فرهاد سحرخیز در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به اهمیت جشنواره روز ملی زعفران، این مناسبت را فرصتی برای ارتقای جایگاه این محصول استراتژیک دانست و بر ضرورت تکمیل زنجیره ارزش از تولیدکننده و فرآوری تا صادرات و بازاریابی و ثبت جهانی آن تأکید و اظهار کرد: اگر روز ملی زعفران صرفا به برگزاری مراسم و معرفی ظرفیت‌های تاریخی این محصول محدود شود، نمی‌توان از تمام فرصت‌های اقتصادی آن بهره‌مند شد. این مناسبت باید به بستری برای گفت‌وگو میان کشاورزان، فعالان اقتصادی، صادرکنندگان، پژوهشگران و سیاست‌گذاران تبدیل شود تا مسائل این صنعت به‌صورت جدی بررسی و برای آن‌ها راهکارهای علمی و عملی تعریف شود.
وی با تأکید بر ضرورت ترویج فرهنگ مصرف زعفران باکیفیت، بیان کرد: حفظ اصالت محصول، حمایت از تولیدکنندگان و صادرکنندگان و معرفی توانمندی‌های این صنعت به بازارهای جهانی باید از جمله محورهای اصلی برنامه‌های مرتبط با روز ملی زعفران باشد. این مناسبت همچنین می‌تواند فرصتی برای جلب توجه سرمایه‌گذاران به ظرفیت‌های صنعت زعفران و توسعه بازارهای داخلی و خارجی باشد. هدف نهایی باید این باشد که روز ملی زعفران دستاوردی ماندگار برای این صنعت به همراه داشته باشد و آثار آن در توسعه بازارها، افزایش ارزش افزوده و بهبود شرایط فعالیت فعالان این حوزه نمایان شود.
عضو هیات نمایندگان اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی خراسان رضوی تاکید کرد: زعفران ایران فراتر از یک محصول کشاورزی بوده و میراثی تاریخی است که لازم است با تکمیل زنجیره ارزش و ثبت جهانی جایگاه حقیقی خود را در سطح ملی و بین‌المللی باز یابد. زعفران صرفا یک محصول کشاورزی نیست، بلکه بخشی از هویت تاریخی، فرهنگی و اقتصادی کشور است که ظرفیت بالایی برای ایجاد ارزش افزوده، ارزآوری و توسعه تجارت بین‌المللی دارد. تولید محصولی باکیفیت به‌تنهایی برای دستیابی به جایگاه شایسته در بازارهای جهانی کافی نیست و آنچه می‌تواند این مزیت را به قدرت اقتصادی تبدیل کند، رفع موانع تجاری و تکمیل زنجیره ارزش زعفران به عنوان یک محصول استراتژیک، از مرزعه تا صادرات است که می‌تواند به گسترش بازار این محصول بینجامد.
سحرخیز افزود: در این راستا باید از نگاه سنتی به زعفران و فروش فله‌ای آن فاصله بگیریم و با ثبت جهانی زعفران ایران این محصول ملی را با هویت مشخص، کیفیت قابل ردیابی و ارزش افزوده بالا تبدیل کنیم. بدیهی است اگر زعفران ایران با نام و اعتبار خود در بازارهای جهانی عرضه شود سهم بیشتری از ارزش نهایی محصول نصیب کلیه زنجیره ارزش از کشاورز تا صادرکننده خواهد شد و همه از آن نفع خواهند برد. با این حال باید توجه کرد که ثبت جهانی به تنهایی نمی‌تواند برند ملی زعفران ایران را شکل داده و آن را حفظ کند، بلکه باید کیفیت، اصالت و اعتبار این محصول در بازارهای داخلی و بین‌المللی به‌صورت مستمر تضمین شود و مصرف‌کننده بتواند با اطمینان از منشأ و کیفیت محصول، آن را انتخاب کند.
سحرخیز خاطرنشان کرد: همچنین، در این راستا باید موانع و مشکلات اقتصادی و تجاری موجود بر سر راه فرآوری و صادرات زعفران از جمله ارزش‌گذاری غیر واقعی، تعهدات ارزی و مقررات دست‌وپاگیر صادراتی برچیده شود تا تجار و فعالان اقتصادی بتوانند با موانع کمتری از این محصول ملی در بازارهای جهانی پاسداری کنند.
عضو هیات نمایندگان اتاق خراسان رضوی، تبدیل میراث تاریخی زعفران به سرمایه‌ای برای رشد اقتصادی کشور را مستلزم پیوند این پیشینه با دانش، نوآوری و نیازهای بازارهای جهانی دانست و گفت: سابقه تاریخی و کیفیت زعفران ایران مزیتی ارزشمند است، اما برای بهره‌برداری اقتصادی از آن باید بتوانیم این مزیت را به محصولی رقابت‌پذیر و دارای هویت تجاری تبدیل کنیم. سرمایه‌گذاری در فرآوری، بسته‌بندی، تحقیق و توسعه، استانداردسازی و بازاریابی بین‌المللی در این مسیر اهمیت زیادی دارد. همچنین باید کاربردهای متنوع زعفران در صنایع غذایی و دیگر حوزه‌های دارای ظرفیت را بررسی کنیم و به‌جای تمرکز صرف بر فروش ماده خام، به توسعه محصولات جدید و ایجاد ارزش افزوده بیشتر بیندیشیم.
سحرخیز با تأکید بر اهمیت پایداری تولید و تقویت ارتباط میان کشاورزان و بنگاه‌های اقتصادی، تصریح کرد: کیفیت زعفران باید از مزرعه تا بازار حفظ شود و اصالت آن برای مصرف‌کننده قابل اطمینان باشد. همچنین ضروری است برای توزیع متوازن‌تر منافع اقتصادی در زنجیره تولید و تجارت این محصول تلاش شود. میراث تاریخی زمانی به سرمایه اقتصادی تبدیل می‌شود که بتوانیم آن را در قالب برندی معتبر، محصولی متمایز و تجربه‌ای قابل اعتماد به مصرف‌کننده جهانی معرفی کنیم. زعفران ایران این ظرفیت را دارد که علاوه بر حفظ جایگاه تاریخی خود، به یکی از نمادهای توانمندی اقتصادی و تجاری کشور تبدیل شود.
انتهای پیام
