حجتالاسلام والمسلمین مهدی عبادی در گفتوگو با ایسنا، اظهار کرد: طبق سخن امام باقر(ع)، خوشرویی، نرمی در گفتار، تبسم و خلق نیکو از نشانههای روشن ایمان است و در حقیقت، اخلاق نیکو نخستین جلوه عملی ایمان به شمار میآید؛ جلوهای که میتواند زمینهساز ارتباط مؤثر، جذب دلها و حتی دعوت دیگران به حق باشد.
وی خاطرنشان کرد: امام باقر(ع) مرزهای دانش را توسعه و شیوه استدلال و عمق علمی را در معارف دینی گسترش دادند. در نگاه ایشان، علم تنها دانستههای ظاهری نیست بلکه علم حقیقی نیازمند اتصال قلبی، اخلاص و ارتباط با عالم غیب است و از این منظر، علم را به دو دسته تقسیم میکنند: علمی که در دل جای میگیرد و انسان را به حقیقت نزدیک میکند و علمی که صرفاً بر زبان جاری است و ممکن است تنها حجت ظاهری بر انسان باشد.
این استادیار دانشکده الهیات به رابطه امام باقر(ع) با یاران و شاگردانشان اشاره کرد و گفت: ایشان با نگاه تربیت توامان اخلاقی و علمی به دیدگاههای شاگردان خود عنایت و توجه داشتند و البته همزمان مرز احترام استاد و شاگرد را نیز حفظ میکردند. بدون شک این رابطه، صرفاً رابطهای خشک و رسمی نبود؛ بلکه همراه با رفاقت، صمیمیت و در عین حال وقار و احترام متقابل بود.
عبادی ادامه داد: بارها گفته شده که بسیاری از مناظرات امام باقر (ع) و شاگردان ایشان، موجب شد که برخی از مخالفان، پس از گفتوگو و آشنایی با استدلالهای امام، جذب مکتب اهلبیت شوند. اینها در راستای همان نگاه خاص امام به علم و دانش است. ایشان در برابر جریانهای فکری گوناگون زمان خود، از جمله خوارج، مرجئه، زیدیمسلکان و برخی گرایشهای زهدگرای افراطی، رویکردی مبتنی بر استدلال، منطق، احترام و هدایت داشتند. هدف امام، صرفاً غلبه بر طرف مقابل نبود بلکه هدایت او به حقیقت بود و این نکته بسیار مهمی است.
وی با اشاره به اینکه حتی در برخورد با دشمنان روش امام بر پایه بخشش، نیکی و کرامت اخلاقی بود، نه انتقام و مقابلهبهمثل، یادآورشد: نقل شده است که فردی به ایشان اهانت کرد اما امام بهجای پاسخ تند، برای او هدیهای فرستادند و تلاش کردند او را جذب کنند! این شیوه، الگویی روشن از اخلاق اسلامی و سیره اهلبیت علیهمالسلام است که امام همواره بر آن تاکید و توجه داشتند.
انتهای پیام
