منیرالدین بیروتی می‌گوید به دلیل نبود رابطه درست میان سینما و ادبیات و مسائلی چون ممیزی، فیلم‌های اقتباسی کم‌تر ساخته می‌شوند؛ اما گاهی سینماگران سوژه آثار ادبی را برمی‌دارند و به روی خودشان نمی‌آورند.
این داستان‌نویس در گفتوگو با خبرنگار ادبیات خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، درباره اقتباس ادبی و کم‌تعداد شدن فیلم‌های اقتباسی گفت: من فکر می‌کنم این موضوع به هر دو طرف قضیه برمی‌گردد؛ هم به این برمی‌گردد که کارگردان‌ها ما احتمالا کم‌تر آثار ادبی را می‌خوانند، هم به این‌که در ادبیات ما در این سال‌ها آثار درخشانی نبوده که چنان جنبه دراماتیکی داشته باشد که سینماگران را به خودش جلب کند.
او در ادامه افزود: البته مسائل دیگری هم هست، ما نویسندگان بزرگی داریم که در سال‌های اخیر احتمالا آثاری از آن‌ها منتشر نشده است و آثاری هستند که در محاق مانده‌اند و ما از آن‌ها بی‌خبر هستیم، شاید در میان این آثارِ چاپ‌نشده کارهای بزرگی باشد.
بیروتی همچنین با اشاره به نبود رابطه درست میان سینما و ادبیات گفت: رابطه سینما و ادبیات در کشور ما چندان تعریف نشده و به غیر از کارهایی که از قبل بوده مانند همکاری میان ساعدی و مهرجویی، رابطه دیگری شکل نگرفته، حتی در فیلم‌هایی که از آثار نویسندگانی چون دولت‌آبادی یا گلشیری ساخته شده، این رابطه ایجاد نشده است. میان سینما و ادبیات رابطه‌ای نیست، کارگردان‌ها به ادبیات احساس نیاز نمی‌کنند و نویسنده‌ها هم چندان ارتباطی با سینماگران ندارند.
این نویسنده گفت: گذشته از این موضوعات، در ادبیات امروز صنعت ادبی بر همه چیز می‌چربد، آن درامی که باید در ادبیات باشد نیست و نوعی تکنیک‌زدگی یا بی‌حرفی به ادبیات ضربه زده است. وقتی اثر ادبی حرفی برای گفتن داشته باشد، حتما سینما از آن استقبال می‌کند.
بیروتی سپس درباره کپی‌برداری بی‌اجازه از آثار ادبی گفت: اتفاق افتاده که برخی سینماگران برداشتی از کتاب را دستمایه ساخت فیلم کرده‌اند، بی آن‌که از نویسنده و کتاب اسمی بیاورند. بعد هم معتقدند که این سوژه ربطی به کتاب ندارد.
او با تاکید بر محدودیت‌ها برای ساخت فیلم‌های اقتباسی همچنین توضیح داد: ادبیات با محدودیت تولید می‌شود، شاید اصلاحیه‌ها و محدودیت‌ها برای ما عادی شده باشد، اما وجود دارد و عرصه را بر ما تنگ می‌کند، اما این شرایط برای سینما به مراتب بدتر است، چون سینما بصری است، موضوع حساس‌تر است و چارچوب‌هایی که در سینما هست، ان را محدودتر می‌کند و امکان طرح چیزی که در کتاب می‌آید، وجود ندارد. شاید کتابی برای کارگردانی جذاب باشد، اما در مقام عمل عطای ساخت آن را به لقایش می‌بخشد.
انتهای پیام
