مهرزاد محصص مستشاری در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: هنگام خرید تضمینی کندم تمامی گندمهای با کیفیت و بیکیفیت با هم در یک سیلو ذخیره و با هم ترکیب میشوند؛ در نهایت گندمهای بیکیفیت موجب کاهش کیفیت گندم، آرد و نان تولید شده در استان میشود. در مجموع میتوان گفت که هنگام ذخیرهسازی باید تفکیک گندمها رعایت شود.
وی ادامه داد: کیفیت نان حاصل دو عامل کلیدی ارتقای کیفیت گندم و مدیریت زنجیره تأمین از سیلو تا نانوایی است. در بخش اول، تمرکز اصلی بر ارتقای شاخصهای کیفی گندم است برای همین امر هدف ما ارتقای فاکتورهای شاخص گندم مانند پروتئین است.
رئیس مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی قزوین تشریح کرد: به طور میانگین، درصد پروتئین گندم در استان قزوین بین ۱۱.۵ تا ۱۲ درصد است؛ هدف ما ارتقای این شاخص به مرز ۱۴ درصد است. این فرآیند بر پایه آزمایشهای دقیق از ۱۰ تا ۱۵ فاکتور استاندارد جهانی انجام میشود. ما با مدیریت دقیق تغذیه و مدیریت مزرعه، در سالهای اخیر نتایج بسیار امیدوارکنندهای در این زمینه کسب کردهایم.
وی افزود: اما چالش دوم، مربوط به مدیریت پس از برداشت و زنجیره توزیع است. برخلاف کشورهای پیشرو، در سیستم فعلی ما «سورتینگ» یا همان «جداسازی بر اساس کیفیت» به درستی انجام نمیشود. مخلوط شدن گندم با کیفیت بالا و پایین در سیلوها، باعث افت ارزش اقتصادی گندم مرغوب و کاهش کیفیت نان میشود. در سیستم استاندارد، گندم باید بر اساس نیاز مصرفکننده تفکیک شود؛ برای مثال، گندم با پروتئین بالا برای نانواییها و گندم با پروتئین متوسط برای صنایع شیرینیپزی مناسب است.
محصص مستشاری ادامه داد: برای حل این معضل، در گام اول برای جلوگیری از اختلاط محصولات باید اصلاح سیستم انبارداری و سورتینگ در سیلوها رعایت شود و در گام دوم برای کشاورز انگیزه اقتصادی ایجاد کرد.
رئیس مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی قزوین یادآور شد: کشاورزی که با استفاده از کودهای زیستی، مدیریت دقیق و تکنولوژیهای نوین، پروتئین محصول خود را از ۱۱ به ۱۴ درصد میرساند، هزینههای بیشتری را متحمل شده است بنابراین، قیمت خرید باید مستقیماً با کیفیت محصول بهویژه میزان پروتئین مرتبط باشد تا عدالت اقتصادی و تداوم تولید با کیفیت تضمین شود.
انتهای پیام
