مریم علیحسینی، در گفتوگو با ایسنا، با تأکید براینکه حادثه دلخراش غرقشدگی یک کودک ۳۴ ماهه در شهرستان ملایر، بار دیگر ضرورت آگاهیبخشی درباره خطرات محیطهای آبی و رعایت اصول ایمنی برای کودکان را یادآور شد، اظهار کرد: کودکان، بهویژه زیر پنج سال، به دلیل کنجکاوی، تحرک بالا و نداشتن درک کافی از خطر، بیش از دیگران در معرض این حادثه قرار دارند.
وی افزود: این حوادث در روستاها و شهرهای کوچک که حوضها، استخرهای کشاورزی و مخازن آب در حیاط منازل وجود دارد، بیشتر دیده میشود، اما محیطهای شهری نیز از این خطر مصون نیستند.
علیحسینی با اشاره به برخی باورهای نادرست درباره غرقشدگی، گفت: یکی از رایجترین باورهای غلط این است که غرقشدگی حتماً با فریاد و دستوپا زدن همراه است، در حالیکه در بیشتر موارد این حادثه کاملاً بیصدا رخ میدهد و اگر مراقب کودک نباشید، ممکن است متوجه وقوع آن نشوید.
وی ادامه داد: باور نادرست دیگر این است که خطر تنها در آبهای عمیق وجود دارد، در حالیکه تنها پنج تا ۱۰ سانتیمتر آب نیز برای غرقشدن یک کودک نوپا کافی است؛ زیرا صورت کودک در آب قرار گرفته و راه تنفس او مسدود میشود.
این کارشناس کودکان با بیان اینکه «شنا بلد بودن کودک نیز تضمینی برای ایمنی او نیست»، تصریح کرد: کودکان سه یا چهار ساله حتی در صورت آموزش شنا، توان جسمی و قدرت تصمیمگیری لازم برای نجات خود را ندارند و عواملی مانند خستگی، ترس یا سرمای آب میتواند بهسرعت آنها را در معرض خطر قرار دهد.
وی مهمترین عامل وقوع غرقشدگی را بیتوجهی یا غفلت لحظهای مراقبان دانست و گفت: گاهی پاسخ دادن به تلفن، باز کردن در، رسیدگی به غذا یا حتی گفتوگو با فردی دیگر، تنها چند دقیقه زمان میبرد، اما همین چند دقیقه میتواند به بروز حادثهای جبرانناپذیر منجر شود.
علیحسینی افزود: دسترسی آسان کودکان به منابع آب نیز از دیگر عوامل خطر است. وان حمام، حوض، استخرهای بادی، مخازن آب، جویها، کانالهای آب، رودخانهها، سطلهای پر از آب و چاههای بدون حفاظ، همگی میتوانند برای کودکان خطرآفرین باشند. همچنین در سفرهای تابستانی، توقف در کنار رودخانهها و سدها، به دلیل تغییر ناگهانی عمق آب و شرایط بستر، خطر غرقشدگی را افزایش میدهد.
وی در تشریح راهکارهای پیشگیری از غرقشدگی تأکید کرد: والدین و مراقبان باید هرگز کودکان را حتی برای چند ثانیه در کنار آب بدون نظارت مستقیم رها نکنند. وان حمام بلافاصله پس از استفاده تخلیه شود و کودک حتی برای لحظهای در آن تنها نماند. سطلها، تشتهای آب و سایر ظروف حاوی آب نیز باید همواره خالی یا درپوشدار باشند.
این کارشناس کودکان ادامه داد: استخرهای خانگی باید به حصار و درِ مجهز به قفل ایمن مجهز باشند تا کودکان بهتنهایی به آنها دسترسی نداشته باشند. همچنین هنگام حضور در استخر یا طبیعت، مسئولیت مراقبت از کودک باید بهطور مشخص به یک فرد بزرگسال سپرده شود و از این تصور که «فرد دیگری مراقب کودک است» پرهیز شود.
وی آموزش اصول ایمنی در کنار آب متناسب با سن کودک و آغاز آموزش شنا در مراکز معتبر و در سن مناسب را از دیگر اقدامات مؤثر در پیشگیری از غرقشدگی برشمرد.
علیحسینی درباره اقدامات ضروری پس از وقوع غرقشدگی نیز گفت: در صورت مواجهه با این حادثه، ابتدا باید آرامش خود را حفظ کرده، کودک را در سریعترین زمان ممکن از آب خارج کنید و همزمان با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید. آغاز احیای قلبی ـ ریوی توسط افراد آموزشدیده نیز میتواند نقش تعیینکنندهای در نجات جان کودک داشته باشد.
وی با تأکید بر اینکه غرقشدگی در بسیاری از موارد با نظارت مستمر، افزایش آگاهی و رعایت چند اصل ساده ایمنی قابل پیشگیری است، بیان کرد: از خانوادهها درخواست میشود با توجه بیشتر به ایمنی کودکان در محیطهای آبی، از تکرار چنین حوادث تلخی جلوگیری کنند. حفظ جان کودکان مسئولیتی همگانی است و پیشگیری، مؤثرترین راهکار برای کاهش این حوادث به شمار میرود.
انتهای پیام
