لباس، از آن دسته کالاهایی است که نمی‌توان به‌طور کامل از سبد زندگی خانوار حذفش کرد، اما این روزها خرید یک دست پوشاک برای بسیاری از خانواده‌ها دیگر یک خرید معمولی و روزمره نیست، بلکه به تصمیمی اقتصادی تبدیل شده که باید برای آن از هزینه‌های دیگر زندگی زد، کافی است نگاهی به ویترین فروشگاه‌ها انداخته شود، قیمت‌هایی که گاه برای یک تکه لباس ساده، ارقامی قابل توجه را نشان می‌دهند، بسیاری از مشتریان را به جای ورود به فروشگاه، به مقایسه قیمت‌ها، پرس‌وجو و در نهایت چشم‌پوشی از خرید وادار می‌کند.

افزایش قیمت پوشاک در شرایطی رخ داده است که قدرت خرید بخش قابل توجهی از مردم تحت فشار قرار دارد و هزینه‌های ضروری زندگی، سهم بیشتری از درآمد خانوار را به خود اختصاص داده‌اند و در چنین شرایطی، پوشاک بیش از آنکه کالایی برای تنوع، زیبایی و بروزرسانی باشد، برای بسیاری از خانواده‌ها به یک نیاز ضروری تبدیل شده که خرید آن تا حد امکان به تعویق می‌افتد؛ لباس‌های قدیمی بیشتر استفاده می‌شوند، خریدهای مناسبتی محدودتر می‌شود و خانواده‌ها تلاش می‌کنند با بودجه‌ای که در اختیار دارند، حداقل نیازهای خود را تأمین کنند.

اما آن سوی ویترین‌ها نیز داستان چندان متفاوت نیست و فروشندگان پوشاک هم در شرایطی فعالیت می‌کنند که افزایش هزینه‌های اجاره، دستمزد، تأمین کالا و سایر هزینه‌های جاری، ادامه فعالیت را برای بسیاری از واحدهای صنفی دشوار کرده است، از یک سو، فروشنده برای جبران افزایش هزینه‌ها ناچار به فروش کالا با قیمت بالاتر است و از سوی دیگر، مشتری توان پرداخت قیمت‌های جدید را ندارد، معادله‌ای که حاصل آن می‌تواند کاهش تقاضا، رکود بازار و انباشت کالا در واحدهای صنفی باشد.

در این میان، واحدهای کوچک و کسبه‌ای که با سرمایه محدود فعالیت می‌کنند، بیش از سایرین در معرض فشار قرار دارند. هزینه‌های ثابت همچنان پابرجاست، اما میزان فروش و گردش مالی کاهش یافته و رقابت با فروشگاه‌های بزرگ، برندها و مجموعه‌هایی که توان خرید عمده و تأمین کالا با سرمایه بیشتر دارند، برای بسیاری از واحدهای کوچک آسان نیست، به این ترتیب، بازاری که زمانی محل فعالیت طیف گسترده‌ای از کسبه بود، به تدریج شاهد پررنگ‌تر شدن سهم مجموعه‌های بزرگتر و کاهش توان رقابت برخی واحدهای خرد است.

ماجرا تنها به قیمت یک شلوار، مانتو، پیراهن یا کفش ختم نمی‌شود، پشت هر برچسب قیمت، زنجیره‌ای از هزینه‌های تولید، واردات یا تأمین، حمل‌ونقل، اجاره و سایر مخارج قرار دارد و در نهایت بخش مهمی از این فشار به مصرف‌کننده منتقل می‌شود و در نتیجه آن نیز بازاری است که در یک سوی آن مشتری از قیمت‌های نجومی شوکه می‌شود و در سوی دیگر، فروشنده از کاهش قدرت خرید مردم و دشوار شدن تأمین هزینه‌های واحد صنفی گلایه دارد.

برای خرید چند تکه لباس برای بچه‌ها باید از هزینه‌های دیگر زندگی بزنیم

سلطانی، پدر دو فرزند در گفت‌وگو با ایسنا با گلایه از قیمت پوشاک، گفت: بچه‌ها در سن رشد هستند و لباسشان خیلی زود کوچک می‌شود، نمی‌توانیم بگوییم چون قیمت‌ها بالا است لباس نخریم، چون بالاخره لباس و کفش نیاز ضروری است، اما الان قبل از هر خریدی باید حساب کنیم چه مقدار از درآمدمان را می‌توانیم برای آن کنار بگذاریم.

وی ادامه داد: قبلاً اگر لباس بچه کوچک می‌شد، خرید یک دست لباس مسئله خاصی نبود، اما الان قیمت‌ها به حدی رسیده که برای خرید چند تکه لباس باید از هزینه‌های دیگر بزنیم و گاهی هم لباس کاملاً سالم است اما بچه دیگر نمی‌تواند آن را بپوشد.

سلطانی عنوان کرد: الان اولویت خرید پوشاک با بچه‌هاست، اگر لباس خودم قدیمی شده باشد، می‌توانم خریدش را عقب بیندازم، اما وقتی لباس یا کفش بچه کوچک شده باشد، دیگر نمی‌شود صبر کرد و همین موضوع باعث شده هزینه پوشاک بچه‌ها سهم بیشتری از مخارج خانواده پیدا کند.

امیدی، یک جوان مجرد در گفت‌وگو با ایسنا در خصوص وضعیت خرید پوشاک، اظهار کرد: خرید لباس برای خودم را خیلی محدود کرده‌ام، اگر قبلاً برای یک فصل چند قلم لباس می‌خریدم، الان شاید فقط زمانی خرید کنم که واقعاً چیزی لازم داشته باشم، قیمت‌ها باعث شده بیشتر از اینکه دنبال مدل جدید باشیم، دنبال جنس مناسب با قیمت قابل پرداخت باشیم.

وی تاکید کرد: باوجود اینکه مجرد هستم و حقوق ثابت ماهیانه دارم، اما باتوجه به افزایش هزینه‌های زندگی و پوشاک، برای خرید یک لباس معمولی هم قیمت چند فروشگاه را مقایسه می‌کنم، ممکن است یک مدل را در چند مغازه ببینید اما قیمت‌ها متفاوت باشد و همین نشان می‌دهد مردم بیشتر از گذشته مجبورند برای خریدشان تحقیق و مقایسه کنند.

امیدی بیان کرد: قبلاً لباس را بیشتر برای تنوع و نو شدن می‌خریدیم، اما الان بیشتر برای رفع نیاز خرید می‌کنیم، اگر لباس قبلی قابل استفاده باشد، خرید لباس جدید را عقب می‌اندازیم. فکر می‌کنم خیلی از مردم همین شرایط را دارند.

حبیبی، یکی از فروشندگان پوشاک در شهرکرد در گفت‌وگو با ایسنا در خصوص وضعیت کسبه فعال در این حوزه، اظهار کرد: بازار پوشاک واقعاً با رکود مواجه شده است؛ مشتری هست، اما قدرت خریدش پایین آمده و بسیاری از مشتریان وقتی وارد مغازه می‌شوند و قیمت‌ها را می‌پرسند، چند مدل را نگاه می‌کنند و در نهایت بدون خرید از مغازه خارج می‌شوند، حتی کسانی که واقعاً نیاز به لباس دارند، خریدشان را به حداقل رسانده‌اند و بیشتر دنبال اجناس ارزانتر یا تخفیف هستند.

وی افزود: از طرف دیگر، هزینه‌های کسبه نیز افزایش پیدا کرده است، اجاره مغازه، هزینه تأمین کالا، حمل‌ونقل و سایر مخارج بالا رفته، اما نمی‌توانیم همه این افزایش هزینه‌ها را روی قیمت نهایی بگذاریم، چون مشتری توان خرید ندارد و اگر قیمت را بالا ببریم، فروش کمتر می‌شود و اگر قیمت را پایین نگه داریم، سودی برایمان باقی نمی‌ماند.

حبیبی توضیح داد: واحدهای کوچک بیشتر تحت فشار هستند، فروشگاه‌های بزرگتر سرمایه و تنوع کالای بیشتری دارند و بعضاً امکان تخفیف یا فروش اعتباری هم فراهم می‌کنند، اما برای یک مغازه کوچک، خواب سرمایه و فروش پایین می‌تواند خیلی زود مشکل‌ساز شود، در حال حاضر مسئله فقط کم شدن سود نیست، برای بعضی از همکاران، ادامه فعالیت و تأمین هزینه‌های مغازه به یک دغدغه جدی تبدیل شده است.

شاهد رکود و تورم در صنف پوشاک استان هستیم

افشین سلیمی، رئیس اتحادیه پوشاک شهرستان شهرکرد در گفت‌وگو با ایسنا در خصوص دلایل گرانی پوشاک در سال‌جاری، اظهار کرد: آورده پارچه به کشور و چهارمحال و بختیاری بسیار کاهش پیدا کرده است، همچنین دستمزد تولیدی‌های پوشاک نیز به افزایش چشمگیر دارد، بسته‌بندی پوشاک مانند پیراهن‌های جعبه‌ای مردانه نیز افزایش پیدا کرده است.

وی از افزایش قیمت پوشاک تا ۱۸۰ در فصل پائیز امسال نسبت به مدت مشابه سال قبل خبر داد و گفت: شاهد رکود و تورم در صنف پوشاک استان هستیم.

سلیمی با اشاره به اینکه خرید پوشاک در شهرستان شهرکرد کاهش پیدا کرده است، عنوان کرد: زیرا قدرت خرید آنان کاهش پیدا کرده است و درآمد آنان عمدتا صرف هزینه‌های ضروری زندگی مانند خوراک، درمان، اجاره‌بها و ... می‌‎شود و خرید پوشاک در اولویت نیست.

رئیس اتحادیه پوشاک شهرستان شهرکرد با بیان اینکه کسبه فعال در صنف پوشاک توان خرید اجناس برای فصل پائیز و زمستان را ندارند، خاطرنشان کرد: برای مثال کاپشنی که در سال گذشته با قیمت ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان خریداری و به قیمت ۳ میلیون تومان فروخته می‌شد، امسال باید به قیمت حداقل ۵ میلیون خریداری کنند و تولیدکنندگان نیز چک‌های مدت‌دار قبول نمی‌کنند و تنها به صورت نقدی فروش دارند و کسبه توان پرداخت ندارند.

وی با اشاره به ۱۴۳۰ پروانه صنفی که در حوزه پوشاک در شهرستان شهرکرد صادر شده است، یادآور شد: از این تعداد تنها ۸۰۰ واحد صنفی در حال فعالیت هستند، باتوجه به بازگشایی فروشگاه‌های بزرگ برای فروش پوشاک در این شهر، قدرت رقابت واحدهای خرد نیز بشدت کاهش پیدا کرده است و پیش‌بینی می‌شود این فروشگاه‌ها رو به تعطیلی بروند.

اکنون بازار پوشاک در نقطه‌ای قرار گرفته که همزمان باید به دو مسئله توجه کرد، حفظ قدرت خرید مردم برای تأمین یکی از نیازهای اساسی زندگی و جلوگیری از تضعیف بیش از پیش کسب‌وکارهای کوچک و صنفی که ادامه این روند، اگر بدون چاره‌اندیشی و سیاست‌گذاری مؤثر دنبال شود، می‌تواند فاصله میان قیمت کالا و توان خرید خانوار را بیشتر کرده و فشار مضاعفی بر کسبه‌ای وارد کند که برای ماندن در بازار، هر روز با هزینه‌های بیشتری دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

در چنین شرایطی، بررسی وضعیت بازار پوشاک تنها روایت گرانی چند قلم کالا نیست، بلکه تصویری از تغییر قدرت خرید خانوارها، تغییر الگوی مصرف، دشواری فعالیت واحدهای صنفی کوچک و بازاری است که در آن ماندن و رقابت، روزبه‌روز برای برخی فعالان دشوارتر می‌شود.

انتهای پیام