پژوهشگران دریافتند، کودکانی که به مدت ۶ ماه تمرین‌های حرکتی چشم را در خانه انجام دادند، در هماهنگ کردن حرکات دست و چشم عملکرد بهتری ثبت کردند. همچنین، کودکانی که این تمرین‌ها را بیشتر انجام داده بودند، پیشرفت بیشتری در این زمینه داشتند.

آنان اظهار کردند که نتایج این پژوهش برای اثبات تاثیر مستقیم تمرین‌ها بر بهبود هماهنگی چشم و دست کافی نیست.

حفظ تعادل بدن فقط به قدرت عضلات پا وابسته نیست بلکه مغز باید اطلاعات دریافتی از چشم‌ها، گوش داخلی و حس موقعیت اندام‌های بدن را با یکدیگر ترکیب کند. توانایی هماهنگ کردن این اطلاعات با افزایش سن و رشد کودکان بهبود می‌یابد.

تمرین‌های حرکتی چشم و سر از روش‌های شناخته‌ شده توان‌بخشی برای بزرگسالانی محسوب می‌شود که به برخی اختلالات گوش داخلی مبتلا شده‌اند. همین موضوع پژوهشگران را به بررسی تاثیر احتمالی این تمرین‌ها بر کودکان سالم ترغیب کرد.

پژوهشگران ۲۸ کودک را به مدت ۲۴ هفته، معادل حدود ۶ ماه بررسی و عملکرد آنان را در آغاز و پایان پژوهش ارزیابی کردند. در این پژوهش، کودکان سه نوع تمرین انجام دادند. در تمرین نخست، آنان شست‌های خود را با فاصله از یکدیگر نگه می‌داشتند و به‌سرعت نگاهشان را از یک شست به شست دیگر منتقل می‌کردند.

در تمرین دوم، کودکان یکی از شست‌های خود را به‌آرامی به جلو و عقب حرکت می‌دادند و با چشم آن را دنبال می‌کردند و در تمرین سوم نیز همزمان با حرکت دادن شست، سر خود را در جهت مخالف می‌چرخاندند و نگاهشان را روی انگشت نگه می‌داشتند.

هر تمرین در جهت‌های افقی و عمودی، ۲۰ بار در هر جهت انجام می‌شد. خانواده‌ها نیز موظف بودند ویدئویی پنج‌دقیقه‌ای را که نحوه انجام تمرین‌ها را آموزش می‌داد، حداقل روزی یک بار برای کودکان پخش کنند.

پژوهشگران هیچ عارضه نامطلوبی در طول پژوهش مشاهده نکردند. آنان اظهار کردند که این پژوهش، محدودیت‌هایی دارد و نتایج آن باید مقدماتی تلقی شود. یکی از مهم‌ترین محدودیت‌ها، نبود گروه کنترل بود. در نتیجه، مشخص نیست چه میزان از پیشرفت مشاهده‌ شده، ازجمله بهبود عملکرد در آزمون هماهنگی چشم و دست، ناشی از تمرین‌ها بوده و چه میزان به رشد طبیعی کودکان مربوط می‌شود.

تعداد کم شرکت‌کنندگان نیز از دیگر محدودیت‌های مطالعه بود. افزون بر این، تمرین‌ها دشوارتر نمی‌شدند و حرکات سر همواره آهسته بودند. به همین دلیل، پژوهشگران احتمال دادند که این تمرین‌ها برای ایجاد تغییر قابل‌توجه در تعادل کودکان کافی نبوده است.  همچنین، در این پژوهش مشخص نشد که آیا بهبود عملکرد در آزمون می‌تواند به هماهنگی بهتر حرکات کودکان هنگام بازی و انجام فعالیت‌های روزمره منجر شود یا خیر.

براساس گزارش ارث، پژوهشگران پیشنهاد کردند در پژوهش‌های آینده، کودکان به‌صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شوند، یک گروه تمرین‌های چشم را انجام دهد و گروه دیگر این تمرین‌ها را انجام ندهد. مقایسه نتایج دو گروه می‌تواند به مشخص شدن تاثیر واقعی این تمرین‌ها بر هماهنگی چشم و دست و تعادل کودکان کمک کند.

نتایج کامل این پژوهش در نشریه علمی BMC Pediatrics منتشر شده است.

انتهای پیام