کبری کردلو در گفت‌وگو با ایسنا، اظهار کرد: خودمراقبتی یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های ارتقای سلامت در جامعه است؛ مفهومی که برخلاف تصور برخی افراد، به معنای مصرف خودسرانه دارو، تشخیص بیماری بر اساس علائم یا جست‌وجوی اینترنتی و انجام درمان‌های غیرعلمی در منزل نیست، بلکه مجموعه‌ای از مهارت‌ها و رفتارهای آگاهانه برای حفظ سلامت، پیشگیری از بیماری و شناخت زمان مناسب برای دریافت خدمات تخصصی سلامت است.

وی با اشاره به برداشت‌های نادرست از مفهوم خودمراقبتی، تصریح کرد: خودمراقبتی به هیچ عنوان جایگزین مراجعه به پزشک، تشخیص خودسرانه بیماری یا استفاده از درمان‌های غیرعلمی نیست.

کردلو افزود: خودمراقبتی واقعی به این معناست که افراد توانایی مراقبت صحیح از سلامت خود را داشته باشند، عوامل خطر را بشناسند، وضعیت سلامت خود را به شکل آگاهانه پایش کنند و مهم‌تر از همه، بدانند در چه شرایطی مراقبت خانگی کافی نیست و باید به پزشک، مرکز خدمات جامع سلامت یا سایر مراکز تخصصی مراجعه کنند.

او با تأکید بر ارتباط مستقیم رفتارهای فردی با سلامت خانواده و جامعه، گفت: تصمیم‌های کوچک و روزمره افراد در محیط خانه می‌تواند آثار قابل توجهی بر سلامت اعضای خانواده و در نهایت جامعه داشته باشد.

وی با اشاره به اینکه آگاهی فرد، تصمیم سالم، رفتار سالم، خانواده سالم‌تر و جامعه سالم‌تریک زنجیره ساده در فرآیند ارتقای سلامت است، افزود: هنگامی که یک فرد الگوی تغذیه‌ای خانواده را اصلاح می‌کند، فعالیت بدنی را افزایش می‌دهد، محیط خانه را از دود دخانیات دور نگه می‌دارد و رفتارهای پرخطر را کاهش می‌دهد، در واقع گامی مهم برای پیشگیری از بیماری‌های مزمن و ارتقای سلامت نسل‌های آینده برداشته است.

کارشناس آموزش و ارتقای سلامت شبکه بهداشت و درمان ابهر، خودپایشی را یکی دیگر از بخش‌های مهم خودمراقبتی دانست و گفت: بیماری‌های غیرواگیر از جمله دیابت و فشار خون ممکن است برای مدت طولانی بدون علامت مشخص در بدن وجود داشته باشند و به همین دلیل، آگاهی از عوامل خطر و پایش منظم وضعیت سلامت اهمیت زیادی دارد.

کردلو توصیه کرد که افراد، متناسب با شرایط سنی و وضعیت سلامت خود، نسبت به بررسی شاخص‌هایی مانند فشار خون، قند خون و شاخص توده بدنی (BMI) اقدام کنند و در صورت مشاهده تغییرات غیرطبیعی یا ناگهانی، به جای حدس و گمان و خوددرمانی، از مراقبان سلامت و کارشناسان مراکز بهداشت کمک بگیرند.

وی تأکید کرد: هدف از خودپایشی، تشخیص و درمان خودسرانه بیماری نیست، بلکه افزایش آگاهی فرد از وضعیت سلامت خود و مراجعه به‌موقع به نظام سلامت است.

کردلو با بیان اینکه سلامت روان نیز بخشی جدایی‌ناپذیر از سلامت انسان است، اظهار کرد: خودمراقبتی تنها به تغذیه، فعالیت بدنی یا کنترل بیماری‌های جسمی محدود نمی‌شود و افراد باید برای سلامت روان خود نیز برنامه داشته باشند.

او خواب منظم و باکیفیت، مدیریت استرس‌های روزمره، گفت‌وگو با افراد مورد اعتماد و استفاده از رفتارهای آرامش‌بخش را از جمله اقدامات مؤثر در خودمراقبتی روانی عنوان کرد.

این کارشناس آموزش سلامت در عین حال بر شناخت «خط قرمزها» تأکید کرد و گفت: اگر احساساتی مانند اضطراب، غمگینی یا استرس برای مدت طولانی ادامه پیدا کند یا زندگی روزمره فرد را تحت تأثیر قرار دهد، خودمراقبتی به معنای نادیده گرفتن مشکل نیست؛ بلکه فرد باید از مشاور، روانشناس یا سایر متخصصان مربوط کمک بگیرد.

وی با هشدار نسبت به انتشار اطلاعات نادرست پزشکی در فضای مجازی، گفت: امروزه افراد با حجم زیادی از توصیه‌های مربوط به «سم‌زدایی»، رژیم‌های غذایی بسیار سخت، درمان‌های خانگی و نسخه‌های تأیید نشده مواجه هستند و اعتماد به چنین مطالبی می‌تواند سلامت افراد را به خطر بیندازد.

کردلو تصریح کرد: خودمراقبتی علمی یعنی اطلاعات پزشکی را از منابع معتبر و رسمی دریافت کنیم و از تشخیص و درمان خودسرانه بر اساس مطالب منتشر شده در فضای مجازی بپرهیزیم.

انتهای پیام