حامد بخشی در گفت‌وگو با ایسنا با تاکید بر اهمیت توجه به مطالبات اجتماعی دانشجویان در سال تحصیلی جدید، اظهار کرد: دانشجویان به دنبال پاسخگویی حاکمیت و آینده روشن هستند، اما ساختن آینده روشن وظیفه دانشگاه نیست و این مسئولیت بر عهده حاکمیت نیز قرار دارد. وقتی از آینده روشن صحبت می‌کنیم، منظور این است که دانشجو انتظار دارد بعد از ۸ یا ۱۰ سال تحصیل، بداند قرار است چه موقعیت و جایگاه شغلی داشته باشد.
وی ادامه داد: ما دوره‌ای داشتیم که شرایط اشتغال جامعه تا حدودی منظم‌تر بود. برای مثال در سال‌های ۷۸ و ۸۰، فرد می‌توانست چشم‌انداز روشن‌تری برای خود ترسیم کند و بگوید وارد دانشگاه می‌شوم و پس از چهار سال وارد بازار کار خواهم شد. اما در شرایط کنونی، از نظر اقتصادی، معیشتی، زیرساختی و حتی سیاسی، وضعیت به گونه‌ای است که چنین چشم‌اندازی برای نسل فعلی وجود ندارد و این مسئله فشار زیادی بر دانشجویان وارد می‌کند.
این جامعه‌شناس با اشاره به اهمیت برگزاری گفت‌وگوهای آزاد با دانشجویان، بیان کرد: گفت‌وگوهای آزاد و ارتباط با دانشجویان می‌تواند در شرایطی که هیجانات آنها برانگیخته شده است، تا حدی به کنترل فضا کمک کند، اما این موضوع اگرچه یک فرمول دارد، یک تیغ دولبه است. فراهم کردن بستر چنین گفت‌وگوهایی در شرایط بحرانی و مملو از احساسات و هیجانات، می‌تواند به تشدید کنترل‌نشده همین هیجانات نیز منجر شود؛ بنابراین نمی‌توان گفت صرفاً با راه‌اندازی تریبون آزاد و دعوت از دانشجویان برای بیان دیدگاه‌هایشان، مسئله حل خواهد شد.
بخشی با اشاره به وضعیت دانشگاه‌ها پس از تعطیلات، اظهار کرد: شرایط دانشگاه‌ها مانند شرایط سایر بخش‌های جامعه است و نمی‌توان دانشگاه را جدا از وضعیت عمومی جامعه در نظر گرفت. از نگاه من، حاکمیت نیز با توجه به این شرایط و تهدیدهای خارجی، هر زمینه‌ای را که احتمال می‌دهد به بروز ناآرامی منجر شود، با حساسیت بیشتری دنبال می‌کند.
وی ادامه داد: به همین دلیل، حاکمیت ممکن است حاضر به اجرای فرمول‌هایی که مربوط به دوره ثبات است، مانند ارتباط‌گیری گسترده و فراهم کردن امکان سرریز شدن خشم‌های فروخورده، نباشد و آنها را در شرایط فعلی هزینه‌زا بداند. راه برون‌رفت از این وضعیت، نه سپردن یک‌جانبه مسئولیت به دانشگاه و نه انتظار معجزه از حاکمیت، بلکه بازتعریف مسئولیت مشترک و چندسطحی است. حاکمیت باید با سیاست‌های کلان اقتصادی، اشتغال، مسکن و آزادی‌های مدنی، افق پیش‌روی دانشجو را قابل پیش‌بینی کند.
این جامعه‌شناس اضافه کرد: دانشگاه نیز باید با آموزش مهارت‌محور، شفافیت، مشاوره شغلی و پاسخگویی نهادی، دانشجو را برای بازار کار و زندگی مدنی آماده کند و گفت‌وگو با دانشجویان باید به سازوکاری نهادینه، پیگیر و تضمین‌شده تبدیل شود، نه تریبونی مقطعی برای تخلیه هیجان. تنها در این صورت است که می‌توان بدون امنیتی‌کردن فضا، میان دانشجو و آینده‌اش پلی از اعتماد و برنامه‌ریزی ساخت.
انتهای پیام
