزنکوت ۲۸ روز برای تشکیل دولت مهلت دارد و در صورت لزوم این مهلت تا ۱۴ روز دیگر قابل تمدید است. علی‌رغم اینکه او از سوی نمایندگان اکثریت آرا را به دست آورده تا بتواند پارلمان را برای نخست‌وزیری خودش مجاب کند، اما در حال حاضر تأیید ۶۱ کرسی لازم را به دست نیاورده و در این مدت همچنان نتانیاهو به عنوان نخست‌وزیر کار خود را ادامه می‌دهد.
وی با بیان اینکه انتخاب آیزنکوت برای کسب آرای نخست‌وزیری، نقشه لیکود بود، اضافه کرد: از نظر آن‌ها، آیزنکوت نمی‌تواند ۶۱ کرسی را به دست آورد و در فاز دوم نتانیاهو با فراغ بال بیشتری شروع به فعالیت سیاسی می‌کند. از طرف دیگر آیزنکوت یک مشکل اساسی دارد. او برای رسیدن به حد نصاب به رای اعراب نیازمند است، اما احزابی که او را به عنوان جایگزین نتانیاهو پذیرفته‌اند، هرگونه اتحاد با احزاب عربی را رد کردند. لذا از این منظر چشم‌انداز نخست‌وزیری آیزنکوت تاریک است.
این تحلیلگر مسائل خاورمیانه با اشاره به ابزارهای تاثیرگذار نتانیاهو برای تغییر معادلات سیاسی اسرائیل، ادامه داد: یکی از احزاب اپوزیسیون که ۷ کرسی در کنست دارد، رسماً اعلام کرده با حضور اعراب رای را به سمت نتانیاهو تغییر می‌دهند. در این شرایط اگر آیزنکوت بخواهد سبد آرا خودش را حفظ کند، می‌بایست با دادن امتیازات بسیار زیاد، احزاب حامی خودش که مخالف مشارکت اعراب هستند را مجاب کند. به علاوه، انتخابات آمریکا و رژیم صهیونیستی در یک خط موازی جلو می‌رود.
شهریاری درباره تأثیر درگیری و جنگ بر تداوم نخست‌وزیری نتانیاهو، اظهار کرد: ظرف ۲۸ روز مشخص‌شده، تقریبا بخش عمده زمان دو ماهه ترامپ تا زمان آغاز به کار کنگره جدید در سوم ژانویه هم از دست خواهد رفت. جنگ به نتانیاهو اجازه می‌دهد تا وضعیت را اضطرار ملی اعلام کند و تا زمانیکه رئیس‌جمهورشان را قانع کند به این شرایط ادامه می‌دهد. در این حالت می‌تواند حتی احزابی را که در جناح مخالفش قرار دارند به حمایت از خودش مجاب کند.
وی بیان کرد: چنانچه فرآیند تشکیل دولت به نفع آیزنکوت پیش برود و بتواند اتحاد لازم برای ۶۱ کرسی را به دست آورد احتمال دارد نتانیاهو هر چه سریع‌تر به منظور اعلام وضعیت اضطراری و جلوگیری از فرآیند سیاسی که به ضررش پیش می‌رود به جنگ متوسل شود. به طور کلی به نتیجه این انتخابات نمی‌توان خیلی خوش‌بین بود. همین الان حزب لیکود با ۵۴ کرسی اکثریت را دارد و در مرتبه بالاتری از حزب یاشار هستند و آیزنکوت در شرایط پیچیده‌ای قرار گرفته که تشکیل دولت را به شدت سخت کرده است.
این تحلیلگر مسائل خاورمیانه در تشریح راه سومی که برای تشکیل دولت پیش‌روی اسرائیل قرار دارد، اظهار کرد: پیشنهاد تشکیل دولت وحدت ملی توسط رئیس‌جمهور رژیم صهیونسیتی اعلام شده است. یعنی اگر به نتیجه نرسند با توجه به درگیری‌های موجود و ضرورت برقراری ثبات در اسرائیل، دو سال ابتدایی نتانیاهو نخست‌وزیر است و دو سال بعدی آیزنکوت این منصب را به عهده می‌گیرد. در این حالت بازنده بزرگ اعراب خواهند بود، زیرا مطمئنا در این ائتلاف وحدت ملی هیچ نقشی نخواهند داشت.
شهریاری با بیان اینکه نباید انتخاب آیزنکوت برای تشکیل دولت را تحولی عمیق در رژیم صهیونیستی تصور کرد، گفت: با وجود تمام گمانه‌زنی‌ها در رابطه با انتخابات رژیم صهیونیستی نباید شتاب‌زده دست به تحلیل زد. الان آیزنکوت مسئول تشکیل کابینه شده، اما این به معنی تحول عمیق در جامعه اسرائیلی نیست. همین الان حزب لیکود حامیان بیشتری برای تشکیل کابینه دارد و راست‌گرایان همچنان ائتلافی قوی در این رژیم هستند که می‌توانند آینده روابطشان با کشورهای منطقه را تعیین کنند.
انتهای پیام
