آتنا قربانی در گفت و گو با ایسنا اظهار کرد: ۱۰ سال است که مشغول به کار هستم و اکنون علاوه بر مسئولیت آموزشی درمانگاه، در شیفت دیالیز هم به صورت بالینی خدمت می‌کنم.

پرستار بخش دیالیز درمانگاه جوادالائمه(علیه السلام) کرمان با اشاره به شرایط کار کردن در یک بخش تخصصی، افزود: کار کردن در بخش تخصصی با بیمارانی که شرایط و نیازهای خاص، خیلی سخت است و هر کسی نمی‌تواند در چنین جایی کار کند.

قربانی ادامه داد: ما با بیمارایی سر و کار داریم که در طول هفته، یک روز در میان به مدت چهار ساعت آنها را می‌بینیم؛ حتی بیشتر از خانواده‌های خودمان.

این پرستار بیان کرد: این افراد بیماری مزمنی دارند که دیالیز می‌شوند و شاید تمام طول عمرشان مجبور باشند با این بیماری سر کنند و برای همین ما در غم و شادی آنها حضور داریم. البته شاید به دلیل شرایط خاصشان، زیاد شادی نداشته باشند و برای همین می‌گویم کار کردن در این بخش سخت است.

وی گفت: تفاوت بزرگ بخش دیالیز با سایر بخش‌ها این است که بیماران ما، چهره‌های موقت و گذرا نیستند. آن‌ها همراهان سالیانِ ما هستند؛ با خنده‌هایشان شاد می‌شویم و با دردهایشان بغض می‌کنیم. در واقع پرستاری دیالیز یعنی اجرای دقیق فرآیندهای درمانیِ پیچیده، نظارت مستمر بر وضعیت بیمار و ارائه مراقبت‌های تخصصی در طول سالیان متمادی.

این پرستار کرمانی با اشاره به مشاهده رنج بیماران اظهار کرد: جاهایی که کاری از ما بر می‌آید، انجام می‌دهیم و برخی مواقع واقعا کاری دستمان برنمی‌آید ولی مجبوریم بمانیم. بیماران در واقع به ما پناه می‌آورند و ما براساس وجدانمان، تمام توانمان را حتی بیش از وظیفه برای کمک به آنها می‌گذاریم.

قربانی درباره سختی کار پرستاران از جمله شب‌بیداری‌ها و دیدن سختی بیماران، گفت: مراقبت از بیمار کار خیلی سختی است و اینکه بیماری هر چه شدید باشد، مراقبت سخت‌تر است و به اعتقاد من در جامعه ما آنطور که باید به پرستاران اهمیت داده نمی‌شود و در کشورهای دیگر ارزش و احترام این قشر بیشتر است.

این پرستار با اشاره به مهاجرت در قشر پرستار، افزود: به نظرم باید ارزش و جایگاه بیشتری برای این قشر قائل بود و به حقوق و مزایای پرستاران توجه ویژه‌ای بشود.

وی تاکید کرد: با این وجود، عشق به خدمت تا به امروز نگذاشته که تعهد ما به بالین بیمار کم‌رنگ شود؛ دیدن ثبات وضعیت یک بیمار و دعای خیر او برای ما بالاترین انگیزه است. اما از نظر حقوق و مزایا، هنوز فاصله زیادی میان سختی کار پرستار و دریافتی او وجود دارد.

قربانی بیان کرد: حفظ کیفیت خدمات درمانی در بلندمدت، نیازمند امنیت خاطر، بهبود معیشت، توجه جدی مسئولان به مطالبات قانونی پرستاران و شناخته‌شدن ارزش واقعی جایگاه پرستار است.

 این پرستار کرمانی در بخش دیگر سخنانش اظهار کرد: بیمار دیالیزی قهرمانان خاموش جامعه ما هستند؛ کسانی که با وجود تمام دردها، محدودیت‌ها و مشکلات معیشتی، هفته‌ای سه بار با امید به زندگی روی تخت دیالیز می‌آیند. حمایت از این بیماران و تسهیل دسترسی آن‌ها به دارو و درمان، یک ضرورت انسانی و اجتماعی است.

 وی افزود: شاید از بیرون و نگاه عمومی، بخش دیالیز محیطی سنگین، غمناک و فرساینده به نظر برسد؛ اما از زاویه دید من، اینجا محل تلاش مستمر برای زندگی و کانون استمرار حیات و مدیریت مداوم درمان است.

قربانی گفت: پرستاری دیالیز صرفاً کار با تجهیزات پزشکی نیست، بلکه هنر به‌کارگیری تخصص بالینی برای پایداری وضعیت بیمار است؛ اینکه بدانی حضور، مهارت و مراقبت تو در طول درمان، به بیمار آرامش و امنیت خاطر می‌دهد، بزرگ‌ترین انگیزه برای ادامه این مسیر است.

انتهای پیام