یکی از شرکت‌های موسسه فناوری فدرال زوریخ (ETH Zurich) در حال توسعه اتوبوس‌های برقی است که هنگام توقف روی صفحه‌ای در سطح جاده، از طریق لاستیک‌های ویژه خود شارژ می‌شوند. این فناوری می‌تواند به اتوبوس‌ها امکان دهد در طول مسیرهای روزانه انرژی دریافت کنند و از باتری‌های کوچک‌تری بهره ببرند.
بیشتر اتوبوس‌های برقی به باتری‌های بزرگ و تجهیزات شارژ گسترده متکی هستند که انرژی مورد نیاز یک روز کامل رانندگی را تامین می‌کند همچنین وزن و هزینه خودرو را افزایش می‌دهد. بنابراین، شارژ مکرر باتری در طول مسیر می‌تواند طراحی و نحوه بهره‌برداری از اتوبوس‌ها را تغییر دهد.
شرکت «وینداکشن» (Winduction) این ایده را با اتوبوسی نمونه به نمایش گذاشته است. این شرکت اکنون در حال توسعه زیرساخت‌های آزمایشی و نخستین آزمایش با حضور مسافران را برای سال ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی کرده است. این سیستم هنوز به‌طور معمول در خدمات حمل‌ونقل عمومی با اتوبوس به کار گرفته نمی‌شود.
در فناوری شارژ بی‌سیم، انرژی از طریق میدان مغناطیسی و بدون کابل اتصال، میان سیم‌پیچ‌ها منتقل می‌شود. در طراحی «وینداکشن»، سیم‌پیچ‌های داخل صفحه‌ای که روی زمین نصب شده است، برق را از شبکه دریافت می‌کنند درحالی‌که سیم‌پیچ‌های تعبیه شده در لاستیک، انرژی را جذب کرده و به باتری اتوبوس انتقال می‌دهند.
قرار دادن گیرنده در چرخ، آن را به سطح جاده نزدیک می‌کند. این طراحی مشکل یکی از روش‌های شارژ را برطرف می‌کند که در آن سیم‌پیچ گیرنده در زیر خودرو قرار دارد زیرا فاصله بیشتر و متغیر میان سیم‌پیچ و سطح زمین می‌تواند بازده انتقال انرژی را کاهش دهد.
«وینداکشن» اعلام کرد: بازده انتقال انرژی از زمین به خودرو بیش از ۹۰ درصد است. به عبارت دیگر، به گفته این شرکت، کمتر از ۱۰ درصد برق تامین شده از طریق صفحه در جریان انتقال به خودرو اتلاف می‌شود.
لاستیک‌های این سیستم باید ساختار ویژه‌ای داشته باشند. لاستیک‌های معمولی اتوبوس دارای لایه‌های فولادی هستند که با میدان مغناطیسی برهم‌کنش دارند و بخشی از انرژی را به گرمای ناخواسته تبدیل می‌کنند. این شرکت با همکاری شرکای خود در حال توسعه لاستیکی جایگزین و فاقد فولاد است.
ایده اصلی این فناوری، افزودن مقادیر اندکی انرژی در دفعات متعدد و هنگام توقف اتوبوس است. در این روش، لازم نیست خودرو هنگام حرکت به‌طور پیوسته برق دریافت کند و صفحه‌های شارژ نیز در ایستگاه‌های منتخب نصب خواهند شد.
بر اساس محاسبات این شرکت، در مسیر میان فرودگاه زوریخ و منطقه اورلیکن، نصب صفحه‌های شارژ در دو ایستگاه از مجموع ۲۴ ایستگاه کافی است. در این صورت، مجموع زمان شارژ در طول ۱۶ ساعت فعالیت اتوبوس به حدود سه ساعت می‌رسد به‌جای آنکه اتوبوس برای سه ساعت در یک نوبت متوقف شود.
استفاده از باتری‌های کوچک‌تر می‌تواند وزن اتوبوس را کاهش دهد و فضای بیشتری برای مسافران فراهم کند. توزیع زمان شارژ در طول روز همچنین ممکن است تقاضای برق را که در صورت شارژ همزمان تعداد زیادی اتوبوس در پایانه ایجاد می‌شود، کاهش دهد.
این مزایا پیش‌بینی شده‌اند و میزان صرفه‌جویی به مسیر و نحوه بهره‌برداری بستگی دارد. «وینداکشن» با شرکت‌های حمل‌ونقل در حال انجام مطالعه امکان‌سنجی است تا هزینه‌های کلی این فناوری را ارزیابی کند.
زیرساخت آزمایشی این سیستم در شهر وینترتور شامل یک آزمایشگاه و یک ایستگاه اتوبوس اختصاصی است. یکپارچه‌سازی تمام اجزای سیستم برای استفاده در خدمات حمل‌ونقل خارج از محدوده آزمایشی خصوصی، مرحله دیگری از توسعه این فناوری محسوب می‌شود.
تک نیوز گزارش کرد، آزمایش برنامه‌ریزی شده برای ۲۰۲۸، فرصتی فراهم می‌کند تا عملکرد سیستم در شرایط واقعی بهره‌برداری و با حضور مسافران بررسی شود. تا آن زمان، این نمونه اولیه روشی متفاوت برای شارژ اتوبوس‌ها را به نمایش می‌گذارد بااین‌حال، مزایای عملی و اقتصادی این فناوری همچنان باید در شرایط واقعی بهره‌برداری اثبات شود.
انتهای پیام
