پژوهشگران با بررسی داده‌های ساختمانی و مدل‌سازی سایه ساختمان‌ها دریافتند که میانگین مدت تابش مستقیم آفتاب در روز انقلاب زمستانی، در مناطقی که با کاهش نور خورشید مواجه شده‌اند، از ۵.۳۷ ساعت در سال ۱۹۹۰ به ۳.۷۵ ساعت در سال ۲۰۲۰ رسیده است.
بر اساس نتایج این پژوهش در برخی شهرها کاهش تابش آفتاب به بیش از دو ساعت در روز رسیده است. همچنین، حدود ۱۷.۷ درصد از اراضی مناطق قدیمی بررسی شده، معادل ۱۵۲۵ کیلومتر مربع، در سال ۲۰۲۰ کمتر از دو ساعت نور مستقیم خورشید دریافت کردند.
پژوهشگران برای برآورد جمعیت متاثر از این تغییرات، داده‌های ساختمان‌ها را با نقشه‌های جمعیتی ترکیب کردند. نتایج نشان داد حدود ۱۶ میلیون نفر از ساکنان طبقه اول ساختمان‌ها در مناطقی زندگی می‌کنند که تابش آفتاب زمستانی در آن‌ها کاهش یافته است. از این تعداد، حدود ۶۱۰ هزار نفر بین سه تا ۶ ساعت از مدت تابش آفتاب خود را از دست داده‌اند.
پژوهشگران اظهار کردند: محدودیت‌های ارتفاع ساختمان و حفاظت از بافت تاریخی شهرها می‌تواند به حفظ دسترسی محله‌ها به نور خورشید کمک کند.
نور طبیعی در تنظیم ساعت زیستی بدن نقش دارد و مطالعات پیشین آن را با کیفیت خواب و سلامت روان مرتبط دانسته‌اند، با این حال، پژوهش جدید به‌طور مستقیم تاثیر کاهش نور خورشید بر خواب، خلق‌وخوی یا سلامت ساکنان را بررسی نکرده است.
آنان بر این باورند که هدف، مخالفت با افزایش تراکم شهری نیست اما طراحی مناسب‌تر ساختمان‌ها، فاصله‌گذاری اصولی برج‌ها و استفاده از سازه‌های پلکانی می‌تواند به کاهش سایه‌اندازی کمک کند و همچنین خواستار تهیه نقشه‌های دقیق شهری برای شناسایی مناطق محروم از نور خورشید و بازنگری در ضوابط ساخت‌وساز هستند.
بر اساس گزارش سایت ارث، پژوهشگران یادآور شدند که نتایج این پژوهش بر اساس مدل‌سازی تابش مستقیم خورشید در یک روز زمستانی به دست آمده و تغییرات نور در طول سال یا میزان روشنایی داخل خانه‌ها را نشان نمی‌دهد.
نتایج این تحقیق در نشریه علمی «مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم آمریکا» منتشر شده است.
انتهای پیام
