دوندههای مشتاق اغلب بهدنبال افزایش سرعت، چه برای بهبود رکورد دوی پنج کیلومتر و چه برای کاهش چند ثانیهای زمان ماراتن جهت ثبت رکورد شخصی جدید هستند. این باور که ورزش باید با تلاش بیشتر، شدیدتر یا سریعتر همراه باشد، مدتها در فرهنگ آمادگی جسمانی ریشه دوانده است. اما در مقابل این دیدگاه، برخی افراد باوری را در پیش گرفتهاند که بهطور تقریبی خلاف تفکر رایج است. آنان معتقدند کلید رسیدن به آمادگی جسمانی، انجام کارها با سرعتی آرام و آهسته است.
رواج روزافزون گرایش به «نرم دویدن» در فضای مجازی، با بسیاری از باورهای رایج ما درباره آمادگی جسمانی در تضاد است. این شیوه بهجای تاکید بر سرعت، افراد را تشویق میکند که گامهای کوتاه بردارند و با سرعتی حرکت کنند که بتوانند بهراحتی حین دویدن سخن بگویند.
شاید برای برخی افراد، این کار بیش از حد آسان بهنظر برسد و حتی ورزش محسوب نشود اما برای بهبود سلامت، نیازی نیست که فعالیت بدنی شدید و پرفشار باشد. شیوه «نرم دویدن» در ابتدا توسط پژوهشگر ژاپنی بهنام هیرواکی تاناکا ابداع شد. به گفته این پژوهشگر، دویدن با «سرعت نیکو-نیکو» که بهمعنای سرعت همراه با لبخند است، میتواند روشی لذتبخشتر برای بهبود آمادگی قلبی-عروقی باشد. این شیوه ابتدا در کره جنوبی رواج یافت و سپس در فضای مجازی بهشدت فراگیر شد، بهطوریکه اکنون مردم سراسر جهان آن را بهکار میگیرند.
اگرچه پژوهشهای اندکی بهطور خاص درباره «نرم دویدن» انجام شده است اما شواهد گستردهای وجود دارد که نشان میدهد فعالیتهای هوازی با شدت کم و متوسط میتوانند سلامت، آمادگی جسمانی و تندرستی را بهبود ببخشند.
اینکه فعالیتی ساده بهنظر میرسد، بهمعنای بیاثر بودن آن نیست زیرا شدت تمرین امری نسبی است. سرعتی که برای یک دونده باتجربه بسیار آسان و بیزحمت محسوب میشود، ممکن است برای فردی که مدتها کمتحرک بوده، تا حدی چالشبرانگیز باشد. برای چنین فردی، نرم دویدن همچنان میتواند محرک موثری برای سیستم قلبی-عروقی ایجاد کند و به بهبود آمادگی هوازی در گذر زمان کمک نماید. بههمین دلیل است که دویدن آرام میتواند بهویژه برای افرادی که بهندرت ورزش میکنند یا شاید هرگز پیش از این دویدن را امتحان نکردهاند، مفید باشد.
سازمان جهانی بهداشت توصیه کرد بزرگسالان هر هفته بین ۱۵۰ تا ۳۰۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط داشته باشند. دستورالعملهای جدیدتر نیز بر پیامی سادهتر تاکید دارند، انجام مقداری فعالیت بهتر از نداشتن هیچگونه فعالیتی است، فعالیت بیشتر بهطور کلی بهتر از فعالیت کمتر است و باید از میزان کمتحرکی کاسته شود.
این پیام بازتابدهنده شواهد فزایندهای است که نشان میدهد کمتحرکی بهخودیخود عامل خطر برای سلامتی محسوب میشود. نشستنهای طولانیمدت با افزایش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی-عروقی، دیابت نوع ۲ و مرگ زودرس مرتبط دانسته شده است. امروزه پژوهشگران دریافتند سلامت انسان نهتنها تحت تاثیر میزان ورزش، بلکه متاثر از میزان تحرک و فعالیت بدنی در طول روز است. اینجاست که «نرم دویدن» میتواند بهویژه مفید واقع شود.
یکی از یافتههای بسیار ثابت در علم ورزش این است که برخی از بزرگترین دستاوردهای سلامتی زمانی حاصل میشوند که افراد از وضعیت بیتحرک به سمت انجام فعالیت حرکت کنند. برای فردی که اغلب سبک زندگی کمتحرکی دارد، گنجاندن تدریجی دورههای منظم فعالیت میتواند آمادگی قلبی-تنفسی را بهبود بخشد، به تنظیم قند خون کمک، فشار خون را کاهش دهد و خطر ابتلا به بیماریهای قلبی و سکته مغزی را در آینده کم کند.
«نرم دویدن» روشی بهنسبت در دسترس برای دستیابی به این هدف ارائه میدهد. در مقایسه با عضویت در باشگاه ورزشی، شرکت در ورزشهای سازمانیافته یا ثبتنام در رویدادهای دو، موانع ورود به این فعالیت ناچیز است. سرعت حرکت در این روش بهطور کامل قابلکنترل است و بهراحتی میتوان آن را با شرایط افراد در سنین، سطوح آمادگی جسمانی و تواناییهای مختلف سازگار کرد. با این حال، مزایای «نرم دویدن» ممکن است فراتر از فقط کمک به افراد کمتحرک برای افزایش فعالیت بدنی باشد.
بسیاری از ویدیوهای منتشرشده در فضای مجازی، افرادی را نشان میدهند که بهصورت گروهی و با سرعتی ملایم میدوند. این جنبه اجتماعی ممکن است حائز اهمیت باشد. یکی از قویترین عوامل پیشبینیکننده تداوم مشارکت در فعالیتهای بدنی، میزان لذت افراد از آن فعالیت است، بهگونهای که تمایل داشته باشند آن را ادامه دهند. ورزش کردن به همراه دوستان، اعضای خانواده یا گروههای اجتماعی میتواند موجب تقویت پیوندهای اجتماعی، احساس لذت و حس تعلق شود، عواملی که همگی میتوانند به پایبندی طولانیمدت به این فعالیت کمک کنند.
مزایای سلامت روان نیز ممکن است حائز اهمیت باشد. فعالیت بدنی منظم با کاهش علائم اضطراب و افسردگی، بهبود خلقوخوی و ارتقای کلی حس تندرستی و سلامتی همراه است. فعالیتهایی که تحرک را با تعاملات اجتماعی تلفیق میکنند، میتوانند مزایایی فراتر از فقط آمادگی جسمانی به همراه داشته باشند.
به نقل از مدیکالاکسپرس، «نرم دویدن» حتی میتواند برای کسانی که در حال حاضر بهطور منظم ورزش میکنند نیز مفید باشد. اگرچه بعید است این نوع دویدن جایگزین تمرینات دشوارتر برای افرادی شود که اهداف آمادگی جسمانی خاصی را دنبال میکنند اما ورزشکاران استقامتی که قصد دارند آمادگی هوازی و زمانهای مسابقه خود را بهبود بخشند، ممکن است از کاهش سرعت دویدن سود ببرند.
دلیل این امر آن است که «نرم دویدن» ممکن است با آنچه دوندگان اغلب «سرعت محدوده ۲» مینامند، همپوشانی داشته باشد، سرعتی که ضربان قلب را بالا میبرد اما همچنان آنقدر آرام است که امکان مکالمه حین دویدن وجود دارد.
این نوع دویدن با شدت کمتر میتواند به دوندگان کمک کند تا «پایه هوازی» خود، سطح آمادگی جسمانی بنیادین و میزان کارایی بدن در مصرف اکسیژن حین دویدنهای طولانی را بهشکل موثرتری تقویت کنند، همچنین به بدن کمک میکند که هنگام ورزش، برای تامین انرژی، چربی بیشتری بسوزاند بنابراین، برای افراد فعال، «نرم دویدن» میتواند گزینهای آسانتر در روزهایی باشد که انجام تمرینات با شدت بالا، نه ضروری و نه مطلوب است.
با در نظر گرفتن این دیدگاه، درک جذابیت «نرم دویدن» آسانتر میشود. ارزش این فعالیت شاید در این نباشد که شکلی انقلابی و جدید از ورزش محسوب میشود بلکه بازتابدهنده این باور رو به گسترش است که برای بهرهمندی از فواید سلامتی، نیازی به انجام تمرینات شدید و طاقتفرسا نیست. گاهی بزرگترین چالش، فقط یافتن نوعی تحرک است که افراد از انجام آن لذت ببرند و بتوانند آن را بهطور مستمر ادامه دهند.
انتهای پیام
