به گزارش ایسنا، ریزش موی الگویی مردانه که به عنوان «آلوپسی آندروژنتیک» شناخته میشود، شایعترین شکل ریزش مو است. این اتفاق زمانی میافتد که فولیکولهای مو به تدریج کوچکتر میشوند و زمان کمتری را در مرحله رشد فعال میگذرانند.
اگرچه ماینوکسیدیل موضعی به طور گسترده استفاده میشود، اما برخی از افراد دچار سوزش پوست سر یا مشکل در استفاده مداوم از این درمان میشوند. ماینوکسیدیل خوراکی، که به صورت خارج از برچسب برای ریزش مو استفاده میشود، به عنوان یک جایگزین بالقوه توجه فزایندهای را به خود جلب کرده است.
این مطالعه به وسیله الهام یوسفی، صفورا شکوئینژاد و مهشید سادات انصاری و همکاران پژوهشگران مرکز تحقیقات بیماریهای خودایمنی تاولی بیمارستان رازی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شده است.
این کارآزمایی تصادفی کنترلشده بین آوریل ۲۰۲۲ و آوریل ۲۰۲۳ در کلینیک آلوپسی بیمارستان پوست رازی، وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران، انجام شد.
این مطالعه شامل ۴۲ مرد بالای ۱۸ سال بود که ریزش موی مردانه آنها در مقیاس همیلتون-نوروود در درجه ۲ تا ۵ طبقهبندی شده بود. شرکتکنندگان به طور تصادفی به دو گروه درمانی «ماینوکسیدیل خوراکی: ۲.۵ میلیگرم، یک بار در روز، شبها» و «ماینوکسیدیل موضعی: محلول ۵درصد یک بار در روز» تقسیم شدند.
پژوهشگران شرکتکنندگان را به مدت ۶ ماه پیگیری کردند. رشد مو با استفاده از عکسهای بالینی و تریکوسکوپی، یک تکنیک تصویربرداری دقیق که ویژگیهایی مانند ضخامت، تراکم مو و نسبت موهای در حال رشد و در حال استراحت را اندازهگیری میکند، ارزیابی شد.
درمان خوراکی بهبودهای بیشتری را به همراه داشت. پس از ۶ماه، مردانی که ماینوکسیدیل خوراکی دریافت میکردند، در چندین معیار رشد مو بهبودهای قابل توجهی نشان دادند.
در پوست سر جلویی، میانگین تراکم مو از حدود ۱۵۷ مو در سانتیمتر مربع به ۲۰۰ مو در سانتیمتر مربع افزایش یافت. در ناحیه فرق سر یا تاج، تراکم از تقریباً ۱۵۴ به ۲۰۲ مو در سانتیمتر مربع افزایش یافت.
تعداد مو نیز به طور قابل توجهی افزایش یافت. در ناحیه پیشانی، میانگین تعداد مو از حدود ۱۴۴ به ۱۸۶ مو افزایش یافت، در حالی که در فرق سر از تقریباً ۱۴۴ به ۱۸۲ مو افزایش یافت.
پژوهشگران همچنین دریافتند که ماینوکسیدیل خوراکی، نسبت و تراکم موهای ترمینال، موهای ضخیمتری که بیشترین سهم را در پوشش قابل مشاهده پوست سر دارند، را افزایش میدهد. در عین حال، نسبت موهای نازکتر و کرکی کاهش یافت. این تغییرات در بیشتر اندازهگیریهای مربوطه در گروه درمان موضعی معنیدار نبود.
در مقایسه، گروه ماینوکسیدیل موضعی در طول دوره شش ماهه، بهبود آماری معنیداری در تعداد کلی مو یا تراکم مو نشان نداد. در شش ماه، هم تعداد و هم تراکم مو در گروه درمان خوراکی به طور قابل توجهی بیشتر از گروه موضعی بود.
عوارض جانبی ماینوکسیدیل خوراکی
درمان خوراکی به طور کلی تحمل شد، اما عوارض جانبی رخ داد. هفت شرکتکننده دچار رشد بیش از حد خفیف مو (هیپرتریکوز) شدند، که عمدتاً در صورت و گوشها بود. چهار نفر افزایش موقت ریزش مو، معروف به تلوژن افلوویوم، را تجربه کردند که حدود یک تا دو هفته پس از درمان شروع شد. این مطالعه همچنین گزارش میدهد که برخی از شرکتکنندگان در طول درمان سردرد، تپش قلب یا سایر علائم را تجربه کردند و یک بیمار به دلیل سردرد و سرگیجه درمان را متوقف کرد.
از آنجا که ماینوکسیدیل خوراکی در سراسر بدن عمل میکند و نه فقط در پوست سر، محققان بر احتمال اثرات قلبی عروقی و کنترل فشار خون در طول مطالعه تأکید میکنند. نویسندگان خاطرنشان میکنند که تحقیقات قبلی عوارض جانبی از جمله هیپرتریکوز، سردرد، تپش قلب، تورم پا و ریزش مو را گزارش کردهاند.
یکی از مزایای بالقوه ماینوکسیدیل خوراکی این است که نیازی به استفاده روزانه از دارو روی پوست سر ندارد. ماینوکسیدیل موضعی میتواند باعث سوزش، درماتیت، خشکی یا تغییر در بافت مو شود که ممکن است باعث شود برخی از بیماران کمتر از آن به طور مداوم استفاده کنند. بنابراین، درمان خوراکی ممکن است گزینه راحتتری برای برخی از بیماران ارائه دهد.
نویسندگان نتیجه میگیرند که در این مطالعه، مصرف روزانه ۲.۵ میلیگرم ماینوکسیدیل خوراکی مؤثرتر از مصرف روزانه یکبار ماینوکسیدیل موضعی ۵ درصد است و ضخامت مو، تعداد مو، تراکم و سایر معیارهای رشد مو را بهبود میبخشد.
آنها پیشنهاد میکنند که ماینوکسیدیل خوراکی میتواند به طور بالقوه به عنوان گزینه خط اول برای بزرگسالان سالم مبتلا به آلوپسی آندروژنتیک (طاسی با الگوی مردانه)، به ویژه به دلیل تحملپذیری گزارششده و انطباق بالقوه بهتر، تبدیل شود.
محدودیتهای مطالعه
یافتهها باید با احتیاط تفسیر شوند. این مطالعه تنها شامل ۴۲ شرکتکننده بود، در یک مرکز پوست انجام شد و تنها شش ماه طول کشید. خود محققان میگویند که برای درک بهتر مزایا و خطرات بلندمدت ماینوکسیدیل خوراکی، مطالعات بزرگتر و چند مرکزی با پیگیری طولانیتر مورد نیاز است.
این مطالعه همچنین با برخی از آزمایشهای قبلی متفاوت است. به عنوان مثال، یک آزمایش تصادفی در مردان هیچ تفاوت معنیداری بین ماینوکسیدیل خوراکی ۵ میلیگرم روزانه و ماینوکسیدیل موضعی ۵٪ دو بار در روز نشان نداد. نویسندگان پیشنهاد میکنند که تفاوت در دوز موضعی، جمعیت بیماران و روشهای اندازهگیری رشد مو میتواند به توضیح نتایج متفاوت کمک کند.
این آزمایش تصادفی کوچک نشان داد که ۲.۵ میلیگرم ماینوکسیدیل خوراکی که یک بار در روز مصرف میشود، بهبود بیشتری در تراکم مو، تعداد مو و ویژگیهای مو نسبت به ماینوکسیدیل موضعی ۵٪ که یک بار در روز به مدت ۶ ماه استفاده میشود، ایجاد میکند.
با این حال، ماینوکسیدیل خوراکی یک داروی سیستمیک است و میتواند عوارض جانبی فراتر از پوست سر ایجاد کند. نتایج ثابت نمیکند که همه افراد مبتلا به ریزش موی الگوی مردانه باید از درمان موضعی به درمان خوراکی روی آورند. در عوض، آنها به شواهد رو به رشدی میافزایند که نشان میدهد ماینوکسیدیل خوراکی با دوز پایین ممکن است یک گزینه درمانی مفید برای بیماران منتخب تحت نظارت پزشکی مناسب باشد.
انتهای پیام
