پژوهشگران آزمایشگاه فوتوبیولوژی پوست دانشگاه مالاگا در اسپانیا، عصاره گیاه رویبوس را به کرم ضدآفتاب پایه اضافه کردند و میزان جلوگیری آن از عبور پرتوهای فرابنفش (UV) را مورد بررسی قرار دادند.
رویبوس، گیاهی بومی آفریقای جنوبی است که به‌عنوان چای بدون کافئین و با رنگ قرمز شناخته می‌شود. عصاره این گیاه حاوی ترکیبات گیاهی مختلفی ازجمله «آسپالاتین»، «نوتوفاژین» و «کوئرستین» است که بسیاری از آنها توانایی جذب پرتوهای فرابنفش را دارند.
پژوهشگران دو فیلتر شیمیایی رایج ضدآفتاب، یعنی «اکتینوکسات» برای جذب پرتوهای UVB و «آووبنزون» برای جذب پرتوهای UVA را به کرم پایه اضافه کردند.
این ترکیب به‌تنهایی فاکتور محافظت در برابر خورشید (SPF) حدود ۱۵.۴۳ داشت. سپس عصاره رویبوس سبز، رویبوس قرمز و ترکیبی از هر دو در غلظت‌های یک و ۲.۵ درصد به فرمول اضافه شد. رویبوس قرمز که فرایند تخمیر را پشت سر می‌گذارد، بیشترین تاثیر را نشان داد.
افزودن ۲.۵ درصد عصاره رویبوس قرمز، فاکتور محافظت در برابر خورشید کرم را به ۲۷.۲۴ رساند که حدود ۷۶ درصد افزایش را نشان می‌دهد. محافظت در برابر پرتوهای UVA نیز ۵۰ درصد و شاخص محافظت از سیستم ایمنی پوست در برابر آسیب‌های ناشی از پرتوهای فرابنفش حدود ۵۶ درصد افزایش یافت.
پژوهشگران همچنین دریافتند، رویبوس می‌تواند پایداری فیلترهای ضدآفتاب را در برابر نور خورشید افزایش دهد. در آزمایش‌هایی با شبیه‌ساز نور خورشید، ترکیب «آووبنزون» و «اکتینوکسات» بدون عصاره رویبوس بخش قابل‌توجهی از قدرت محافظتی خود را از دست داد اما با رویبوس قرمز، برای رسیدن به همان میزان افت، بیش از دو برابر انرژی نوری لازم بود.
آنان گفتند: تخمیر رویبوس باعث تغییر ترکیبات شیمیایی برگ‌ها می‌شود و برخی از این ترکیبات پس از اکسید شدن، توانایی بیشتری برای جذب پرتوهای فرابنفش پیدا می‌کنند، هرچند قدرت آنتی‌اکسیدانی عصاره کاهش می‌یابد.
با این حال، نتایج این بررسی هنوز به معنای اثربخشی این ترکیب روی پوست انسان نیست. تمام آزمایش‌ها روی صفحات پلاستیکی انجام شده و هیچ داوطلب انسانی از این کرم استفاده نکرده است بنابراین فاکتور محافظت در برابر خورشید این فرمول روی پوست واقعی، اندازه‌گیری نشده است.
پژوهشگران تاکید کردند: هدف، جایگزین کردن ضدآفتاب‌های معمولی با رویبوس نیست بلکه استفاده از این عصاره برای افزایش کارایی و پایداری فیلترهای موجود است.
نتایج این پژوهش در مجله Photochemical & Photobiological Sciences منتشر شده است.
انتهای پیام
