به گزارش ایسنا، دانشمندان «دانشگاه ماساچوست امهرست»(UMass) یک روش جدید را برای درمان سرطان پانکراس ارائه دادهاند.
به نقل از مدیکالاکسپرس، دکتر «مارکوس روستتی»(Marcus Ruscetti) و دکتر «چایتانیا نایمش پاریخ»(Chaitanya Naimesh Parikh) با الهام از پژوهش «موسسه درمانی آرانآی» در دانشکده پزشکی دانشگاه ماساچوست امهرست و روش توسعه واکسن کووید، یک روش جدید ایمنیدرمانی را با استفاده از ترکیب آرانای پیامرسان ارائه دادهاند که میتواند درمان سرطان پانکراس را متحول کند.
این پژوهش، سیتوکین ایمنی و آرانایهای پیامرسان آنتیژن مرتبط با تومور را در یک تزریق برای درمان آدنوکارسینوم مجرای پانکراس ترکیب میکند. تقریباً 50 درصد از موشهای مبتلا به سرطان پانکراس که با ایمنیدرمانی آرانای پیامرسان درمان شدند، واکنشهای کاملی را به تومور داشتند و از آن مهمتر این که حتی پس از توقف درمان، به مدت یک سال عاری از بیماری باقی ماندند.
آدنوکارسینوم مجرای پانکراس، شایعترین و تهاجمیترین نوع سرطان پانکراس است. این سرطان از داخل لولههای کوچکی که مایع گوارشی را از پانکراس خارج میکنند، شروع میشود. از آنجا که علائم اولیه به سختی قابل تشخیص هستند، سرطان پانکراس اغلب پس از گسترش به سایر اندامها تشخیص داده میشود. میزان بقای پنج ساله برای مرحله چهارم بیماری سه درصد و میزان بقای کلی برای همه مراحل ۱۳ درصد است.
ایمنیدرمانیها به عنوان یک راهبرد درمانی مؤثر برای انواع خاصی از سرطان ظهور کردهاند. این داروها از قدرت سیستم ایمنی بدن برای یافتن، کنترل و از بین بردن سلولهای سرطانی استفاده میکنند. در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، سیتوکینها - پروتئینهای کوچکی مانند اینترلوکینها، اینترفرونها و فاکتورهای نکروز تومور که توسط سلولهای پیامرسان شیمیایی برای جذب، فعالسازی و تولید سلولهای ایمنی آزاد میشوند - برای تحریک سیستم ایمنی به مبارزه با سلولهای سرطانی مورد استفاده قرار گرفتند. این تلاشهای اولیه، کل سیستم ایمنی بدن را درگیر کرد و به بروز واکنشی در سطح کل سیستم منجر شد که عوارض جانبی خطرناکی داشت و بیشتر تومورها را ریشهکن نکرد.
به لطف دههها پژوهشهای بیولوژیکی، دانشمندان اکنون سیتوکینهای خاصی را میشناسند که سیستم ایمنی را برای مبارزه با انواع گوناگون سلولهای خارجی و آسیبدیده از جمله سلولهای سرطان پانکراس فعال میکنند. روستتی گفت: آنچه ما نیاز داریم، راهی برای رساندن این سیگنالهای ایمنی به تومور است تا بتوانند کار خود را انجام دهند.
با وجود این، تومورهای پانکراس در پنهان شدن از سلولهای ایمنی بسیار خوب عمل میکنند. سلولهای سرطانی یک سد فیبروتیک را در اطراف تومور مانند دیواری در اطراف یک قلعه ایجاد میکنند که سلولهای ایمنی را در امان نگه میدارد. سیستم ایمنی برای مبارزه با سلولهای سرطانی باید این دیوار را بشکند و سلولهای خود را به گونهای وارد محیط تومور کند که توانایی آن برای ایجاد دفاع از بین نرود و در عین حال بتواند سلولهای تومور را به عنوان ماده خارجی که نیاز به حذف دارد، تشخیص دهد. روستتی گفت: همه این مراحل در سرطان پانکراس وجود ندارد. اینجاست که آرانای پیامرسان وارد عمل میشود.
آرانایهای پیامرسان، دستورالعملهای ژنتیکی لازم برای ساخت پروتئینهایی مانند سیتوکینها و آنتیژنها را حمل میکنند. آنها به عنوان یک کپی موقت از یک ژن عمل میکنند که سپس به یک پروتئین تبدیل میشود. وقتی روستتی و پاریخ پنج آرانای پیامرسان سیتوکین را به همراه سه آرانای پیامرسان آنتیژن مرتبط با تومور که به سیستم ایمنی کمک میکنند تا سلولهای تومور پانکراس را به عنوان ماده خارجی ببیند، به موشها تزریق کردند، شاهد کاهش مواد فیبروتیک و افزایش نکروز سلولهای تومور بودند. تقریباً نیمی از موشهای تحت درمان، بهبودی کامل را تجربه کردند که تا یک سال پس از توقف درمان ادامه یافت و نشان داد که سیستم ایمنی، یک حافظه بلندمدت را از سلولهای سرطانی پانکراس ایجاد کرده است.
پژوهشگران اکنون در حال توسعه یک محصول آماده برای این ترکیبات هستند تا برای آزمایشهای بالینی آینده آماده شوند.
این پژوهش در مجله «Nature Communications» به چاپ رسید.
انتهای پیام