محسن زارع، دبیر نمایشگاه گروهی «برای ایران» که این روزها در خانه هنرمندان در حال برگزاری است، در اینباره به ایسنا میگوید: این اقدام، مفهوم هنر به عنوان سرمایه را تضمین کرده و نظام مالی کشور نیز بدون دغدغه در این مسیر سرمایهگذاری میکند.
او با اشاره به اینکه برای نخستینبار در یک نمایشگاه گروهی در ایران، تمام آثار به صورت نظاممند و یکپارچه فرایند ثبت در «سامانه اصالت آثار هنری» را طی میکنند و صاحب شناسنامه معتبر میشوند، تاکید دارد: این یعنی هنرمندان ما برای هر اثر خویش میتوانند دارای یک سند رسمی، قانونی و دارای ارزش اقتصادی باشند. شناسنامه و اصالت آثار هنری، یک برگ ساده نیست. این سند روی کاغذ واترمارک چاپ شده و دارای ۹ مؤلفه امنیتی و غیر قابل جعل است. طرحهای آن از نگارگری ایرانی، کاشیکاری گنبد مسجد شیخ لطفالله اصفهان و نقوش قالی ایرانی الهام گرفته شده که توسط استاد ابراهیم حقیقی طراحی شده است. همچنین به خط شکسته نستعلیق استاد صداقت جباری مزین شده است و با مهر برجسته مؤسسه و QR کد متصل به سامانه اصالت است که هویت اثر را تأیید میکند. این شناسنامه که دارای کد یکتاست از طریق جستجو در سامانه اصالت قابل پیگیری است.
زارع با تأکید بر منحصربهفرد بودن این شناسنامه میگوید: این شناسنامه فقط در یک نسخه صادر میشود و المثنی ندارد. یعنی از هر اثر هنری، تنها یک هویت قانونی انحصاری در جهان وجود خواهد داشت و این در حالی است که سالهاست، بازار هنر ایران از آفت «جعل و کپیبرداری» رنج میبرد.
سالهاست که بازار هنر ایران از آفت «جعل و کپیبرداری» رنج میبرد. آثاری جعلی از استادان بزرگی چون سهراب سپهری، فرامرز پیلآرام و بهمن محصص حتی به حراج معتبر کریستی راه یافته است. منوچهر نیازی، نقاش ۸۵ ساله، در سال ۱۴۰۱ از فروش آثار تقلبی با امضای خودش خبر داد و خواهر سهراب سپهری بارها هشدار داده که هر طرح و اتودی با امضای سهراب که امروز فروخته میشود، جعلی است.
دبیر نمایشگاه «برای ایران» در اینباره میگوید: نبود یک مرجع رسمی برای احراز اصالت، هم به هنرمند ضربه میزند، هم خریدار را سردرگم میکند و هم سرمایهگذار را از ورود به این عرصه میترساند. شناسنامهای که ارائه میشود تلاش دارد تا این مشکلات را به حداقل برساند.
اما ماجرا فراتر از اثبات اصالت است. برای نخستینبار در ایران، آثار هنری دارای شناسنامه اصالت میتوانند به عنوان وثیقه در نظام بانکی پذیرفته شوند. هنرمندان و مالکان آثار میتوانند با ثبت اثر خود در سامانه «ست» بانکی از آن به عنوان وثیقه برای دریافت تسهیلات بانکی استفاده کنند.
زارع این اتفاق را «انقلابی در اقتصاد هنر» میداند و توضیح میدهد: هنرمندی را تصور کنید که به وام اضطراری نیاز دارد یا اینکه کارگاهش نیاز به تجهیزات دارد یا میخواهد یک دوره آموزشی ببیند. قبلا تنها راهش فروش اثر بود؛ اغلب هم با قیمتی پایینتر از ارزش واقعی. اما حالا میتواند بعد از اصالتسنجی و دریافت شناسنامه، همان اثر را به بانک ببرد، وثیقه بگذارد و وام بگیرد؛ بدون اینکه از مالکیت اثر دست بکشد. بعد از بازپرداخت اقساط، اثر همچنان مال خودش است و ارزش آن هم حفظ شده است. این همان چیزی است که اقتصاد هنر را از رکود نجات میدهد.
محسن زارع تاکید دارد: هنر بدون هویت، هنر بیسرمایه است. سالها منتظر بودیم کسی بیاید و برای آثار ما ارزش قانونی و اقتصادی قائل شود. حالا این بستر فراهم شده است. سامانه اصالت آثار هنری زیر نظر مؤسسه کمک به توسعه فرهنگ و هنر، یک نرمافزار اداری نیست؛ دری به سوی بانک، بیمه، وام، سرمایه و امنیت حقوقی است.
انتهای پیام
