علی احمد پناهی، دانشیار روان شناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه در یادداشتی که در اختیار ایسنا قرار داده است، نوشت: در تالار بزرگان تاریخ، آنچه یک خدمت را از یک کار ساده متمایز می‌کند، «روح حاکم» بر آن است؛ روحی که از عشق و از نگاه قدسی به رنج دیگری سرچشمه می‌گیرد. در روز بزرگ پرستاران، اگر بخواهیم به جست‌وجوی معنای حقیقی «مراقبت» بپردازیم، چشمان ما ناگزیر به سوی قامت بلند زینب(س) معطوف می‌شود؛ زنی که در سخت‌ترین لحظات تاریخ، پرستار آگاهی و مراقب ایمان بود.

پرستاری، فراتر از درمان جراحتی جسمانی، هنر آرامش‌بخشی به جان‌های لرزان است. حضرت زینب(س) در میانه طوفان کربلا، نه تنها مراقب سلامت جسمانی عزیزان، که نگهبان سلامت روحی و ثبات کلام خاندان نبوت بود. او در آن روزهای پر از رنج، تجسم «مراقبت صبورانه» بود که با نگاهی مهرورزانه، بر زخم‌های تاریخ مرهم می‌نهاد و با کلامی استوار، از فروپاشی معنا جلوگیری می‌کرد. در تاریخ کربلا، در حالی که زخم‌ها بر تن رنج‌دیدگان نشسته بود، زینب(س) فراتر از یک مشاهده‌گر، نقش یک «نگهبان معنا» را بر عهده گرفت.

او دانست که اگر مراقبت تنها به درمان زخم‌های جسمانی محدود شود، رنج بزرگ‌تر یعنی «فقدان معنا و هویت»، جان جامعه را خواهد درید. او با ایستادگی و کلام خود، از فروپاشی روانی و معنوی آنچه باقی مانده بود، محافظت کرد. او به ما آموخت که پرستاری حقیقی، یعنی مراقبت از «کرامت انسانی» در لحظاتی که این کرامت در لبه‌ی نابودی قرار دارد.

پرستاری بدون عشق، تنها یک «تکنیک» است و بدون مسئولیت، تنها یک «وظیفه». اما زینب(س) این دو را با هم درآمیخت. او مراقبت از خاندان و مریدان را نه از سر اجبار، که از سر یک مسئولیت عاشقانه می‌پذیرفت. او به ما تعلیم داد که در مسیر خدمت به انسان، باید میان «دقت علمی» (در حفظ سلامت) و «لطافت قلبی» (در مواجهه با رنج) پلی از جنس ایمان بنا کرد.

پرستارانی که امروز در مسیر شفابخشی گام برمی‌دارند، در واقع میراث‌داران آن سبک از خدمت هستند؛ خدمتی که در آن، دستان درمانگر با قلب مهربان گره می‌خورد. ای خدای من! در این روز، به هر آن کس که با دستان خود و با نگاه مهرآمیزش، درد انسانی را تسکین می‌دهد، از فیض زینبی صبوری و ایثار عطا کن؛ تا مراقبت، از یک وظیفه، به یک عبادت بی‌کران بدل شود.

در روز پرستار، تکریم آنان که دست‌هایشان با درد دیگران گره خورده، در واقع تجلی ستایش همان روحی است که زینب(س) در کربلا به نمایش گذاشت؛ روحی که می‌داند مراقبت، تنها درمان یک بیماری نیست، بلکه «تداوم بخشیدن به زندگی» و «حفاظت از شکوه انسانیت» در برابر تاریکی‌هاست. ای پرستاران، شما در هر بار که با نگاهی مهربان بر دردی چشم می‌دوزید، در واقع بخشی از آن میراث زینبی را زنده نگه می‌دارید.

انتهای پیام