همسر شهید مهدی زمانی:

عنوان «همسر شهید» بزرگترین دارایی من است/ از ۱۶ سال پیش برای چنین روزی آماده بودم

او پاسداری بود که نشان‌های روی شانه‌اش را زیر سایه‌ی تواضع پنهان می‌کرد و خود را تنها یک «آبدارچی» می‌نامید تا مبادا غبار منت بر چهره‌ی خدمتش بنشیند. مردی که نظم نظامی‌اش را با نماز اول وقت کوک کرده بود، در زیباترین دقیقه‌ی وصال، سجاده‌اش را به خون سرخ شهادت رنگین کرد تا ثابت کند برای آسمانی شدن، باید متواضعانه زندگی کرد.

۱۶ اردیبهشت ۰۵ - ۰۸:۵۰

«اسلام»، مردی که نامش را در عمل معنا کرد

آخرین مکالمه ساعت ۱۵:۲۰ ظهر بود، همان تماس کوتاهی که گمان نمی‌کردند آخرین وداع باشد. تنها چهل دقیقه بعد، خبر شهادتش را آوردند. اسلام، مردی که نامش را در عمل معنا کرد، او بازنشسته‌ای بود که به جای استراحت، خدمت را انتخاب کرد تا عاقبت‌به‌خیر شود.

۱۲ اردیبهشت ۰۵ - ۱۱:۴۸

داغ تازه یوسف بر دل «آبا»

مادر است دیگر، دلش پیش از صدای انفجار، خبر رفتن یوسف را داده بود. حکایت «شهید یوسف نوجوان»، روایت همان پسر مهربانی است که در صحرا و پای درس، مشق شهادت می‌کرد و حالا داغش، ادامه‌ زخم برادر و عموی شهیدش شده است، فرزندی که مادر در خواب او را خندان و رشید دیده بود، زیباترین تعبیر خواب مادری این شد که پسرش را با لب تشنه، راهی ضیافت الهی کرد.

۵ اردیبهشت ۰۵ - ۰۹:۰۵

وصیت‌نامه‌ای که پای لانچر نوشته شد

سید احد، الفبای شهادت را میان آیات قرآن جسته بود، او که وصیت‌نامه‌اش را در هیاهوی جنگ ۱۲ روزه پای لانچر نوشت، دل‌تنگ رفقایی بود که سبک‌بال‌تر از او رفته بودند. نگاه او به شهادت، نگاهی قرآنی بود، معتقد بود کسانی برگزیده می‌شوند که با نغمه‌ی وحی خو گرفته باشند. از همین رو، هر روز پس از نماز صبح، پیش از هر کاری، قرآن را به نیت پیوستن به کاروان شهدا تلاوت می‌کرد.

۲ اردیبهشت ۰۵ - ۱۲:۴۵

/روایت شهدا/

شهادت به وقت «حی علی‌ الصلاة»

رفته بود تا پیکر یاران شهیدش را در آغوش شهر بدرقه کند؛ غافل از آنکه تقدیر، نام او را در همان ساعت در فهرست آسمانی‌ها نوشته بود. دو روز تمام خاک، امانت‌دار پیکر مطهرش بود و وقتی آوار کنار رفت، فرشتگان شاهد زیباترین وضو بودند. او را در حالی یافتند که آستین‌ها را برای رسیدن به «حی علی الصلاة» بالا زده بود اما پیش از آنکه دست‌هایش به آب برسد، روحش در چشمه‌سار شهادت تطهیر شد.

۳۱ فروردین ۰۵ - ۰۸:۱۵

عماری که رزق شهادتش را از بین‌الحرمین گرفت

سفر اسفندماه به کربلا برای «عمار محمدی‌نژاد» یک زیارت معمولی نبود، او رفته بود تا پس از ۳۰ سال مجاهدت، سند شهادتش را از بین‌الحرمین بگیرد. هیچ‌کس نفهمید در آن خلوت شش‌گوشه میان او و ارباب چه گذشت که دقیقا یک هفته بعد از بازگشت، قرعه‌ وصال به نامش افتاد و مسافر همیشگی نینوا شد.

۲۴ فروردین ۰۵ - ۱۰:۵۷

جامانده‌ای که سرانجام به قافله رسید/ افطاری در آغوش رفقای شهید

آن روزها که از قاب تلویزیون به تماشای مسافران اربعین می‌نشست و با هر قدم آنها، اشک از چشمانش جاری می‌شد، در واقع داشت مُهر تایید قبولی شهادتش را می‌گرفت. او که از میانه جنگ دوازده‌روزه جا مانده بود، سرانجام در جنگ رمضان به آرزوی دیرینه‌اش رسید. حالا دیگر چشمانش پر حسرت نیست، او در آغوش رفقای شهیدش، زیباترین افطار تاریخ را تجربه کرد.

۲۱ فروردین ۰۵ - ۱۰:۰۰

وقتی دفترچه خاطرات راز پرواز شهادت را فاش می‌کند

پیامی از یک رزمنده: «دشمن تیر را به مغزم می‌زند چون به خدا فکر می‌کنم، دشمن تیر را به قلبم می‌زند چون قلبم برای ملتم می‌تپد» این جمله بر اولین صفحات دفترچه‌ای نوشته شده است که از دوران دبیرستان همیشه همراهش بود، دفترچه‌ای که خاطرات، امیدها و لحظه‌هایش بر آن نقش می‌بست و سرانجام، همان دفترچه شاهد بود که پهپاد دشمن، تیر خود را بر سر و قلبی اصابت داد که با ایمان و عشق می‌تپید.

۶ دی ۰۴ - ۰۹:۱۲

شهیدی که بر مزار خویش فاتحه می‌خواند

در روزهایی که آسمان، غبار جنگ داشت و دلیرمردان این سرزمین در دفاع از وطن ایستاده بودند، «محمدحسین شهریاری»، رزمنده‌ای از تبریز، آرام و بی‌صدا خود را برای معرکه عشق آماده می‌کرد؛ نه با هیاهو و فریاد، بلکه با اشک‌هایی که کنار مزار خالی دوستش می‌ریخت و با نگاهی که از این دنیا عبور کرده بود. دخترش هنوز آن لحظه‌ها را به یاد دارد؛ وقتی پدر کنار مزاری بی‌نام ایستاد، گریه کرد و گفت: «اینجا مدفن من خواهد شد» و شد؛ چند ماه بعد همان‌جا، کنار همان دوست، در همان نقطه‌ای که دلش آرام می‌گرفت، به خاک سپرده شد، اما روحش به افق‌های بی‌کران شتافت، به جمع شهدای اقتدار.

۸ آذر ۰۴ - ۱۰:۰۴