به گزارش ایسنا، در این مطالعه یک تیم از کارشناسان انگلیسی-فرانسوی تلاش کردند تمام راه‌های مختلفی را که پلاستیک بر سلامت تأثیر می‌گذارد، از استخراج نفت و گاز در مراحل تولید گرفته تا تمام محصولاتی که در محل‌های دفن زباله قرار می‌گیرند، مورد بررسی قرار دهند.

با این حال آنها گفتند این مطالعه مدل‌سازی‌شده هنوز مجموعه‌ای از راه‌های دیگر آسیب رساندن پلاستیک به سلامت مانند میکروپلاستیک‌ها یا مواد شیمیایی که می‌توانند از بسته‌بندی مواد غذایی نشت کنند را در نظر نمی‌گیرد.

«مگان دی‌نی»، نویسنده اصلی مطالعه از دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن به خبرگزاری فرانسه گفت: بدون شک این تخمین بسیار کمتر از کل تأثیرات پلاستیک بر سلامت انسان است.

کارشناسان می‌گویند این مطالعه که در مجله The Lancet Planetary Health منتشر شده، اولین مطالعه‌ای است که تعداد سال‌های زندگی سالم از دست رفته به دلیل چرخه عمر پلاستیک در سراسر جهان را تخمین می‌زند.

کارشناسان از معیاری به نام DALYs استفاده کردند که نشان دهنده تعداد سال‌های از دست رفته به دلیل مرگ زودرس یا کاهش کیفیت زندگی ناشی از بیماری است.

تحت سناریوی «به روال معمول»، پیش‌بینی می‌شود تعداد DALYs ناشی از پلاستیک از ۲.۱ میلیون در سال ۲۰۱۶ به بیش از دو برابر در سال ۲۰۴۰ یعنی ۴.۵ میلیون نفر برسد.

به گزارش نشریه تخصصی «مدیکال اکسپرس»‌، انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از گرمایش زمین به دلیل تولید پلاستیک، بیشترین تأثیر را بر سلامت داشته و پس از آن آلودگی هوا و مواد شیمیایی سمی قرار دارند.

دی‌نی مثال یک بطری آب پلاستیکی را زده است. مانند بیش از ۹۰ درصد از کل پلاستیک‌ها، تولید آن با استخراج نفت و گاز آغاز می‌شود. سپس مجموعه‌ای از فرآیندهای شیمیایی، آن سوخت‌های فسیلی را به پلی‌اتیلن ترفتالات یا PET تبدیل می‌کنند که بطری از آن ساخته می‌شود.

دی‌نی خاطرنشان کرد منطقه‌ای متشکل از بیش از ۲۰۰ کارخانه پتروشیمی که در تولید پلاستیک در ایالت «لوئیزیانا»ی ایالات متحده فعالیت دارند، به عنوان «کوچه سرطان» شناخته می‌شود.

پس از ساخت، بطری پلاستیکی به سراسر جهان و در نهایت به یک فروشگاه منتقل می‌شود. سپس در زباله‌ها ریخته یا در طبیعت رها می‌شود.

دی‌نی گفت: با وجود تلاش‌های بازیافت، بیشتر پلاستیک‌ها در محل‌های دفن زباله قرار می‌گیرند که تجزیه آنها می‌تواند قرن‌ها طول بکشد و در این مدت مواد شیمیایی از آنها خارج شود.

کارشناسان همچنین سناریویی را مدل‌سازی کردند که در آن جهان، تلاش بیشتری برای مبارزه با اثرات بهداشتی پلاستیک انجام داده است.

آنها دریافتند بازیافت پلاستیک تفاوت چندانی ایجاد نمی‌کند. دی‌نی اظهار کرد که موثرترین اقدام، کاهش میزان پلاستیک «غیرضروری» تولید شده در وهله اول بود.

مذاکرات برای امضای اولین معاهده جهانی برای مبارزه با آلودگی پلاستیک در ماه اوت به دلیل مخالفت کشورهای تولیدکننده نفت به شکست انجامید. با این حال، دی‌نی تأکید کرد که کشورها هنوز می‌توانند در سطح ملی برای واکنش مناسب در برابر این «بحران جهانی بهداشت عمومی» اقدام کنند.

انتهای پیام