امیر ولدی در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به چالش‌های آموزش زبان در محیط‌های دانشگاهی اظهار کرد: در روش‌های سنتی، تمرکز اصلی بر مهارت خواندن و ترجمه است و توجه به ساختار و فرم زبان بر انتقال معنا اولویت دارد؛ موضوعی که موجب می‌شود بخش قابل توجهی از زمان کلاس صرف جنبه‌های نوشتاری و ساختاری زبان شود.

وی افزود: در چنین شرایطی، استاد به متکلم وحده کلاس تبدیل می‌شود و دانشجویان فرصت کافی برای صحبت کردن و تعامل به زبان مقصد پیدا نمی‌کنند؛ در حالی که در یک کلاس تعاملی و ارتباط‌محور، سهم زبان‌آموزان از فعالیت‌های زبانی باید به‌مراتب بیشتر از سهم استاد باشد.

این عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان با بیان اینکه ایجاد فضای امن آموزشی از الزامات یادگیری زبان است، تصریح کرد: کلاس زبان باید به دور از اضطراب و ترس از اشتباه کردن باشد تا زبان‌آموز بتواند بدون نگرانی، تعامل و صحبت کردن را آغاز کند.

ولدی ادامه داد: پژوهش‌های متعددی نشان داده‌اند که میان میزان برون‌داد زبانی و سطح استرس و اضطراب رابطه معکوس وجود دارد؛ به این معنا که با کاهش اضطراب، زمینه برای مشارکت بیشتر زبان‌آموزان و استفاده عملی از زبان فراهم می‌شود.

وی با تأکید بر اهمیت تعداد دانشجویان در کیفیت آموزش زبان گفت: کلاس‌های زبان در حالت مطلوب باید کم‌جمعیت باشند تا فرصت کافی برای تعامل و تمرین در اختیار همه زبان‌آموزان قرار گیرد؛ این در حالی است که کلاس‌های دانشجویی در بسیاری از موارد پرجمعیت هستند.

این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: تسلط و توانایی استاد در به‌کارگیری روش‌های ارتباطی و فعال آموزشی نیز اهمیت زیادی دارد. همچنین معلم باید بتواند انگیزه و علاقه کافی را در زبان‌آموزان ایجاد کند تا مشارکت آن‌ها در فرایند یادگیری افزایش یابد.

ولدی با اشاره به نقش محتوای آموزشی در یادگیری زبان اظهار کرد: محتوای مورد استفاده در کلاس باید موقعیت‌های واقعی و متنوع ارتباطی را در اختیار دانشجویان قرار دهد؛ چراکه محتوا بستر اصلی فعالیت‌های کلاسی و تمرین کاربرد زبان در موقعیت‌های مختلف است.

وی با اشاره به محدودیت واحدهای درسی زبان برای دانشجویان غیرمرتبط با رشته زبان انگلیسی افزود: این دانشجویان در مجموع دوره کارشناسی خود حداکثر سه واحد زبان عمومی و دو واحد زبان تخصصی می‌گذرانند که نشان‌دهنده میزان محدود مواجهه آن‌ها با زبان دوم در طول تحصیل است.

عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان لرستان تأکید کرد: قرار گرفتن در معرض زبان به میزان کافی، یکی از پیش‌شرط‌های اساسی یادگیری زبان دوم است و بدون فراهم کردن فرصت مواجهه مستمر با زبان، دستیابی به تسلط عملی دشوار خواهد بود.

ولدی خاطرنشان کرد: هر یک از عوامل یادشده می‌توانند به‌تنهایی نقش مؤثری در ارتقای کیفیت آموزش زبان داشته باشند، اما آنچه می‌تواند دستیابی به هدف نهایی آموزش، یعنی توانایی استفاده عملی و ارتباطی از زبان را تضمین کند، تلفیق و به‌کارگیری هم‌زمان این عوامل است.

انتهای پیام