به گزارش خبرنگار ایسنا، در مراسمی که شامگاه ۴ آبان ماه در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد، اکبر رحمتی نه‌فقط به‌عنوان هنرمندی توانمند، بلکه به‌عنوان دوستی صمیمی، تکیه‌گاهی قابل اعتماد و انسانی برخوردار از مهر و محبت مورد ستایش قرار گرفت.
اسماعیل خلج، نویسنده و کارگردان تئاتر، در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی، ضمن ابراز خوشحالی از حضور در جمع هنرمندان و دوستان این بازیگر پیشکسوت، از خاطرات همکاری چندین‌ساله خود با او گفت و شخصیت اخلاقی و هنری‌اش را ستود.
او با اشاره به اهمیت دیدار دوستان و هنرمندان اظهار کرد: «الان واقعاً اینجا که هستم، برای من بهترین جای دنیاست. هیچ‌چیزی بهتر از دیدن روی خوش دوستانمان نیست.»
او با توصیف این دیدارها به‌عنوان فرصتی برای تجربه عشق و همدلی، گفت وقتی انسان‌ها یکدیگر را با محبت می‌بینند و در کنار هم قرار می‌گیرند، گویی در بهشت حضور دارند، وقتی کسی در بهشت باشد، حتما لبخند دارد، عشق دارد و عشق دیگران را می‌بیند و دیدن خیلی مهم است.
این کارگردان و نویسنده تئاتر با اشاره به حدود ۱۲ تا ۱۳ سال همکاری با اکبر رحمتی، از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۶۰، درباره ویژگی‌های اخلاقی او گفت: «من در تمام این دوازده، سیزده سالی که با اکبر بودم، واقعاً ندیدم که با کسی حرفش بشود یا با کسی دعوا کند. ابداً، ابداً! همیشه هم مثل همین الان که دارد لبخند می‌زند، همین‌طور بوده است.»
خلج با تأکید بر خوش‌رویی و رفتار صمیمانه رحمتی افزود که در تمام سال‌های همکاری، همواره او را با همین روحیه دیده و هیچ‌گاه شاهد بروز رفتار ناخوشایندی از سوی این بازیگر نبوده است.
او در ادامه، به توانایی‌های هنری رحمتی اشاره کرد و گفت این بازیگر در آثار نمایشی متعددی که او نوشته و اجرا کرده، حضور داشته است.
به گفته خلج، علاقه و تسلط رحمتی بر هنر بازیگری به‌اندازه‌ای بود که حتی نقش‌های دیگر بازیگران را نیز به خاطر می‌سپرد.
خلج با تأکید بر نقش عشق در کیفیت فعالیت‌های هنری و زندگی روزمره بیان کرد: «هیچ کاری بدون عشق ممکن نیست.» او برای توضیح این موضوع، به مثال مادری اشاره کرد که با عشق برای فرزندش غذا آماده می‌کند و همین محبت، آن غذا را برای کودک دوست‌داشتنی‌تر می‌سازد.
این هنرمند در پایان، با ابراز علاقه و ارادت خود به اکبر رحمتی گفت: «اکبر رحمتی برای من یک عشق خالص است. من بسیار دوستش دارم؛ تا هستم و تا به حال هم همیشه دوستش داشته‌ام.»
داریوش مودبیان: دوستی و محبت اکبر رحمتی، پیوندی فراتر از همکاری‌های هنری است
داریوش مودبیان، نویسنده و کارگردان، در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی، با اشاره به همکاری‌های مشترک خود با این بازیگر پیشکسوت، از توانایی‌های هنری، شناخت او از شخصیت‌های ایرانی و تهرانی و همچنین روحیه مهرورزانه‌اش سخن گفت.
او با یادآوری همکاری خود با رحمتی در مجموعه تلویزیونی «محله بهداشت» یادآور شد که این بازیگر در این مجموعه نقشی را بر عهده گرفت که به‌خوبی از پس آن برآمد. او شناخت دقیق رحمتی از شخصیت‌های ایرانی و تهرانی و برخورداری از صدایی خوش را از ویژگی‌های برجسته این هنرمند دانست.
این نویسنده و کارگردان همچنین به همکاری مشترک خود با رحمتی در مجموعه «نمایش خاطره‌ها» اشاره کرد و گفت بخش عمده‌ای از نمایش‌های این مجموعه را اکبر رحمتی بازی می‌کرد.
او از مجموعه «خیرالله صندوقچه اسرار» نیز به‌عنوان یکی دیگر از تجربه‌های همکاری خود با این بازیگر یاد کرد؛ مجموعه‌ای که در سال ۱۳۷۰ تولید شد و رحمتی در آن نقش خیرالله را بر عهده داشت.
مودبیان با تأکید بر اینکه این آثار تنها بخش کوچکی از کارنامه هنری پربار اکبر رحمتی را تشکیل می‌دهند، مهم‌ترین پیوند خود با این بازیگر را دوستی و محبت مستمر او دانست.
او با اشاره به روحیه صمیمانه و توجه همیشگی رحمتی به دوستانش گفت: رحمتی معمولاً نمی‌گذارد یک هفته بگذرد و تماسی نگیرد. به گفته مودبیان، این بازیگر در مناسبت‌های مختلف ارتباط خود را با دوستانش حفظ می‌کند و همواره به یاد آن‌هاست؛ ویژگی‌ای که از نظر او بسیار ارزشمند و شایسته تقدیر است.
روی خوش، دلِ خوشِ اکبر رحمتی بود
ایرج راد، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، با اشاره به ویژگی‌های اخلاقی و هنری اکبررحمتی، بازی بی‌ادعا، شناخت عمیق او از فرهنگ مردم و توانایی‌اش در برقراری ارتباط با مخاطب را از مهم‌ترین ویژگی‌هایش دانست.
او با تأکید بر اینکه بازی‌های اکبر رحمتی همواره بر دل مردم می‌نشست، گفت رحمتی هنرمندی برخاسته از متن جامعه بود که مردم کوچه و بازار، فرهنگ ایرانی و روابط انسانی را به‌خوبی می‌شناخت.
به گفته او، شناخت رحمتی از مفاهیمی همچون عشق، عاطفه، رفاقت و همدلی، در بازی‌هایش بازتاب داشت و باعث می‌شد مخاطبان به‌راحتی با شخصیت‌های نمایشی او ارتباط برقرار کنند.
این بازیگر پیشکسوت با اشاره به تجربه تماشای آثار رحمتی در گروه‌های مختلف نمایشی، از جمله گروه اسماعیل خلج، بازیگری او را دارای ویژگی‌های منحصربه‌فرد توصیف کرد و گفت: «این بازیگری ادا نبود؛ در وجودش بود.»
او افزود رحمتی با شناخت عمیق از شخصیت‌هایی که ایفا می‌کرد، ویژگی‌های درونی و جوهره آن‌ها را به نمایش می‌گذاشت و همین صداقت در بازیگری، آثارش را تأثیرگذار و باورپذیر می‌کرد.
راد همچنین به طنز و شیرینی خاص بازی رحمتی اشاره کرد و حضور او را در صحنه تئاتر و مقابل دوربین تلویزیون و سینما، همواره همراه با جذابیتی ویژه دانست.
این هنرمند با یادآوری همکاری محدود خود با رحمتی در نمایش «دکتر فاوست» گفت که با شناختی که از توانایی‌های او داشت، ایفای یکی از نقش‌های میان‌پرده‌های طنزآمیز نمایش را به او پیشنهاد کرده بود؛ نقشی دونفره که زنده‌یاد جواد خدادادی نیز در آن حضور داشت.
راد در ادامه، قدردانی از هنرمندان و ارج نهادن به سال‌ها فعالیت و تلاش آن‌ها را از ارزشمندترین رفتارهای فرهنگی دانست و تأکید کرد هنرمند واقعی با تمام وجود خود کار می‌کند تا ارتباطی صمیمانه و صادقانه با مردم برقرار کند.
او با اشاره به بی‌ادعایی رحمتی خاطرنشان کرد که بازیگر نباید به دنبال خودنمایی باشد، بلکه باید در خدمت شخصیت قرار بگیرد و آن را به شکلی باورپذیر ارائه کند؛ ویژگی‌ای که به باور او، در بازی‌های اکبر رحمتی به‌خوبی دیده می‌شود و رمز ماندگاری و محبوبیت او نزد مخاطبان است.
آتش تقی‌پور: اکبر رحمتی همیشه در دل من جا دارد
آتش تقی‌پور، بازیگر، در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی با اشاره به ویژگی‌های شخصیتی و هنری این بازیگر پیشکسوت، از توانایی‌های او در شطرنج، علاقه‌مندی‌اش به آواز سنتی و شناخت عمیقش از فرهنگ ایرانی و به‌ویژه فرهنگ تهران سخن گفت.
تقی‌پور با بیان اینکه اکبر رحمتی همواره جایگاه ویژه‌ای در دل او دارد، به مهارت این بازیگر در شطرنج اشاره کرد و با لحنی صمیمانه گفت که همیشه در برابر او مات می‌شود.
این بازیگر با اشاره به علاقه و توانایی رحمتی در آواز سنتی افزود که او در بسیاری از آثارش از صدای لطیف و دلنشین خود در آوازخوانی و ترانه‌خوانی بهره برده است.
تقی‌پور همچنین شناخت رحمتی از فرهنگ ایرانی و به‌ویژه فرهنگ مردم تهران را از ویژگی‌های برجسته او دانست و تأکید کرد که کمتر کسی تا این اندازه با جزئیات این فرهنگ آشنایی دارد.
او در بخشی از صحبت‌هایش، با لحنی طنزآمیز به عجول بودن رحمتی اشاره کرد و گفت که او «هفت‌ماهه به دنیا آمده است»؛ کنایه‌ای شوخ‌طبعانه به اینکه گاهی برای کمک به هم‌بازی‌هایش، زودتر از موعد نظرش را بیان می‌کند و درباره نحوه اجرای نقش به آن‌ها پیشنهاد می‌دهد.
او در ادامه تأکید کرد که این رفتار بیش از آنکه از عجله ناشی شود، ریشه در دلسوزی و تمایل رحمتی به کمک کردن به دیگران دارد.
تقی‌پور با اشاره به تجربه‌های شخصی خود گفت که بارها شاهد بوده است رحمتی، به‌ویژه در مواجهه با هنرمندان نیازمند یا کسانی که با مشکلاتی روبه‌رو هستند، با محبت و ظرافت برای کمک به آن‌ها پیش‌قدم می‌شود تا بتوانند بر مشکلاتشان غلبه کنند و دوباره روی پای خود بایستند.
فخرالدین صدیق‌شریف: از اکبر رحمتی جز روی خوش و محبت ندیدم
فخرالدین صدیق‌شریف، بازیگر، در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی، با اشاره به عنوان مستند به نمایش درآمده درباره او با عنوان «روی خوش»، این نام را توصیفی دقیق از شخصیت و منش این بازیگر پیشکسوت دانست و از خاطرات خود در سال‌های همکاری و معاشرت با او گفت.
او با بیان اینکه عنوان مستند از همان ابتدا توجهش را جلب کرده است، گفت: «وقتی نام این مستند را دیدم، متوجه شدم که چه مصداق بارزی برای استاد اکبر رحمتی است. به افتخار ایشان، با جرات می‌توانم قسم بخورم که در سال‌های طولانی‌ای که در خدمتشان بودم، جز روی خوش و محبت چیزی از آقای رحمتی ندیدم.»
این بازیگر همچنین با اشاره به صحبت‌های اسماعیل خلج درباره حال‌وهوای حضور در جمع دوستان خوب، اظهار کرد: «آقای خلج به نکته‌ای اشاره کردند و آن اینکه وقتی در کنار دوستان خوبمان هستیم، انگار در بهشت حضور داریم. واقعاً حضور انسان‌های بزرگی مثل اکبر رحمتی، شرایط را بهشتی می‌کند.»
شهره سلطانی از خاطراتش با اکبر رحمتی گفت؛ از ساندویچی خیابان خارک تا همسایگی در درکه
شهره سلطانی، بازیگر، در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی، از خاطرات دوران جوانی خود و مهربانی‌های این بازیگر پیشکسوت یاد کرد؛ خاطراتی که از رفت‌وآمدهایش به اداره تئاتر و مشتری همیشگی بودن در اغذیه‌فروشی رحمتی آغاز می‌شود و بعدها به همسایگی با او در درکه می‌رسد.
او با اشاره به دوران تحصیلش در هنرستان موسیقی و آغاز فعالیت حرفه‌ای در عرصه هنرهای نمایشی گفت: «من در هنرستان موسیقی تحصیل می‌کردم و خانه‌مان هم در خیابان نوفل‌لوشاتو بود. خیلی زود وارد عرصه هنرهای نمایشی شدم و در انجمن نمایش استخدام شدم. آن زمان اداره تئاتر در خیابان پارس قرار داشت و به خانه ما نزدیک بود.»
او ادامه داد: «گاهی که به هنرستان می‌رفتم، از آن طرف هم سری به اداره تئاتر می‌زدم و از خیابان خارک عبور می‌کردم. در آن خیابان، جایی به نام «اغذیه رحمتی» بود که آقای رحمتی عزیز آنجا ساندویچی بسیار خوشمزه‌ای داشتند. من همیشه مشتری ثابت بورانی اسفناج آنجا بودم. خیلی وقت‌ها هم با دوستان، همکاران یا بچه‌های هنرستان به آنجا می‌رفتیم.»
این بازیگر با تأکید بر خوش‌رویی و محبت اکبر رحمتی نسبت به جوان‌ترها افزود: «روی خوش آقای رحمتی عزیز همیشه شامل حال ما هم می‌شد؛ ما که آن زمان جوان‌تر و کم‌سن‌وسال‌تر بودیم. در عین حال، کارهای زیبای ایشان را هم دنبال می‌کردم.»
سلطانی در ادامه به همسایگی خود با رحمتی در سال‌های بعد اشاره کرد و گفت: «بعدها این فرصت نصیبم شد که در درکه، در منطقه کوهسار، همسایه ایشان هم بشوم؛ خانه‌هایمان دو بلوک با هم فاصله داشت.»
او در پایان با ابراز محبت به این بازیگر پیشکسوت گفت: «آقای رحمتی جان، خیلی دوستتان دارم. ان‌شاءالله خداوند همیشه به شما سلامتی بدهد و سایه‌تان بالای سر هنر و ما باشد. ما همچنان به شما عشق می‌ورزیم.»
رسول نجفیان: هنرمندانی چون اکبر رحمتی، تکیه‌گاه و آرامش جامعه‌اند
رسول نجفیان، بازیگر و هنرمند، در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی با اشاره به خوش‌رویی و جایگاه انسانی این بازیگر پیشکسوت، از نقش دوستی و حضور هنرمندان در ایجاد آرامش و امید در جامعه سخن گفت و تأکید کرد که هنرمندانی چون رحمتی، هم برای جامعه و هم برای دوستانشان تکیه‌گاهی ارزشمند هستند.
او با طرح این پرسش که چرا برخی انسان‌ها به خوش‌رویی و نیک‌رفتاری در یادها می‌مانند و برخی دیگر به فراموشی سپرده می‌شوند، گفت: «بحث مهمی وجود دارد و آن اینکه چرا بعضی‌ها به خوشی و خوش‌رویی در خاطرها می‌مانند و ناخوش‌رویان فراموش می‌شوند. حضور هنرمند در جامعه، مانند حضور یک رفیق در میان مردم و در جمع‌های دوستانه است.»
او با اشاره به جایگاه دوستی در ادبیات فارسی و با یادآوری این مضمون از مولانا که دوستی همچون زر در آتش آزموده می‌شود، افزود: «دوستی‌های تقلبی در بوته آزمایش خیلی زود شناخته می‌شوند، اما آنچه خالص و اصیل است، باقی می‌ماند؛ درست مانند طلا که ماهیتش تغییر نمی‌کند. انسان‌های عزیزی مثل اکبر رحمتی نیز از همین جنس‌اند.»
نجفیان در ادامه، نقش هنرمندان را در جامعه به حضور یک دوست قابل اعتماد تشبیه کرد و گفت: «جامعه ایران و مردم جهان در دوره‌های مختلف تاریخ با دشواری‌ها و بلاهای بسیاری روبه‌رو می‌شوند. در چنین شرایطی، هنرمند می‌تواند به مردم آرامش بدهد و برای آن‌ها به تکیه‌گاهی تبدیل شود. در دوستی نیز همین‌طور است؛ عزیزانی مانند اکبر رحمتی چنین حضوری در زندگی اطرافیانشان دارند.»
این هنرمند با اشاره به اهمیت روابط دوستانه و تأثیر آن بر کیفیت زندگی انسان‌ها، به ادبیات غنی فارسی و اندیشه حافظ پرداخت و گفت که داشتن دوستان خوب می‌تواند به سلامت روحی و پویایی بیشتر انسان کمک کند. او با تأکید بر اینکه تنهایی و محروم ماندن از دوستی‌های صمیمانه می‌تواند دشوار باشد، به این مضمون از حافظ اشاره کرد که سعادت واقعی را باید در رفاقت جست‌وجو کرد.
نجفیان در پایان با بیان اینکه هنرمند می‌تواند برای جامعه خود نقش یک دوست، تکیه‌گاه و مایه آرامش را ایفا کند، خطاب به اکبر رحمتی گفت: «اکبر عزیز و امثال ایشان برای دوستانشان هم چنین نقشی دارند. شما عزیز ما هستید؛ خداوند شما و همه عزیزان را حفظ کند.»
ناصر ممدوح: اکبر رحمتی از عزیزان ماست
ناصر ممدوح، دوبلور و بازیگر، در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی با اشاره به سابقه فعالیت‌های این هنرمند در رادیو، از او به‌عنوان یکی از عزیزان خود یاد کرد و برای حاضران و هنرمندان آرزوی سلامتی و طول عمر داشت.
ممدوح با اشاره به آشنایی و همکاری خود با رحمتی گفت: «آقای رحمتی از عزیزان ما هستند و در رادیو فعالیت می‌کردند. من هم در آن دوران در رادیو کار می‌کردم. یاد بیژن مفید گرامی؛ خاطرات آن سال‌ها و همکاری با هنرمندان آن دوره همیشه در ذهنم مانده است.»
او با ابراز تأسف از اینکه در سال‌های اخیر فرصت چندانی برای حضور در کنار رحمتی نداشته است، افزود: «چند سالی است که نتوانسته‌ام در خدمت ایشان باشم. نمی‌دانم چه بگویم و از کجا شروع کنم؛ فقط می‌توانم بگویم که همه شما را دوستتان دارم و برای همگی احترام قائلم.»
رمضانی‌فر با وجود ترکیدن لاستیک خودرو، خود را به مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی رساند
رمضانی‌فر، بازیگر، در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی با اشاره به حادثه‌ای که در مسیر رسیدن به این نشست برایش رخ داده بود، گفت با وجود ترکیدن لاستیک خودرو در اتوبان و ترافیک سنگین، به دلیل قولی که به رحمتی داده بود، تلاش کرد خود را به مراسم برساند.
او با اشاره به اتفاقی که درست پیش از رسیدن به مراسم برایش رخ داده بود، توضیح داد: «در مسیر، در اتوبان و در غرب تهران بودیم که لاستیک ماشین ترکید. عجله داشتم؛ به اکبر قول داده بودم و باید خودم را می‌رساندم. با وجود شلوغی و ترافیک بسیار سنگین این ساعت، بالاخره تلاش کردم به مراسم برسم.»
اکبر رحمتی: هرچه دارم و هرچه هستم، مدیون همسرم هستم
اکبر رحمتی، بازیگر پیشکسوت، در مراسم بزرگداشت خود پس از نام بردن از هنرمندان حاضر در سالن و قدردانی از آن‌ها، از همسرش به دلیل همراهی و حمایت‌های سالیان طولانی او در زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش تشکر کرد و نقش همسرش را در هدایت زندگی و تصمیم‌های اقتصادی خود بسیار مؤثر دانست.
رحمتی با اشاره به همراهی همسرش در فراز و نشیب‌های زندگی گفت: «از همسر گرامی‌ام که هم‌رزم من هستند، تشکر می‌کنم. ایشان در تمام این مسیری که طی شده، با همه کم‌وکاستی‌ها ساختند و تا امروز در کنارم ماندند. واقعاً هرچه دارم و هرچه هستم، مدیون همسرم هستم.»
او با تأکید بر اینکه این قدردانی صرفاً تعارف نیست، ادامه داد: «نمی‌خواهم فکر کنید این حرف‌ها را از روی ضعف می‌زنم؛ واقعاً همسرم خیلی من را هدایت کرده‌اند. منظورم نوعی هدایت معنوی است. ما هنرمندان گاهی جرات نمی‌کنیم قدم‌هایی در زندگی برداریم که با ریسک همراه باشد. حتی نمی‌دانیم باید بیمه باشیم یا نه. خود من تا امروز بیش از صد قراردادی را که امضا کرده‌ام، نخوانده‌ام و اصلاً نمی‌دانستم در آن‌ها چه نوشته شده است؛ گاهی ممکن است سرمان هم کلاه برود.»
این بازیگر پیشکسوت در ادامه با اشاره به نقش همسرش در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی زندگی‌اش گفت: «همسرم مرا هدایت کردند و کارهای اقتصادی‌ای را پیش پایم گذاشتند که پذیرفتنشان ریسک داشت. خدا را شکر، امروز به جایی رسیده‌ایم که دیگر لازم نیست به این دفتر و آن دفتر سر بزنیم و بگوییم به کار نیاز داریم یا نداریم.»
اکبر رحمتی در این مراسم آواز خوانی کرد.
ابوالفضل توکلی: خوش‌رویی اکبر رحمتی، مسیر ساخت مستند را هموار کرد
ابوالفضل توکلی، کارگردان مستند «روی خوش»، در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی با اشاره به چالش‌های فیلم‌برداری این مستند، از خوش‌رویی و برخورد صمیمانه این بازیگر پیشکسوت گفت و تأکید کرد که رفتار گرم و محبت‌آمیز او بارها به گروه تولید کمک کرد تا موانع پیش روی فیلم‌برداری را پشت سر بگذارند.
او با بیان اینکه ساخت این مستند از تجربه‌های شیرین گروه تولید بوده است، گفت: «یکی از فیلم‌هایی که در مجموعه کارهایم ساختم و واقعاً به من و گروه تولیدمان خوش گذشت، مستند اکبر رحمتی بود. خوشحالم که نام «روی خوش» را برای آن انتخاب کردم؛ ظاهراً این عنوان رضایت همه را جلب کرده و نشان می‌دهد در انتخاب نام اشتباه نکرده‌ام.»
او با اشاره به همراهی رحمتی در جریان فیلم‌برداری توضیح داد که گروه تصمیم داشت برای ثبت تصاویری از محل تولد و خاطرات دوران کودکی این بازیگر، به محله مولوی برود. با وجود برخی محدودیت‌ها، فیلم‌برداری در این محله انجام شد و توکلی در خلال روایت خاطراتش، از خوش‌وبش‌های همیشگی رحمتی با مردم یاد کرد؛ رفتاری که نشان می‌داد او حتی هنگام کار نیز از پاسخ دادن به سلام و احوال‌پرسی دیگران غافل نمی‌شود.
کارگردان مستند «روی خوش» در ادامه، یکی از خاطرات خود را از فیلم‌برداری در محدوده مدرسه دوران تحصیل رحمتی در خیابان طالقانی تعریف کرد. به گفته او، گروه هنگام عبور از آن خیابان متوجه ساختمان مدرسه شدند و تصمیم گرفتند برای ثبت خاطرات رحمتی، از آن محل نیز تصویربرداری کنند. با وجود اینکه هماهنگی قبلی انجام نشده بود، برخورد صمیمانه رحمتی و ارتباط خوب او با افراد حاضر در محل، شرایط را برای ادامه کار فراهم کرد.
توکلی همچنین از خاطره‌ای دیگر در جریان فیلم‌برداری در محدوده کارگاه نمایش در خیابان جمهوری گفت؛ جایی که در ابتدا با برخورد تند یکی از افراد حاضر روبه‌رو شدند، اما خوش‌رویی و آرامش رحمتی فضای متشنج را تغییر داد و در نهایت گروه توانست تصویربرداری را ادامه دهد.
او با اشاره به یکی دیگر از دشواری‌های مسیر، از مواجهه با یکی از مأموران منطقه به دلیل پایان یافتن اعتبار مجوز فیلم‌برداری یاد کرد و گفت که در چنین موقعیت‌هایی نیز رفتار و ارتباط گرم رحمتی به گروه کمک می‌کرد تا شرایط را مدیریت کند.
توکلی در پایان با ابراز خرسندی از همکاری با اکبر رحمتی و همسرش، از همراهی و همکاری صمیمانه آن‌ها قدردانی کرد و ساخت این مستند را تجربه‌ای ارزشمند دانست.
صالحی، مدیر تولید شبکه مستند: قهرمانان ما با شما رنگ و معنا گرفتند
صالحی، مدیر تولید شبکه مستند، در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی، با قدردانی از هنرمندان حاضر، از تأثیر آن‌ها بر شکل‌گیری خاطرات و قهرمانان ذهنی نسل خود سخن گفت و برگزاری چنین مراسمی را کمترین کاری دانست که می‌توان برای قدردانی از این هنرمندان انجام داد.
او با اشاره به دوران تحصیل و علاقه‌اش به آثار هنری و کتاب‌هایی که در آن زمان مطالعه می‌کرد، گفت: «من در محضر استادان بزرگی شاگردی کرده‌ام؛ از جمله استاد مهدویان عزیز که در دانشگاه استاد من بودند. کتاب‌های شما را می‌خواندم و همیشه آرزو داشتم از نزدیک زیارتتان کنم.»
او با خطاب قرار دادن هنرمندان حاضر در مراسم ادامه داد: «زمانی که برای ورود به دانشگاه آماده می‌شدم، از دیدن آثار شما لذت می‌بردم. شما عزیزان به قهرمانان ما رنگ و معنا بخشیدید و قهرمانان ذهنی ما با شما به سفر قهرمانی رفتند.»
صالحی در پایان با قدردانی از سال‌ها فعالیت و تلاش هنرمندان گفت: «همیشه از دیدن شما بزرگواران لذت می‌بردیم و کوچک‌ترین کاری که امروز می‌توانیم انجام دهیم، همین است که در خدمتتان باشیم و از شما قدردانی کنیم. امیدواریم این محبت و احترام را از ما بپذیرید.»
هنرمند به فضیلت هنر می‌رسد؛ ستایش پایداری اکبر رحمتی و همراهی همسرش
حسین سحرخیز در مراسم بزرگداشت اکبر رحمتی، با اشاره به دو مفهوم از معانی هنر و هنرمند، استقامت و پایداری در مسیر هنری و رسیدن به فضیلت را از مهم‌ترین ویژگی‌های این بازیگر پیشکسوت دانست.
او با بیان اینکه هنرمندان در طول تاریخ ایران بارها با بی‌مهری و بی‌عدالتی روبه‌رو شده‌اند، گفت: یکی از معانی هنر و هنرمندی، استقامت، پایداری و تلاش است. امشب گرد هم آمده‌ایم تا در برابر پایداری اکبر رحمتی کلاه از سر برداریم؛ هنرمندی که با وجود همه بی‌مهری‌ها دوام آورده و برای مردم ایستاده است.
این هنرمند همچنین با قدردانی از همسر اکبر رحمتی، نقش حمایت و همراهی او را در سال‌های فعالیت این بازیگر ارزشمند توصیف کرد و گفت: در برابر همسر شما زانو می‌زنم؛ کسی که پشت شما ایستاد و حمایتتان کرد تا بتوانید با خیال آسوده به جامعه ایران خدمت کنید.
او در ادامه، رسیدن به فضیلت را یکی دیگر از معانی هنر و هنرمندی دانست و با اشاره به شخصیت اکبر رحمتی اظهار کرد: آقای رحمتی به فضیلتی دست یافته‌اند که بسیاری نمی‌توانند به آن برسند. من به این فضیلت غبطه می‌خورم؛ شاید همین ویژگی است که باعث شده ایشان تا این اندازه فروتن باشند.
انتهای پیام
