به گزارش ایسنا، تصور کنید در حال مرتبکردن کیف فرزندتان هستید که یک پاککن فانتزی یا مداد رنگی پیدا میکنید که متعلق به او نیست. اولین واکنش ممکن است عصبانیت، نگرانی یا حتی ترس از تکرار این رفتار باشد، اما قبل از هر قضاوتی، باید بدانیم چرا کودک چنین کاری کرده است. در دنیای پرمشغله امروز، مواجهه با چالشهای رفتاری کودکان در حوزه مالکیت و مسئولیتپذیری، دغدغهای آشنا برای بسیاری از خانوادههاست که نقش مهمی در سبک زندگی و تربیت نسلی آگاه دارد.
اما در این خصوص چرا این کار را میکند؟ کارشناسان معتقدند ممکن است کودک جذب ظاهر یک وسیله شده باشد، دلش بخواهد آن را داشته باشد یا هنوز در تشخیص مرز قرضگرفتن و برداشتن بدون اجازه مشکل داشته باشد. کنترل تکانه هنوز کامل رشد نکرده است؛ کودک ۵ تا ۸ ساله هنوز در مهارت کنترل خواستههای لحظهای و پیشبینی پیامد رفتار در حال رشد است. ممکن است چیزی را بخواهد اما نتواند به موقع جلوی خودش را بگیرد.
به کودک برچسب نزنید؛ گفتن «تو دزدی» به جای اصلاح رفتار، هویت کودک را هدف میگیرد. به او بگویید رفتارش اشتباه بوده، نه اینکه خودش آدم بدی است. برخورد غلط اینکه «تو دزدی کردی؟ خجالت نمیکشی؟» اسا اما برخورد درست این است که بگویید «این وسیله مال تو نیست و برداشتنش بدون اجازه درست نیست. باید به صاحبش برگردونیم». مسئولیت جبران با خود کودک است؛ بهجای اینکه خودتان وسیله را پس بدهید، کودک را در جبران اشتباه مشارکت دهید. همراهش به مدرسه بروید و اجازه دهید خودش وسیله را به صاحبش برگرداند.
همچنین فقط نگویید «دیگه برندار!» بلکه به او یاد بدهید چطور خواستهاش را بیان کند مثلا بگوید «میتونم از پاککنت استفاده کنم؟» یا «میتونم اینو داشته باشم؟».
این در حالیست که اگر برداشتن وسائل دیگران تکرار میشود، علت رفتار را بررسی کنید. فشار همسالان، مشکلات رفتاری یا دشواری در کنترل تکانه ممکن است نقش داشته باشند. در صورت تداوم، از روانشناس کودک کمک بگیرید.
در مجموع، مواجهه با رفتارهایی از این دست در کودکان، بیش از آنکه نیازمند تنبیه یا سرزنش باشد، فرصتی است برای آموزش مهارتهای اجتماعی، خویشتنداری و احترام به حقوق دیگران. همراهی والدین با رویکردی منطقی و حمایتی، به کودک میآموزد که اشتباهات خود را بپذیرد و مسئولیت جبران آنها را به عهده بگیرد.
انتهای پیام